บทที่ 16

ซือลั่วหันกลับไปทางต้นเสียงและเห็นแม่นางน้อยสะคราญตาผู้หนึ่งยืนอยู่ที่ประตู อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดีกว่าชาวนาทั่วไปนิดหน่อย นับว่าหน้าตางดงามอยู่ เพียงแต่ดวงตาทั้งสองข้างเชิดสูงไปหน่อย ทำให้ดูโหดร้ายเล็กน้อย อีกทั้งสายตาที่ใช้มองเว่ยฉงซีก็ทำให้ซือลั่วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

ความทรงจำของเจ้าของเดิมที่ซือลั่วได้รับจากเจ้าของร่างเดิมมาล้วนเป็นชิ้นส่วนกระจัดกระจายอีกทั้งยังไม่ขยับเขื้อนอีกด้วย

ตัวอย่างเช่น ถ้าหากคนตรงหน้าไม่ปรากฏตัวและนางไม่ได้นึกถึงแน่นอนว่าย่อมไม่มีคนผู้นี้ แต่ตอนนี้นางจำได้แล้วว่าคนผู้นี้คือใคร

จงซิ่วหลิง อาศัยอยู่ในบ้านที่อยู่ตรงตรอกด้านใน ห่างจากบ้านของซือลั่วเพียงห้าหกหลัง

เมื่อจงซิ่วหลิงอายุได้สิบสี่ปีก็ได้ทำการหมั้นหมายไว้แล้ว ยังไม่ทันได้แต่งงานว่าที่เจ้าบ่าวก็ป่วยตายไปเสียก่อน ปีต่อมาจึงทำการหมั้นหมายอีกครั้ง ว่าที่เจ้าบ่าวออกจากบ้านไปทำการค้าขายทว่าโดนโจรฆ่าตายสิ้นใจอยู่ด้านนอก

คนในตำบลต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจงซิ่วหลิงมีดวงกินสามี แน่นอนว่าคนที่บ้านมีชาติตระกูลดีล้วนไม่กล้ามาสู่ขอ แต่หากแย่ไปเสียหน่อยก็ไม่เข้าตานางอีก จึงได้แต่ปล่อยนางไว้ในบ้านเช่นนี้

ต่อมาเมื่อซือลั่วกับเว่ยฉงซีย้ายมา ในฐานะที่เป็นดรุณีน้อยวัยแรกแย้มนางหนึ่ง นางไม่สนว่าเว่ยฉงซีเป็นคนพิการหรือไม่ แต่เขามีหน้าตาหล่อเหลารวมกับชื่อเสียงฉาวโฉ่เช่นนั้นของซือลั่วด้วยแล้ว...

จงซิ่วหลิงทิ้งสายตาไว้บนตัวเว่ยฉงซี รู้สึกว่าบุรุษผู้หล่อเหลารูปงามเช่นเว่ยฉงซีแม้จะเป็นคนพิการแต่ก็ยังสามารถรับได้ บิดาจงซิ่วหลิงเปิดร้านขายบะหมี่เล็กๆ อยู่ในย่านแห่งหนึ่ง จะมากน้อยอย่างไรก็มีเงินอยู่บ้าง บุตรสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนเช่นจงซิ่วหลิงผู้นี้ แน่นอนว่าต้องเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของคู่สามีภรรยาอย่างมาก ในเมื่อแต่งออกไปไม่ได้อเช่นนั้นแต่งเขยเข้าบ้านแทนก็มิใช่ว่าจะไม่ได้ เพียงแต่สามีภรรยาทั้งคู่ไม่พึงพอใจเว่ยฉงซีผู้นี้ คนพิการที่มีครอบครัวและไม่มีสิ่งใดเลยยังคิดจะมาแต่งบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาอีก ฝันไปเสียเถอะ

ทว่าจงซิ่วหลิงชอบเว่ยฉงซีราวกับลุ่มหลงในทางที่ผิดไปแล้ว นางชอบความหล่อเหลาของเขา พวกเขาเองก็หมดหนทาง ด้วยเหตุนี้ จงซิ่วหลิงจึงทะเลาะกับบิดานับครั้งไม่ถ้วน

ความทรงจำเหล่านี้ล้นทะลักออกมาราวกับน้ำทะเลทำให้ซือลั่วนึกออกอย่างทันทีทันใด แต่ก่อนที่ความสัมพันธ์ของเจ้าของร่างเดิมกับเว่ยฉงซีเลวร้ายขนาดนั้นก็เพราะจงซิ่วหลิงผู้นี้คอยยุแยง ต่อมาจงซิ่วหลิงยังแนะนำซิ่วไฉจย่าให้และบอกว่าซิ่วไฉจย่าสนใจในตัวนาง เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไม่มีสมองจึงเชื่อเสียสนิทใจทั้งยังตกหลุมรักซิ่วไฉจย่าอีกด้วย ถึงกับกรีดร้องจะเป็นจะตายว่าต้องแต่งให้ซิ่วไฉจย่าให้ได้ รอหลังจากซิ่วไฉจย่าสอบผ่านเคอจวี่และได้ทำงานรับใช้ราชสำนักนางก็จะได้เป็นคุณหญิงคุณนาย

ก่อนหน้าที่เห็นรอยแผลบนแขนของเว่ยฉงซี ซือลั่วก็จำได้แล้ว เป็นปีที่ก่อนที่จงซิ่วหลิงมาช่วยทำงานบ้านและต้มน้ำร้อนกาหนึ่งให้เจ้าของร่างเดิมยกเข้าไปให้เว่ยฉงซี ตอนจะเข้าประตูจงซิ่วหลิงขัดขานาง เจ้าของร่างเดิมยืนไม่มั่งคง ความตั้งใจเดิมของจงซิ่วหลิงคือหวังให้ซือลั่วถูกลวก เช่นนั้นเว่ยฉงซีคงจะหย่ากับนางโดยเร็ว คาดไม่ถึงว่าเมื่อเว่ยฉงซีเห็นเจ้าของร่างเดิมกำลังจะล้มก็ได้ยื่นแขนออกมาประคองนาง น้ำครึ่งหนึ่งในกานั้นล้วนหกรดลงบนแขนของเว่ยฉงซี...