บทที่ 18

โดยปกติจงซิ่วหลิงมักจะแสร้งทำตัวอ่อนแอบอบบาง ซือลั่วเกรงว่าจะสูญเสียเพื่อนเพียงคนเดียวของนางไปจึงยอมอ่อนข้อให้ตลอด ทว่าวันนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว นางกลับมองนางด้วยสายตาราวกับมองเรื่องตลกขบขันเช่นนี้ อีกทั้งนางยังหัวเราะออกมาจริงๆ แล้วเสียด้วย

ร่องรอยของความโกรธพาดผ่านในดวงตาของจงซิ่วหลิง แต่กลับไม่ได้แสดงบนใบหน้า "น้องซือลั่ว เจ้าหัวเราะอะไร"

"ไม่มีอะไร เพียงแค่คิดว่าพี่จงช่างน่าสนใจทีเดียว"

ตัวอักษรจีนที่กว้างและลึกซึ้งได้แสดงประโยชน์ที่มันควรมีออกมาอีกครั้ง

“มีสิ่งใดน่าสนใจ” จงซิ่วหลิงถาม

ซือลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "ไม่รู้สิ ก็แค่น่าสนใจ"

พูดจบนางก็กล่าวเสริมอีกว่า "ใช่แล้วพี่จง เมื่อก่อนที่ฝากฝังให้เจ้าเก็บรักษากระบี่กับจี้หยกของสามีข้าให้ เจ้าช่วยคืนมันมาได้หรือไม่”

จงซิ่วหลิงตกตะลึง "เก็บรักษาอันใด ไม่ใช่ว่าน้องซือลั่วขายให้ข้าแล้วหรือ ยังบอกอีกว่า...”

นางจงใจมองไปทางเว่ยฉงซีเป็นพิเศษจึงค่อยพูดเสียงเบาว่า "เจ้าไม่ได้บอกว่าพี่ใหญ่เว่ยเป็นคนพิการแล้ว ของเหล่านี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อันใดไม่ใช่หรือ"

ซือลั่วเย้ยหยันอยู่ในใจ ช่างเป็นดอกบัวขาวที่งดงามดอกหนึ่งจริงๆ ที่แท้ยังสามารถควบคุมการแสดงออกทุกรูปแบบให้ดูออกมาสะบัดสะบิ้งได้เป็นอย่างดีอีกด้วย

“เฮ้อ...”

จู่ๆ ซือลั่วก็ถอนหายใจ

“ตอนแรกพี่จงบอกว่าข้าขาดแคลนเงินใช้ สามารถนำกระบี่มาเก็บรักษาไว้ที่เจ้าชั่วคราวก่อนได้ รอจนเว่ยฉงซีต้องการแล้วค่อยไถ่คืน มิใช่หรือ”

รอยยิ้มของจงซิ่วหลิงค่อนข้างฝืน ตอนแรกนางกล่าวเช่นนั้นจริงๆ แต่นางรู้สึกว่าคนอย่างซือลั่วจะมีปัญญาไถ่คืนได้อย่างไร

“ข้าจำได้ว่าตอนนั้นขายกระบี่ไปสองตำลึงเงินสินะ จี้หยกก็สองตำลึงเช่นกัน ตอนนี้ข้าอยากไถ่มันคืน พี่สาวสะดวกหรือไม่”

จงซิ่วหลิงไม่มีทางสะดวกอย่างแน่นอน จี้หยกนั่นแค่ได้มองก็รู้ว่าล้ำค่า ยังมีกระบี่เล่มนั้นอีก ดูไปแล้วก็มีค่ามากเช่นกัน

“นี่...ซือลั่ว อย่าพูดเช่นนี้สิ ตอนนั้นพี่สาวก็แค่มีเจตนาดีเท่านั้น"

"เช่นนั้นควรจะต้องพูดอย่างไร ตอนนั้นพี่สาวมีเจตนาดี แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่แล้วหรือ” แม้ว่ามุมปากของซื้อลั่วมีรอยยิ้มทว่าดวงตากลับเฉียบคมขึ้น