บทที่ 38

หลังจากที่จงซิ่วหลิงจากไป ซือลั่วลุกขึ้นกำลังจะพยุงเว่ยฉงซีไปห้องปลดทุกข์ เว่ยฉงซีก็โบกมือ “ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้ข้าไม่อยากไปแล้ว”

ซือลั่ว "..."

นางมองไปในทิศทางของจงซิ่วหลิง โดยไม่เข้าใจจุดประสงค์ของเว่ยฉงซี

“เจ้ามีเงินหนึ่งร้อยตำลึงหรือ” เว่ยฉงซีถามทันที

ซือลั่วส่ายหัว "ในมือข้ามีไม่ถึงหนึ่งร้อยตำลึง แต่เจ้าลืมไปแล้วเหรอ เจ้าของร้านเจียงยังติดข้าอยู่หนึ่งร้อยตำลึงนะ"

เว่ยฉงซีไม่พูดอะไรอีก

เขารู้ดีว่าจงซิ่วหลิงเป็นสตรีแบบไหน สายตาของนางเมื่อสักครู่นั้นดูมีความมุ่งร้ายอย่างชัดเจน

ทำให้เว่ยฉงซีหยุดรั้งซือลั่วไว้โดยไม่รู้ตัว

ซือลั่วคิดไปว่าเขากังวลว่าถ้าใช้เงินจนหมดแล้วจะไม่สามารถดำรงชีพได้จึงหยุดนางไว้

นางนั่งตรงข้ามเขาและพูดว่า "เจ้าวางใจ ข้าจะต้องนำกระบี่กับจี้หยกกลับมาอย่างแน่นอน เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน"

จู่ๆ เว่ยฉงซีก็มีความรู้สึกเหมือนกำลังกินข้าวนิ่ม* เขาหันศีรษะไปทางอื่น "ใครใช้ให้เจ้ามาเลี้ยงดูกัน” (คำอธิบาย 吃软饭 แปลตรงตัวว่า กินข้าวนิ่ม มีความหมายถึง ผู้ชายที่เป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกิน)

ซือลั่วยิ้มอย่างโกรธเกรี้ยว "ดี ท่านอ๋องน้อยเว่ยมีความหยิ่งในศักดิ์ศรี เอาสิ อ้วกข้าวที่กินไปหลายวันนี้ออกมา และถอดชุดที่สวมอยู่บนตัวออกมาให้หมด”

เว่ยฉงซี "..."

"ไร้สาระ!"

ถ้ารู้เร็วกว่านี้เขาคงคร้านที่จะสนใจหญิงรนหาที่ตายผู้นี้แล้ว

ทั้งสองปะทะฝีปากกันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่คาดคิดว่าจงซิ่วหลิงจะกลับอีกรอบ ด้านหลังยังมีบุรุษร่างเล็กผู้หนึ่งตามมาด้วย อายุยี่สิบปีกว่า ปากแหลมแก้มตอบ ตัวผอมๆ ดำๆ ดวงตาคู่นั้นหลุกหลิกไปมา เมื่อสายตาตกอยู่บนร่างของซือลั่วก็ปรากฎเจตนาร้าย

ซือลั่วขมวดคิ้ว

เว่ยฉงซีก็มองไปที่ชายคนนั้นเช่นกัน ในที่สุดก็เข้าใจว่าเมื่อสักครู่จงซิ่วหลิงมีจุดประสงค์อะไร สายตาของเขากวาดมองไปทางจงซิ่วหลิงด้วยเจตนาที่อยากจะสังหาร

จงซิ่วหลิงรู้สึกได้ถึงสายตาชั่วร้ายที่จ้องมองมาที่ตนเอง ทำให้นางรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ตอนที่นางมองไปรอบทิศกลับไม่พบอะไร

จึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"น้องสาวซือลั่ว นี่คือลูกพี่ลูกน้องชายของข้า หลิวจง"

แค่ซือลั่วเห็นหลิวจงก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่คนดีอันใด ดังเหตุผลที่กล่าวว่ารูปนรลักษณ์เกิดจากนิสัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาตอนที่หลิวจงจ้องมองนางทำให้นางรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง

