บทที่ 20

หลังจากที่ซือลั่วออกมาก็อารมณ์ไม่ค่อยดี เรื่องเหล่านั้นที่เจ้าของร่างเดิมทำกับเว๋ยฉงซี หากเป็นตัวนางเอง นางไม่มีทางให้อภัยอย่างเด็ดขาด นับประสาอะไรกับเว่ยฉงซี

ซือลั่วถอนหายใจ ตัวนางเองทำได้เพียงชดเชยให้ได้มากที่สุดเท่านั้น รอจนตอนหลังที่ตนหาเงินได้มากพอและมีกำลังที่จะจัดการครึ่งชีวิตที่เหลือของเขาได้ อย่างมากนางค่อยจากไปก็นับได้ว่าไม่ได้ผิดอะไรต่อเขาแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ นางก็ไปยังตลาดที่ไปมาเมื่อวาน ซึ่งตลาดในเวลานี้ก็เหมือนกับเมื่อวานที่มีคนไม่มากนัก นางเดินไปรอบหนึ่งก็ไม่พบอะไร จึงเดินลึกเข้าไปทางด้านในตำบลเพื่อตามหาร้านขายผ้าแล้วซื้อผ้าหยาบๆ มาสองผืน ทั้งยังซื้อกรรไกร เข็มกับด้าย และอื่นๆ มาอีกนิดหน่อย

เถ้าแก่ดูกระตือรือร้นมาก เห็นได้ชัดว่ารู้จักนาง

“แม่นางซือ เหตุใดวันนี้ซื้อเพียงผ้าหยาบๆ ไม่กี่ผืนเล่า” เถ้าแก่ถาม

ในใจก็คิดว่าเจ้าตัวโง่งมผู้นี้ในที่สุดก็ผลาญทรัพย์สมบัติในตระกูลจนหมดแล้ว รู้สึกสงสารสามีที่พิการของนางจริงๆ

ซือลั่วรู้ว่าเถ้าแก่จงใจถาม ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ล้วนต้องการเป็นบทสนทนาหลังจิบชาของพวกเขาเป็นแน่ จึงไม่ได้ตอบอะไรไป เพียงถามแค่ว่า “มีที่ใดขายฝ้ายบ้าง”

“ฝ้ายหรือ” เถ้าแก่สงสัย

ซือลั่วพยักหน้า ไม่สนใจที่จะพูดคุยกับเถ้าแก่ "เอาไปทำผ้าห่ม"

ดีชั่วอย่างไรนางก็เป็นลูกค้าขาเก่า เถ้าแก่จึงยิ้มและกล่าวโดยไม่ปิดบังว่า "รอบๆ หมู่บ้านล้วนมีคนปลูกมากมาย ทางซีเป่ยอากาศหนาวจัด ฝ้ายจึงโตได้ดีมาก หากจะทำผ้าห่มพอออกไปให้เลี้ยวขวาแล้วเดินไปจนสุดทางได้เลย ร้านของพวกเขาเชี่ยวชาญการปั่นฝ้ายทำผ้าห่ม”

“ขอบคุณ ท่านเจ้าของร้าน" ซือลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “ข้าฝากผ้าไว้ที่นี่ก่อน ประเดี๋ยวค่อยกลับมาเอา”

“ได้" คำขอบคุณของนางทำเอาเจ้าของร้านตกใจอย่างมาก เจ้าตัวโง่งมผู้นี้มีครั้งไหนกันที่ไม่มาที่นี่ด้วยความหยิ่งยโสโอหังและความรู้สึกที่เหนือกว่าผู้อื่น วันนี้กลับสุภาพถึงเพียงนี้ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้วใครเล่าจะรับได้ไหว

ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่นางโดดน้ำเพราะซิ่วไฉจย่า เจ้าของร้านก็ได้ยินเรื่องราวนี้มาเช่นเดียวกัน

ปัจจุบันผิดปกติไปถึงเพียงนี้ หรือจะเป็นเพราะรู้เรื่องที่ซิ่วไฉจย่าหมั้นหมายจนล้มเลิกความตั้งใจไปเสียแล้ว

แล้วตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตดีๆ กับสามีผู้พิการของนางแล้วหรือ

ซือลั่วไม่สนใจว่าเจ้าของร้านจะคิดอย่างไร นางหาร้านปั่นฝ้ายร้านนั้นพบอย่างราบรื่น ที่นี่มีผ้าห่มที่ทำจากฝ้ายสำเร็จรูปอยู่ นางซื้อผ้าปูที่นอนใหม่สองผืน ตอนที่กำลังจะออกไปก็เห็นเสื่อฟางกองกันอยู่ที่มุมหนึ่งแล้วดวงตาก็เป็นประกาย

“เสื่อฟางเหล่านี้ขายหรือไม่”