ตอนที่ 96
บทที่ 96 เหตุใดจึงทำเช่นนี้
October 22, 2026
บทที่ 96 เหตุใดจึงทำเช่นนี้
“เอาล่ะ เงียบปากซะ ขอเวลาข้าไตร่ตรองหน่อย!”
หลังจากหลี่จี้ขุยตะโกนด้วยความโกรธแล้ว เขาก็หลับตาลงเล็กน้อยเพื่อใช้ความคิด
เขากำหมัดแน่นและคลายออกอยู่หลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าหลี่จี้ขุยกำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างดุเดือดในใจ
หากเขายอมจำนน เขาจะถูกตอกย้ำจนถึงที่สุด และต้องเผชิญกับความอับอายในประวัติศาสตร์ตั่งเซี่ยงไปชั่วอายุคน
แต่หากพวกเขาไม่ยอมแพ้ กองทัพหนานเจิงก็อาจจะต้องพบกับจุดจบของชีวิตที่นี่วันนี้
เมื่อมองดูทหารตั่งเซี่ยงที่อยู่ข้างหลัง ก่อนจะพิจารณากระบวนทัพที่มีรูปร่างเหมือนเม่นที่อยู่ตรงหน้าและเครื่องเหวี่ยงหินที่เรียงเป็นแถวด้านหลัง ในที่สุดหลี่จี้ขุยก็กัดฟันและขว้างดาบลง
ท่านกุนซือพูดถูก ตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ยังมีความหวัง
แต่หากตายไป ก็ต้องสูญสิ้นทุกอย่างและไม่เหลืออะไรเลย
“หลี่จี้ขุย เจ้าจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจของเจ้าอย่างแน่นอน!”
จัวป่านถ่มน้ำลายใส่หลี่จี้ขุยด้วยสีหน้าดุร้าย จากนั้นเขาก็วางมีดพาดคอตนเองและออกแรงปาดเพื่อจบชีวิต
คนสนิทของเขาหลายสิบคนชักดาบออกมาและติดตามจัวป่านไปทันที
แต่ผู้ที่เลือกจะจบชีวิตตัวเองก็เป็นเพียงคนกลุ่มน้อย ทหารตั่งเซี่ยงส่วนใหญ่สิ้นหวังมานานแล้ว และตอนนี้แม่ทัพใหญ่ก็ยอมจำนน ในที่สุดทหารที่เหลือจึงทิ้งดาบลงทันที
ในสนามรบแห่งนี้มีเสียงดังกึกก้องขึ้น
“พาตัวไป!”
ชิ่งไหวออกคำสั่งและนายทหารหลายสิบคนก็รีบวิ่งออกมาจากด้านหลัง พวกเขาพาตัวหลี่จี้ขุยพร้อมเหล่านายทหารชั้นสูงออกไป
และแล้วนายทหารจากตั่งเซี่ยงก็ยอมจำนนและถูกควบคุมตัวไปในที่สุด
“ฮ่าฮ่า ในที่สุดก็จบลงแล้ว!”
บนยอดเขาชิงสุ่ย ผู้เฒ่าจ้าวหัวเราะและพูดว่า “ท่านอาจารย์ เราลงไปจากภูเขาเพื่อพบกับแม่ทัพฟ่านและท่านโหวกันเถิด”
“ไปกันเถอะ!”
จินเฟิงถอนหายใจยาวและเดินตามผู้เฒ่าจ้าวลงมาจากภูเขา
ทันทีที่ผู้เฒ่าจ้าวเข้าไปในค่ายหลัก สหายในกองทัพก็ดึงเขาออกไปโดยบอกว่ามีธุระบางอย่างกับเขา ดังนั้นจินเฟิงจึงพาตัวเองและนายกองไปตามหาชิ่งไหว
ชิ่งไหวกำลังยุ่งอยู่กับการกำกับกองทัพเถี่ยหลินเพื่อวางแผนเรื่องการจัดการกับเชลยศึก เมื่อเขาเห็นจินเฟิงเดินเข้ามา ก็รีบก้าวไปหาเพื่อเอ่ยทักทายทันที
“ท่านอาจารย์… ข้าขอบคุณมาก!”
ชิ่งไหวก้มศีรษะลงเพื่อเป็นการทักทายและขอบคุณจินเฟิง
“ท่านโหว ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้”
จินเฟิงรีบเข้าไปประคองชิ่งไหวอย่างรวดเร็ว “หากมีคนจากกรมพิธีการมาเห็น เราทั้งสองคงอธิบายให้พวกเขาฟังลำบาก”
“ท่านอาจารย์ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานท่านก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นขุนนางเช่นกัน”
ชิ่งไหวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“จริงหรือ?”
ดวงตาของจินเฟิงเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง
การที่เขาเดินทางออกจากจินชวนเป็นเพราะอะไรกันเล่า?
นั่นเพราะต้องการหาช่องทางให้ได้เลื่อนขั้นเป็นขุนนางไม่ใช่หรือ?
“ต้าคังและตั่งเซี่ยงต่อสู้กันมาหลายปีแล้ว นี่เป็นชัยชนะครั้งแรกที่ครอบคลุมรอบด้าน เป็นความสำเร็จยิ่งใหญ่ที่สามารถจารึกไว้ในบันทึกประวัติศาสตร์ได้ ฝ่าบาทจะต้องแต่งตั้งตำแหน่งขุนนางให้ท่านอย่างแน่นอน”
ชิ่งไหวกล่าวอย่างมั่นใจ “ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวล”
จินเฟิงพยักหน้า จากนั้นเขาก็รู้สึกมั่นใจมากยิ่งขึ้น
“ท่านอาจารย์ ตามข้ามา ไปพบแม่ทัพฟ่านด้วยกัน หลายวันมานี้เขายกย่องท่านมาก”
ชิ่งไหวดึงจินเฟิงเข้าไปในกระโจมของแม่ทัพฟ่าน
ทันทีที่พวกเขาเข้าไปก็พบว่าหลี่จี้ขุยนั่งอยู่บนที่นั่งรับแขกอย่างไม่ใส่ใจ
แม้ว่ามือและเท้าของเขาจะถูกมัดด้วยเชือก แต่ก็ดูไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย เขาดูไม่เหมือนนักโทษ แต่เหมือนแขกมากกว่า
“ท่านแม่ทัพฟ่าน เหตุใดเขาถึงอยู่ที่นี่?”
ชิ่งไหวขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลี่จี้ขุยเป็นสมาชิกของราชวงศ์ตั่งเซี่ยง ดังนั้นมารยาทประเพณีก็ยังต้องมีอยู่
แม่ทัพฟ่านกล่าวว่า “มันคือประเพณี”