บทที่ 68

ไป๋ซิวหย่วนหลุบตาลงแล้วเหลือบมองไปทางโจวซืออี้แวบหนึ่ง เขาจำได้ว่าวันต่อมาที่ซือลั่วไปขายสูตรอาหาร เขาก็มาหาที่บ้านพร้อมกับแสดงท่าทีร้อนอกร้อนใจอย่างมาก เพราะปรารถนาที่จะทำให้เถ้าแก่เจียงเป็นอัมพาต คิดไปแล้วโจวซืออี้ก็คงอยากได้สูตรอาหารเช่นเดียวกัน ด้วยเหตุนี้จึงได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดร้ายแรงลงไป

ดูเหมือนว่าตนเองจะประเมินโจวซืออี้ต่ำไปอย่างแท้จริง เขาเจ้าเล่ห์กว่ารูปลักษณ์ภายนอกนัก เมื่อผู้ดูแลร้านเจียงจากไปในขณะนี้ หอจวี้เซียนก็ส่งเถ้าแก่คนใหม่มาจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะแข่งขันกับหอเทียนเซียงได้อีก

ไป่ซิวหย่วนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่ดูสงบลงแล้ว "พี่โจวท่านกล่าวถูกต้องทุกประการ”

โจวซืออี้เหลือบมองเขาด้วยรอยยิ้ม “น้องไป๋ผู้ประเสริฐ อันที่จริงข้าคิดที่จะเตือนเจ้ามาโดยตลอดเลยว่าบางครั้งผู้ที่ขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งได้มันไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น เจ้าว่าหริอไม่”

ไป๋ซิวหย่วนเข้าใจว่าเขากำลังเตือนตนเองทางอ้อม ตักเตือนตระกูลไป๋ และกระทั่งเตือนไปถึงผู้ที่อยู่เบื้องหลังตระกูลไป๋ผู้นั้นอีกด้วยว่าอย่าคิดเพ้อฝันลม ๆ แล้ง ๆ กับสิ่งที่กำลังทำอยู่

เขาเย้ยหยันในใจแต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า

“พี่โจวพูดแบบนี้ ข้าฟังไม่เข้าใจ”

“น้องไป๋จะต้องฟังเข้าใจเป็นแน่” โจวซืออี้มองเข้าไปในดวงตาของเขา

ไป๋ซิวหย่วนกับโจวซืออี้ประสานสายตากัน ระหว่างคนทั้งสองเต็มไปด้วยควันเบาบางตลบอบอวลอยู่ ในที่สุดไป๋ซิวหย่วนก็ยิ้ม “พวกเราตระกูลไป๋คิดที่จะหาเงินเพียงเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นอื่น”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

หลังจากทั้งสองแยกจากกัน ไป๋ซิวหย่วนก็กลับบ้าน นี่คือเรือนที่ตระกูลไป๋ซื้ออยู่ที่ตำบลหย่วนซาน เรือนหลังไม่ใหญ่โตแต่มีสภาพแวดล้อมที่หรูหรา

“คุณชาย โจวซืออี้รังแกกันเกินไปแล้ว” ชิงเหยียนที่อยู่ข้างกายกล่าวอย่างไม่พอใจ

ไป๋ซิวหย่วนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เขาพึ่งพิงตระกูลโจวอยู่ ทั้งยังมีโจวกุ้ยเฟยกับจิ้นอ๋องเป็นผู้หนุนหลังอีกจึงได้มีความมั่นอกมั่นใจเช่นนั้น”

หลังจากที่เขากล่าวจบก็ถามอีกว่า “มีข่าวคราวจากหลานจิงหรือไม่"

ชิงเหยียนกล่าว "จิ้นอ๋องเรืองอำนาจมาก ตอนนี้ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้เขามาซีเป่ย ท่านประมุขสงสัยว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อพบท่านอ๋องน้อยเว่ย”

“เว่ยฉงซี?” ไป่ซิวหย่วนเลิกคิ้ว

“แม้ว่าท่านอ๋องน้อยเว่ยจะพิการ แต่เขาก็ยังมีชื่อเสียงบารมีในกองทัพซีเป่ยอยู่ดี”

ไป๋ซิวหย่วนพยักหน้า แล้วก็เขายิ้มทันที "ฝ่าบาทก็ยังเป็นฝ่าบาท!"

