บทที่ 59

ซือลั่วเหลือบมองเช่นกัน มีปานทรงกลมขนาดเท่าเล็บนิ้วมืออยู่บนแขนข้างซ้ายของนาง ตัวนางเองไม่ได้สนใจอะไรมันมากนัก ยามนี้เว่ยฉงซีกำลังจ้องมองนางอยู่ นางจึงเหลือบดูอีกหลายที จากนั้นก็กล่าวว่า “บนแขนข้างนี้ของข้ายังมีไฝอีกเม็ดด้วยนะ”

เว่ยฉงซีมองไปยังไฝเม็ดนั้นบนแขนขวาอันขาวผ่องและเล็กเรียวที่นางเผยออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองซือลั่วด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างมาก

สตรีผู้นี้ช่างกล้าได้กล้าเสียจริง ไม่หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย

ซือลั่วสังเกตเห็นความผิดปกติของเขาจึงเกิดความสงสัย "ไฝเม็ดนี้มีอะไรผิดปกติหรือ หางตาของข้ายังมีอีกเม็ดด้วยนะ"

เว่ยฉงซีถามว่า "เจ้าไม่รู้ว่านี่คืออะไรงั้นหรือ"

ซือลั่วสับสนมากยิ่งขึ้น "มันก็แค่ไฝเม็ดหนึ่งไม่ใช่หรือ"

เว่ยฉงซีส่ายหัว "เจ้าตกลงไปในน้ำจนโง่แล้วจริง ๆ"

“เจ้าหมายความว่าอะไร” ซือลั่วมองเขาอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย จะพูดก็พูดเสียสิ ยังจะมีเหน็บแนมกันอีก

เมื่อเว่ยฉงซีเห็นท่าทีของนาง ทันใดนั้นก็บังเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้น เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ที่หางตาของเจ้าเป็นไฝเสน่ห์ไม่ผิด ที่แขนซ้ายก็เป็นปานไม่ผิดเช่นกัน ทว่าที่แขนขวาของเจ้านั้นกลับไม่ใช่ไฝ แต่เป็น...”

เขาจงใจหยุดชะงักไม่พูดอะไร จากนั้นก็เอนตัวลงนอนแล้วหลับตา

ซือลั่วรู้สึกหายใจไม่ออก เป็นความรู้สึกที่ไปต่อก็ไม่ได้แต่ให้กลับไปก็ไปต่อไม่ได้อีก นางร้อนลนจนตบลงบนแขนเว่ยฉงซีอย่างเดือดดาล “เป็นอะไรเล่า เจ้าก็พูดออกมาสิ”

เว่ยฉงซีลืมตาขึ้น มองนางด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม และกล่าวทีละคำว่า "แต้ม...พรหม...จรรย์*” (คำอธิบาย แต้มพรหมจรรย์ เป็นการแต้มจุดแดงลงบนข้อมือของหญิงสาวเพื่อแสดงว่าเป็นหญิงพรหมจรรย์)

ซือลั่วตกตะลึงไปหลายวินาที จากนั้นก็ได้สติกลับมาในทันที เมื่อเห็นสายตาของเว่ยฉงซีที่มองนาง ใบหน้าก็แดงระเรื่อไปทั้งหน้าในชั่วพริบตา

“สารเลว!” ซือลั่วสบถด่าด้วยความโกรธ

เว่ยฉงซีจึงกล่าว "เจ้าต้องการถามด้วยตัวเจ้าเอง ข้าเพียงแค่ตอบข้อสงสัยของเจ้าเท่านั้น พูดไปแล้วข้ายังคิดว่าเจ้าจงใจถามเองเพราะคิดจะลวนลามข้าเสียอีก”

ซือลั่วโกรธยิ่งกว่าเดิม เหตุใดนางถึงลืมเรื่องนี้ไปได้และยังต้องให้เว่ยฉงซีบอกนางอีก หากเป็นยามปกติก็แล้วไปเถิด แต่ในยามที่ทั้งสองร่วมเตียงเคียงหมอนเช่นนี้ แต่เดิมที่กระอักกระอ่วนพอแล้ว ขณะนี้กลับยิ่งกระอักกระอ่วนมากกว่าเดิม

นางกระโดดลงจากเตียงและดับไฟ ในห้องมืดมนจนมองไม่เห็นนิ้วทั้งห้า ซือลั่วคลำทางไปข้างเตียงเรื่อยๆ จนคลำไปโดนของสิ่งหนึ่งที่อุ่นร้อน ซือลั่วจึงรีบปล่อยมือทันที นางรู้ว่านั่นเป็นมือของเว่ยฉงซี

“อย่าคลำไปมั่วซั่วจะได้ไหม” เว่ยฉงซีกล่างอย่างจริงจัง

ซือลั่วลอบสบถในใจ และคลำทางขึ้นไปบนเตียงอย่างระมัดระวัง เมื่อเอนตัวลงแล้วจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดวงตาของเว่ยฉงซีปรับให้เข้ากับความมืดได้แล้วจึงมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย เขาหันศรีษะไปมองซือลั่ว แล้วถามว่า "ตกน้ำในครานี้ทำให้เจ้าหลงเหลือความผิดปกติอะไรหรือเปล่า เหตุใดจึงหลงลืมเรื่องที่สำคัญเช่นนี้ไปได้”

ซือลั่วทั้งร้อนตัวทั้งโมโห กระทั่งนางยังรู้สึกได้ว่าเว่ยฉงซีจงใจจัดการกับนาง

“อาจจะมีบางอย่างผิดปกติจริงๆ ก็ได้” ซือลั่วกัดฟันพูด

เว่ยฉงซีกล่าวอย่างเห็นด้วย "ทำไมเจ้าไม่ลองเชิญหมอมาดูสักวันล่ะ เรื่องสำคัญอย่างแต้มพรหมจรรย์นี่เจ้ายังลืมไปหมดแล้ว ดูเหมือนว่าจะป่วยหนัก”

ซือลั่วหันศีรษะไปถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน แต่โชคไม่ดีที่ในห้องนั้นมืดเกินไปเว่ยฉงซีจึงมองไม่เห็น

"นอนได้แล้ว!" ซือลั่วไม่ต้องการพูดถึงหัวข้อนี้ต่อไปอีก

เว่ยฉงซีก็ไม่ได้พูดต่อเช่นกัน

ซือลั่วเหนื่อยมากจนผล็อยหลับไป เว่ยฉงซีฟังเสียงฝนจากด้านนอก มองดูเพดานอันมืดมิดและได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของซือลั่วที่อยู่ข้างกาย

เขาเบนศีรษะไปจนมองเห็นโครงหน้าของนาง เมื่อนึกถึงเรื่องที่ซือลั่วพูดว่าต้องการทำฟันเลี่ยมทองเว่ยฉงซีก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปาก

ทันใดนั้น…

ซือลั่วกลิ้งรอบหนึ่งจนชิดมาทางนี้ แขนข้างหนึ่งกับขาข้างหนึ่งพาดลงมาบนร่างของเขาและกกกอดเขาไว้จนแน่น

…

พลังเสียงขันของซือฮวาทำให้ซือลั่วลืมตาขึ้น เมื่อมองเห็นใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาเกินทน นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกถึงเรื่องราวเมื่อวานนี้ออก