บทที่ 11

หลังจากที่ซือลั่วหลับไป เว่ยฉงซีที่อยู่เรือนด้านข้างกลับนอนไม่หลับ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเป็นเพียง "สวะ" ตัวหนึ่ง นอกจากกินก็คือนอน เมื่อตอนกลางวันนอนไปเพียงพอแล้ว กลางคืนจึงนอนไม่หลับเป็นธรรมดา

ในห้องนั้นทั้งโล่งทั้งโกโรโกโส ยังมีกลิ่นอับจางๆ เมื่อดับไฟพวกหนูก็จะวิ่งออกมา

เว่ยฉงซีกำลังนึกถึงเรื่องการเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของซือลั่ว หนูใจกล้าตัวหนึ่งก็วิ่งมาอยู่ที่กลางห้อง มองไปมองมาอย่างกำเริบเสิบสาน

เว่ยฉงซียิ้มเย็น เหลือบมองไปที่หนูตัวนั้น "เจ้าคือซือลั่วจริงๆ งั้นหรือ หรือว่าเจ้ากำลังคิดจะใช้กลอุบายอันใดอีก"

หนูไม่ได้ตอบเขา ทำเพียงแค่ร้องจี๊ดๆ สองสามครั้ง

"แม้แต่เจ้าก็คิดจะใช้อำนาจบาตรใหญ่กับข้าเหรอ หืม"

เว่ยฉงซีคีบหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งไว้ในมือ ขว้างไปทางหนู มันทุบลงบนตัวหนูอย่างแม่นยำจนตายในทันที

เมื่อมองไปทางหนูตายที่ไม่ขยับแล้วบนพื้น เว่ยฉงซีก็ยิ้มหยันแล้วเบนสายตาออกไป

…

ซือลั่วนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม เมื่อตื่นขึ้นมาดวงอาทิตย์ก็อยู่กลางหัวแล้ว นางลืมตาขึ้น มองดูหลังคาบ้านอันทรุดโทรมแล้วถอนหายใจ

ที่แท้ทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน นางกลับไปยังโลกปัจจุบันไม่ได้แล้วจริงๆ

ซือลั่วลุกขึ้นขยับแขนขาแล้วจึงเริ่มจัดระเบียบตนเอง

เจ้าของร่างเดิมรักสวยรักงาม รูปร่างต้องดูแลให้ดีตลอดเวลา แน่นอนว่าก็มีบางครั้งที่หิว แขนขาเรียวยาว ใบหน้าดูไปแล้วไม่เลวเลยทีเดียว

เมื่อนึกถึงนิสัยแย่ๆ ของเจ้าของร่างเดิม ซือลั่วก็ถอนใจอีกครั้ง ช่างเป็นคนที่สวยแต่รูปจูบไม่หอมเสียจริง

หลังจากชำระร่างกายเสร็จ ซือลั่วก็ออกจากห้อง แสงแดดอันเจิดจ้าที่ส่องอยู่กลางหัวทำเอานางแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ซือลั่วเอามือบังไว้แล้วหันกายไปหาเว่ยฉงซีที่นั่น

“เว่ยฉงซี เจ้าตื่นหรือยัง ข้าเข้าไปแล้วนะ"

ซือลั่วตะโกนหนึ่งครั้งแต่ไม่มีใครตอบ หัวใจของซือลั่วจมดิ่ง คงไม่ใช่ว่าเว่ยฉงซีตายอยู่ด้านในแล้วหรอกนะ

นางรีบพุ่งเข้าไปในห้องอย่างร้อนลนและเห็นเว่ยฉงซีกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า รูปร่างไม่เลวเพียงแต่ผอมไปหน่อย

นี่มัน…

“ข้าออกไปก่อนนะ” นางกล่าวจบก็วิ่งออกไป

เว่ยฉงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ทันตอบโต้อะไร ซือลั่วก็ผลักประตูเข้ามาอีก สายตาจับจ้องมองไปที่เว่ยฉงซี

เว่ยฉงซีก็มองไปที่นางเช่นกัน