บทที่ 23

เว่ยฉงซีโมโหจนหน้าเขียวไปหมด ตอนเช้าหาว่าเขาใช้การไม่ได้ ตอนนี้ยังใช้คำพูดที่อธิบายถึงขันทีมาบรรยายลักษณะของเขาอีก

หญิงผู้นี้น่ารังเกียจยิ่งกว่าตอนก่อนตกน้ำเสียอีก

"เจ้าออกไปซะ!"

เว่ยฉงซีไม่ค่อยเปิดเผยอารมณ์ความรู้สึกนัก ทว่าวันนี้กลับโมโหจนลมปราณไหลเวียนไม่สะดวก

ซือลั่วลุกขึ้นชำเลืองมองเขาทีหนึ่งแล้วเดินออกไป

เว่ยฉงซีโกรธจนทุบกำปั้นลงบนเตียง เกิดเสียง "ตึง!" ทีหนึ่ง

เมื่อซือลั่วได้ยินเสียงนี้จึงเดินกลับมา

"มีฝีมือในการทุบเตียงนี่"

"ไสหัวไป!"

เว่ยฉงซีทนไม่ไหวจนอยากฆ่านางให้ตายเสียตอนนี้

ซือลั่วไม่ขยับ "ข้าไม่ไป！"

เว่ยฉงซีหัวเราะเย้ยหยันสองสามที “ดีนี่ ซือลั่ว ในที่สุดธาตุแท้ของเจ้าก็โผล่ออกมาแล้ว เหตุใดไม่เสแสร้งต่อไปเล่า เช่นนี้จึงจะเหมือนเป็นเจ้าหน่อย!"

ซือลั่วหัวเราะเช่นกัน "เช่นกันเช่นกัน"

หลังจากพูดจบก็หันกายจากไปและยังกระแทกประตูอย่างแรงอีกด้วย

เว่ยฉงซีโกรธจนหน้าเขียว มือไม้สั่นไปหมด นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาถูกหญิงผู้นี้ทำให้โมโหถึงเพียงนี้ ซือลั่วหลังตกน้ำมีฝีมือเช่นนี้นี่เอง

เขาเค้นเสียงอย่างเย็นชา มองผ้าห่มที่มีรอยตะเข็บน่าเกลียดบนเตียงแล้วทุบลงไปอย่างเคียดแค้น

…

วันต่อมา

วันแรกซือลั่วหลับเป็นตายจึงไม่ทันได้สังเกตอะไร เมื่อวานนางจงใจทะเลาะกับเว่ยฉงซีและหลับไป ตอนเช้าจึงได้ยินเสียงไก่ตัวผู้ตัวนั้นขันไม่หยุด

ซือลั่วลุกขึ้นอย่างวุ่นวายใจ วางแผนที่จะออกไปให้บทเรียนกับไก่ตัวผู้ตัวนั้น พอออกมาก็เห็นเว่ยฉงซีนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายที่ลานบ้านพร้อมทั้งจ้องมองมาทางประตูห้องของนาง

ซือลั่วยิ้ม "อรุณสวัสดิ์ เว่ยฉงซี"

เว่ยฉงซีถูกความหน้าด้านไร้ยางอายของนางทำเอาตกใจอย่างมาก