บทที่ 91 ปัญหาใหญ่

บทที่ 91 ปัญหาใหญ่

หลังได้ยินคำสั่งของแม่ทัพ เส้นทางแคบ ๆ ก็เต็มไปด้วยทหารตั่งเซี่ยงอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมาลูกธนูที่มีลักษณะคล้ายหอกก็ลอยออกมาจากหญ้าที่สูงราวสามจั้ง ปิดกั้นเส้นทางเอาไว้

ศพชาวตั่งเซี่ยงมากกว่าร้อยศพเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

ตอนนี้ แม้แต่จัวป่านที่ได้รับคำสั่งจากทางด้านหลังก็ยังตกใจและรีบพาคนที่เหลือออกไป

เพราะพื้นที่แห่งนี้มีอาวุธสังหารอันดุร้ายที่คอยปกป้อง การส่งคนเข้าไปไม่ต่างอะไรจากสูตรสำเร็จของความตาย

“ไหนบอกว่ากองทัพเถี่ยหลินมีธนูจ้งหนู่เพียงไม่กี่ลูก? เหตุใดจึงมีลูกธนูมากมายขนาดนี้?”

จัวป่านถามด้วยใบหน้าขุ่นเคือง

แต่ไม่มีใครสามารถตอบคำถามของเขาได้

จัวป่านไม่อาจรู้ได้เลยว่าธนูจ้งหนู่ที่กองทัพเถี่ยหลินใช้ในปัจจุบันนั้นถูกดัดแปลงโดยจินเฟิง

แม้ว่าจะมีจำนวนเท่าเดิม แต่ความเร็วในการขึ้นสายและปล่อยลูกธนูออกไปนั้นเร็วกว่าเดิมหลายเท่า

สำหรับธนูจ้งหนู่ที่กองทัพเถี่ยหลินใช้ในปัจจุบัน ในแง่ของความเร็วในการยิงนั้น การยิงเพียงหนึ่งตัวเทียบเท่ากับการยิงเจ็ดถึงแปดตัวเมื่อก่อน

เพราะทางเดินแคบ ๆ และธนูจ้งหนู่หลายตัวที่ผลัดกันยิงเข้ามาสามารถปิดกั้นการบุกโจมตีได้อย่างสมบูรณ์

ชาวตั่งเซี่ยงไม่กลัวความตายแต่พวกเขาไม่สามารถส่งคนไปตายโดยไม่มีเหตุผลได้

จัวป่านไม่สามารถหาวิธีจัดการกับธนูจ้งหนู่ได้ เขาจึงทำได้เพียงสั่งหยุดการโจมตีชั่วคราวและกลับลงมาจากภูเขาเพื่อขอคำแนะนำจากหลี่จี้ขุย

ก่อนที่จะทันได้เข้าใกล้กระโจม เขาก็ได้ยินว่าหลี่จี้ขุยกำลังโกรธเคืองมากเพียงใด

“มันเกิดอะไรขึ้น?”

จัวป่านไม่ได้รีบร้อนเข้าไป แต่เข้าไปดึงองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้ากระโจมออกมาและเอ่ยถาม

“หน่วยสอดแนมเพิ่งมารายงาน ว่ามีคนขุดร่องน้ำและเปลี่ยนเส้นทางน้ำจากทะเลสาบบนไหล่เขาฮุยหลางลงสู่ก้นภูเขาจนน้ำท่วมถนน ปัจจุบันถนนเส้นนั้นกลายเป็นทะเลสาบซึ่งเดินทางผ่านไปได้ยาก”

จัวป่านถือเป็นสมาชิกคนสำคัญของกองทัพตั่งเซี่ยง ดังนั้นทหารยามจึงไม่ปิดบังและกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่โกรธเรื่องนี้”

“ไม่แปลกใจเลยที่กองทัพเถี่ยหลินต้องการโจมตีกองขนส่งเสบียงและเผายุ้งฉาง นั่นคือแบบแผนดั้งเดิมในการรบ”

จัวป่านได้รับการยกย่องจากหลี่จี้ขุย เขาไม่เพียงกล้าหาญในการต่อสู้เท่านั้น แต่ยังไม่ใช่คนโง่อีกด้วย เขาสามารถเชื่อมโยงหลายสิ่งหลายอย่างได้อย่างรวดเร็ว

การคาดเดาของท่านอาจารย์นั้นถูกต้อง!

กลุ่มควันทั้งสองเกี่ยวข้องกับกองทัพเถี่ยหลินจริง ๆ

ภูเขาฮุยหลางตั้งอยู่ฝั่งหนึ่งของถนนและคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังขุดคูน้ำอาจจะถูกพบโดยง่าย ดังนั้นการโจมตีกองขนส่งเสบียงของกองทัพเถี่ยหลิน จึงมีเจตนาเพื่อยั่วยุให้ชาวตั่งเซี่ยงโจมตีภูเขา

ต่อมาหลังถูกท่านอาจารย์ขัดขวางแผนการนี้ พวกเขาก็เผายุ้งฉาง

เพื่อดึงดูดความสนใจของชาวตั่งเซี่ยงและสร้างโอกาสให้กับกองกำลังตนเองในฝั่งเขาฮุยหลาง

แต่ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะแก้ไขและรับมือแล้ว

แผนของกองทัพเถี่ยหลินประสบความสำเร็จ

จากชิงสุยกู่ไปยังเมืองเว่ยโจวมีถนนเพียงสายเดียว หากต้องการไปที่นั่นพวกเขาจะต้องข้ามทะเลสาบหรืออ้อมเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ตั่งเซี่ยงตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และมีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องเส้นทางน้ำ เนื่องจากกองทัพเถี่ยหลินทำเช่นนี้ พวกเขาจึงต้องเฝ้าระวัง เพราะพวกนั้นคงไม่ยอมให้พวกเขาข้ามทะเลสาบไปง่าย ๆ แน่

มีภูเขามากมายเชื่อมระหว่างตั่งเซี่ยงและต้าคัง หากต้องการอ้อมทะเลสาบ กองกำลังของหลี่จี้ขุยจำเป็นต้องเริ่มจากชิงสุยกู่กลับไปที่ตั่งเซี่ยงก่อน จากนั้นก็เดินไปทางทิศตะวันตกหลายร้อยลี้ตามแนวชายแดนเพื่อหา สถานที่ที่เหมาะสมในการเข้าสู่ต้าคัง

หากต้องการเข้าสู่ต้าคังจากทางนั้นก็ยังต้องข้ามทะเลทรายโกบีอันรกร้างเป็นระยะทางกว่าพันลี้เพื่อไปถึงกวานจง

สำหรับกองทัพขนาดใหญ่เช่นนี้ ผู้คนและม้ากินอาหารมากมายทุกวัน หากพวกเขาเดินทางมากกว่าหนึ่งพันลี้ ทรัพย์สินที่ปล้นมาจากต้าคังอาจไม่เพียงพอที่จะครอบคลุมค่าใช้จ่ายในการเดินทัพทางใต้

ดังนั้นเป็นเวลาหลายปีที่ตั่งเซี่ยงมักจะเลือกหุบเขาอย่างชิงสุยกู่เป็นเส้นทางการเดินทัพทางใต้ของพวกเขา

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ จัวป่านก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น

เขารีบเปิดม่านแล้วเข้าไปในกระโจม

แม่ทัพตั่งเซี่ยงหลายคนมารวมตัวกันในกระโจม ทุกคนก้มหน้าลงและถอนหายใจ