ซือลั่วพยักหน้าเบาๆ

หลิวจงถูไม้ถูมือ กลืนน้ำลายและพูดว่า "คุณหนูซือที่ต้องการซือกระบี่กับจี้หยกคืนใช่ไหม”

ซือลั่วพยักหน้า "ใช่"

หลิวจงหัวเราะเบาๆ "กล่าวตามตรงว่าของไม่ได้อยู่กับข้า แต่ถูกข้าขายให้หวังหยวนไว่ผู้หนึ่งจากทางตะวันตกของเมือง”

ซือลั่วรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดอาจไม่ใช่ความจริง

“ถ้าข้าต้องการซื้อคืนเล่า” ซือลั่วถาม

หลิวจงยิ้มอย่างมุ่งร้าย “ลูกพี่ลูกน้องหญิงของข้าก็พึ่งพูดไปเช่นเดียวกันใช่ไหม อย่างน้อยก็ต้องจ่ายหนึ่งร้อยตำลึงเงิน!"

“ได้ จะนำของมาได้เมื่อไหร่” ซือลั่วถาม

หลิวจงมีความสุข "คุณหนูซือ..."

"ฮูหยินเว่ย!" ทันใดนั้นเว่ยฉงซีที่เงียบมาโดยตลอดก็เปิดปาก

ตอนนี้หลิวจงพึ่งสังเกตเห็นเขา เขาเค้นเสียงในใจ ที่แท้ก็เกิดมารูปงามเพียงนี้ไม่แปลกใจที่ลูกพี่ลูกน้องหญิงของเขาจะคิดถึงเช้าจรดเย็น แต่ก่อนยังเกี้ยวพาราสีกับเขาและให้เขาเอารัดเอาเปรียบเป็นครั้งเป็นคราว แต่ลูกพี่ลูกน้องหญิงในตอนนี้แค่แตะก็ยังยอมไม่ให้เขาแตะต้อง

ไม่เพียงเท่านั้น คนพิการสมควรตายผู้นี้ยังหาภรรยาเยาว์วัยผู้เลอโฉมถึงเพียงนี้อีก ช่างเป็นการทำลายสิ่งของอย่างเสียเปล่าเสียจริง

เมื่อหลิวจงคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของหลิวจงก็จวนจะติดอยู่บนกายซือลั่วแล้ว

ใบหน้าของซือลั่วเย็นเยียบยิ่งขึ้นไปอีก เว่ยฉงซีก้มหัวลงและเล่นถ้วยชาในมือ ทำให้คนอื่นมองไม่เห็นว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ในสายตาของหลิวจงกลับรู้สึกว่าเขาเป็นแค่คนขี้ขลาดตาขาวและไร้ความสามารถ

จงซิ่วหลิงเตะหลิวจงเขาจึงได้สติกลับมา และยิ้มด้วยใบหน้ามันแผลบ “ฮูหยินเว่ย ไม่เช่นนั้นเอาอย่างนี้ไหม ประเดี๋ยวข้าจะนัดหมายหวังหยวนไว่ แล้วพวกเราไปพบกันที่โรงน้ำชาทางตะวันตกของเมือง เมื่อถึงเวลาก็ค่อยยื่นหมูยื่นแมวเป็นอย่างไรเล่า”

ซือลั่วรู้ว่าหลิวจงต้องมีเจตนาร้ายอย่างแน่นอน ไปทางตะวันตกของเมืองหรือ นางต้องจ่ายเงินไปแต่ไม่ได้ของแน่ ซือลั่วส่ายหัว “ข้าเป็นหญิงสาวตัวคนเดียวถือเงินไว้มากถึงเพียงนั้น คงจะวางใจไม่ได้”

หลิวจงคาดไม่ถึงว่านางจะมีสมองจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นฮูหยินเว่ยคิดว่าควรจะเป็นที่ใด”

ตอนที่เขาพูดคำว่า “ใด” คิ้วก็ยักขึ้นอย่างสะเพร่าเลินเล่อ