บทที่ 50

เรือนโกวหลานในยามเย็นมีแขกไม่กี่คน ในไม่ช้าพวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของบุรุษที่น่าเวทนาจึงพากันส่ายหัว แสดงให้เห็นว่าบุคคลที่มีความชอบแบบใดก็ล้วนมีทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นทุกคราที่หวังหยวนไว่ทำธุระล้วนไม่อนุญาตให้ผู้ใดไปรบกวน ดังนั้นจึงไม่มีใครในเรือนโกวหลานไปดูแม่แต่ผู้เดียว จนกระทั่งยามเช้าที่หลิวจงร้องเสียงดังพร้อมกับวิ่งออกมาจากห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาเสียสติไปหมด

หลิวจงรู้สึกว่านี่เป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตที่เขาเคยได้รับมา ในขณะเดียวกันผู้ที่รู้สึกว่าได้รับความอัปยศยังมีหวังหยวนไว่อีกด้วย ปริมาณยาขนาดนั้นเกือบจะคร่าชีวิตของเขาไปแล้วครึ่งหนึ่ง หลังจากได้สติแล้วค้นพบว่าคนผู้นั้นเป็นหลิวจง หวังหยวนไว่ก็ยิ่งมีโทสะ ทั้งสองตะลึงไปชั่วขณะแล้วจึงต่อสู้กันยกใหญ่...

เมื่อเจ้าสี่เล่าถึงเรื่องนี้ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เว่ยฉงซี มองไปที่เขา

เจ้าสี่ผงะและคิดไปว่าตนเองก่อเรื่องเข้าแล้วจึงไม่กล้ากล่าวต่อ ไม่คาดคิดว่าเว่ยฉงซีกลับไม่ได้ตำหนิเขา แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบหนึ่งประโยคว่า “ทำได้ดี”

เจ้าสี่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เว่ยฉงซีถามอีกว่า "เจ้ามาทำอะไรที่นี่กะทันหัน"

เจ้าสี่จึงกล่าว "นายท่าน ข้าน้อยตรวจสอบพบว่าหลี่หรูเหยียนจะมาเมืองหรง”

เว่ยฉงซียิ้มเย็น “นางมาทำอะไร"

เจ้าสี่กล่าว “ว่ากันว่ามาเที่ยวเล่น ทว่าเมืองหรงไม่มีสิ่งใดน่าสนใจ”

เจ้าสี่ไม่ได้กล่าวต่อ

ในที่สุดเว่ยฉงซีก็เข้าใจแล้วว่าผู้สูงศักดิ์ที่มาจากหลานจิงจากปากของผู้ดูแลเจียงที่ซือลั่วกล่าวถึงก่อนหน้านี้เป็นใคร

“ผู้ร่วมเดินทางยังมีใครอีกบ้าง” เว่ยฉงซีถาม

เจ้าสี่กล่าว "นายท่านปราดเปรื่องจริงๆ ผู้ร่วมเดินทางยังมีจิ้นอ๋องหลี่ฉงเหยียนอีกด้วย"

กล่าวจบเขาก็วิเคราะห์อีกว่า “การเที่ยวเล่นเป็นเพียงการตบตาผู้คนเท่านั้น จุดประสงค์ที่แท้จริงของจิ้นอ๋องข้าน้อยยังไม่ทราบแน่ชัด เกรงว่าหลี่หรูเหยียน องค์หญิงฮุ่ยหนิงจะมาเพราะนายท่าน ถึงอย่างไรนางก็เป็น...ของท่าน”

เว่ยฉงซีมองดูความมืดมิดในยามค่ำคืนแล้วเค้นหัวเราะ “นางจะมาหัวเราะเยาะข้าหรือต้องการมาสานต่อความสัมพันธ์เมื่อกาลก่อนกับข้ากัน”

เจ้าสี่ไม่กล้าตอบ

เว่ยฉงซีกล่าว "พวกเขาจะมาถึงเมื่อไหร่"

"หนึ่งเดือนให้หลัง"

"ข้าเข้าใจแล้ว”

เว่ยฉงซียิ้มเย็น

หลี่ฉงเหยียน หลี่หรูเหยียน โจวกุ้ยเฟย ตระกูลโจว...

…

ซือลั่วไม่ได้รับผลกระทบจากอารมณ์ของเว่ยฉงซีแต่กลับรู้สึกกระฉับกระเฉงอย่างมาก เมื่อกลับห้องไปคิดสูตรอาหารอย่างถี่ถ้วนเรียบร้อยแล้วจึงเขียนลงบนกระดาษเพื่อเตรียมนำไปมอบให้ผู้ดูแลร้านเจียงในวันพรุ่งนี้

หลังจากทำสิ่งนี้เสร็จแล้วก็ไปที่ครัวเพื่อต้มน้ำ บ้วนปากล้างหน้าลวกๆ แล้วจึงเคาะประตูของเว่ยฉงซี

“ข้าต้มน้ำแล้ว เจ้าต้องการล้างตัวหน่อยไหม” ซือลั่วถาม

เว่ยฉงซีกำลังคิดถึงเรื่องราวบางอย่างอยู่จนหนี้แค้นบัญชีเลือดฉายชัดในดวงตา ทำให้จิตใจของเขามีความกดดันอย่างยิ่ง แต่เมื่อถูกซือลั่วขัดจังหวะเขาจึงรวบรวมความคิดกลับมา เมื่อกำลังจะกล่าวว่าไม่จู่ๆ ก็นึกถึงบางสิ่ง

"ต้องการ"

ซือลั่วถือน้ำเข้ามาและเห็นเขานั่งอยู่ข้างโต๊ะโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ซือลั่ววางน้ำไว้ข้างเท้าของเขาจากนั้นจึงนั่งลงตรงข้ามเขา

เว่ยฉงซีตกตะลึงและเหลือบมองนาง "เจ้าอยากดูข้าล้างเท้าหรือ"

ซือลั่วพยักหน้า "ข้ามีอะไรจะพูด"

"พูดอะไร"

ซือลั่วกล่าว "สิ่งที่ข้าพูดไปในวันนี้เป็นความจริงทั้งหมด เจ้าต้องเชื่อข้า"

เว่ยฉงซีเงยหน้าขึ้นมองไปทางนาง แววตาของนางแน่วแน่และเต็มไปด้วยความจริงใจ เขาเสตามองไปทางอื่น "เจ้าต้องการจะบอกข้าเรื่องนี้หรือ”

"อืม"

ซือลั่วพยักหน้าจากนั้นกล่าวว่า “รอจนพวกเราถึงแคว้นหนานเยว่ ข้าจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาขาให้เจ้า"