บทที่ 7

ครู่เดียวก็มาถึงร้านเล็กๆ ที่ป้าไช่พูดถึง เมื่อซือลั่วเข้าไปในร้าน ดวงตาก็เป็นประกาย ในร้านไม่ได้มีเพียงแค่ถ้วยไม้ไผ่เท่านั้น แต่ยังมีตะกร้าไม้ไผ่สาน แม้กระทั่งเก้าอี้ไม้ไผ่ก็ยังมี ฝีมือประณีตมาก อีกทั้งทั้งหมดยังทำมาด้วยฝีมือคนล้วนๆ ในยุคหลังจะต้องมีราคาสูงอย่างแน่นอน

เถ้าแก่เป็นบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง เพียงแค่มองดูก็รู้ว่าเป็นคนฉลาดมาก เมื่อเห็นว่าซือลั่วสนใจจะซื้อ เขาก็บอกราคา

“เก้าอี้ไม้ไผ่สี่สิบเหวิน ตะกร้าสานไม้ไผ่หนึ่งใบกับตะกร้าสองใบแปดเหวิน รวมกับถ้วยชาสองใบ ทั้งหมดห้าสิบเหวิน"

ป้าไช่ดึงตัวซือลั่วไว้ นางคาดไม่ถึงว่าของเหล่านี้จะแพงขนาดนี้ แพงกว่าไก่สองตัวของนางอีก

ซือลั่วก็รู้สึกว่ามันแพงเช่นเดียวกัน แม้ว่าของเหล่าจะไม่แพงในยุคหลัง แต่ในขณะนี้นับว่าแพงเกินไปหน่อยอย่างแท้จริง

เถ้าแก่ดูออกว่านางลังเลจึงกล่าวว่า "แม่นาง เก้าอี้ตัวนี้นำเข้ามาจากที่อื่นเชียวนะ เจ้าดูฝีมือสิ..."

หลังจากพูดจบเขาก็กล่าวเสริมว่า "หากเจ้าต้องการจะซื้อจริงๆ ข้าจะแถมถ้วยอีกสองใบให้ท่าน"

ซือลั่วลังเลครู่หนึ่งก็ตัดสินใจซื้อแล้ว นางนึกถึงเว่ยฉงซี ม้านั่งหักๆ ตัวนั้นที่บ้านดูนั่งไม่สบายจริงๆ เว่ยฉงซีทั้งปีทำได้เพียงแค่นั่ง ต้องไม่สบายตัวอย่างมากแน่นอน โครงของเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนี้เป็นไผ่แข็ง ตรงกลางกลับเป็นหวายนุ่มๆ นั่งลงไปแล้วสบายอย่างมาก...

เมื่อคิดถึงเว่ยฉงซี ซือลั่วจึงตัดสินใจ "ซื้อเลย"

"ได้เลย" เถ้าแก่มีความสุขและกล่าวว่าสามารถส่งบ่าวรับใช้ไปส่งของให้ได้

ซือลั่วบอกที่อยู่แก่เถ้าแก่แล้วจึงออกจากร้านไป

วันนี้นางก็ซื้อของมาไม่น้อย อีกทั้งยังเหนื่อยมาก จึงตัดสินใจกลับบ้านก่อน แล้วค่อยออกมาใหม่วันหลัง

ป้าไช่ยังคงรู้สึกปวดใจกับเงินค่าเก้าอี้ตัวนั้น พึมพำว่า "การทำเก้าอี้ไม้ด้วยตนเองใช้เงินแค่ไม่เท่าไหร่ แต่เก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนี้กลับขายตั้งสี่สิบเหวิน!"

ซือลั่วฟังนางพูดพึมพำแล้วก็คิดถึงแม่ ตอนที่แม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าซือลั่วจะซื้ออะไรให้เธอ เธอจะรู้สึกว่ามันแพงไปหมด จะต้องบ่นตลอดเวลาไปช่วงหนึ่ง ตอนนั้นซือลั่วรู้สึกรำคาญ แต่ว่าต่อมาเมื่อแม่ไม่อยู่แล้ว เธอถึงจะมาเสียใจทีหลังที่แต่ก่อนไม่ได้ดูแลแม่ให้ดีกว่านี้

ซือลั่วถอนหายใจ รวบรวมความคิดกลับมา

“ท่านป้า ท่านรู้จักคนที่ทำเก้าอี้ได้บ้างหรือไม่”