ชิงเหยียนเกิดความไม่เข้าใจในชั่วขณะหนึ่ง

ไป๋ซิวหย่วนจึงกล่าว “จิ้นอ๋องเป็นผู้ที่ยึดทรัพย์สมบัติตระกูลเว่ย เว่ยฉงซีจะไม่เคียดแค้นเขาหรือ ฝ่าบาทส่งใครมาก็ไม่สู้ส่งเขามา เพราะท้ายที่สุด เว่ยฉงซีก็ไม่มีทางที่จะร่วมมือกับเขาเป็นแน่”

ชิงเหยียนเข้าใจในทันที "องค์หญิงฮุ่ยหนิงก็มาเช่นกัน”

ไป๋ซิวหย่วนหัวเราะ "อดีตคู่หมั้นของท่านอ๋องน้อยเว่ย?"

ชิงเหยียนพยักหน้า

ไป๋ซิวหย่วนใช้นิ้วมือเขี่ยถ้วยชาหยกขาวที่อยู่ด้านหน้า “นับวันยิ่งน่าสนใจอย่างแท้จริง ไปบอกท่านประมุขว่าข้ายังอยากอยู่ที่ตำบลหย่วนซานต่ออีกสักพัก”

“ขอรับ!"

หลังจากที่ชิงเหยียนจากไป ไป๋ซิวหย่วนดื่มชาในถ้วยไปจิบหนึ่ง เมื่อคิดถึงท่าทางหยิ่งยโสของโจวซืออี้ มุมปากของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน

จวนจิ้นอ๋องดีอกดีใจเร็วเกินไป หากฝ่าบาทมีความตั้งใจจริง เหตุใดจะต้องให้หลี่ฉงเหยียนไปยึดทรัพย์ตระกูลเว่ยเพื่อล่วงเกินเว่ยฉงซีด้วยเล่า

ดังนั้น บนกระดานหมากรุกนี้ ตัวหมากที่อวดดีมีมากเกินไปแล้วจริง ๆ

หลังจากที่ทะเลาะกับซิ่วไฉจย่าไปหนึ่งยก ซือลั่วก็ไม่มีอารมณ์ที่จะไปร้านขนมอีก นางจึงเดินไปรอบถนน

เมื่อเห็นว่าเป็นเวลากลางวันแล้วนางก็เข้าไปกินอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วจึงกลับบ้านอย่างอ้อยอิ่ง

เมื่อเข้าประตูมาก็เห็นว่าเว่ยฉงซียังคงหยอกล้อซือฮวาอยู่ ซือลั่วจึงหันกายเข้าห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เว่ยฉงซีเงยหน้าขึ้นมองประตูที่ปิดมิดชิดแล้วขมวดคิ้ว

หญิงผู้นี้นับวันชักจะเก่งกล้าสามารถขึ้นแล้วจริง ๆ กล้าที่จะโผล่หน้ามาให้เขาเห็นและจงใจอดอาหารเขา

ซือลั่ววางผ้าลงบนโต๊ะ ดื่มน้ำหนึ่งอึก ขึ้นเตียงและนอนหลับไปทันที นางหวาดวิตกตลอดทั้งคืนและเกือบจะถูกเว่ยฉงซีบีบคอจนตายอีก ง่วงนอนตั้งแต่เช้าจนจะไม่ไหวแล้ว จึงหลับไปแทบจะทันทีที่ศีรษะถึงหมอน

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ยามที่นางตื่นขึ้นมาก็รู้สึกแค่ว่าดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปทางทิศตะวันแล้วและในห้องก็มืดมิดไปหมด

ซือลั่วสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและตอนนี้เป็นกลางวันหรือกลางคืน นางรู้สึกราวกับตนเองเป็นคนที่ดื่มสุราเมามายจนภาพตัดไปอย่างกะทันหัน

หลังจากนั่งพักหนึ่งนางจึงได้สติกลับมา

แล้วลุกจากเตียงและออกไป

เว่ยฉงซีไม่ได้อยู่ในลานบ้าน และดวงตะวันที่อยู่ด้านนอกก็ตกลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ซือลั่วหิวแล้วจึงเข้าครัวไปทำน้ำแกงเกอต่าแบบง่าย ๆ มาที่หนึ่ง แล้วเจ้าตัวก็ดื่มมันอยู่ในลานบ้านอย่างละเมียดละไม