บทที่ 103

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 103 มุ่งมั่นกับการทำลูกสาว บทที่ 103 มุ่งมั่นกับการทำลูกสาว โดย EnjoyBook บทที่ 103 มุ่งมั่นกับการทำลูกสาว

ปีที่แล้วครอบครัวนี้ดูหนังการ์ตูนเรื่อง เห้งเจียอาละวาดแดนสวรรค์ และปีนี้พวกเขาก็ดูหนังการ์ตูนอีกเช่นกันในเรื่อง ลูกอ๊อดน้อยตามหาแม่

หนังทั้งสองเรื่องเป็นหนังดึงดูดผู้ชม แม้แต่หลินชิงเหอเองก็ยังสนใจ อย่าว่าแต่เด็กชายทั้งสามเลย

โจวชิงไป๋ไม่มีสีหน้าท่าทางยินดียินร้ายอะไร หลินชิงเหอเหลือบมองเขาเป็นระยะจนเขารู้สึกตัวและเหลือบมองเธอกลับด้วยสายตาเมินเฉย

หลินชิงเหอรู้ว่าชายคนนี้กำลังงอนเธออยู่

“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เราค่อยคุยกันที่บ้านนะคะ ตอนนี้ใจเย็น ๆ และดูหนังกันก่อนเถอะค่ะ” หลินชิงเหอจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากจับมือเขาไว้และเอ่ยกระซิบ

โจวชิงไป๋เหลือบมองภรรยาด้วยสายตาเฉยเมยก่อนจะดูหนังต่อ

หลังดูหนังเสร็จ เจ้าใหญ่ก็มองหลินชิงเหอด้วยดวงตาคู่ใสรื้นหยาดน้ำตา

ส่วนเจ้ารองกับเจ้าสามนั้นไม่ต้องบอกเลย เจ้าสามมีท่าทีอยากให้แม่ของเขากอด ขณะที่เจ้ารองอยากจับมือของแม่

พวกเขาไม่อยากเป็นเหมือนลูกอ๊อดน้อยที่หาแม่ของตนเองไม่เจอ ช่างน่าสงสารนักที่มันตามหาแม่ของมันมานานแต่ก็ไม่พบ

หลินชิงเหอถึงกับเงียบไป เกิดอะไรขึ้นกับเด็ก ๆ สามคนนี้กันนะ?

ในที่สุดโจวชิงไป๋ก็เป็นคนกอดเจ้าสามไว้ ขณะที่หลินชิงเหอจับมือกับเจ้าใหญ่และเจ้ารอง แล้วพวกเขาก็มุ่งหน้าไปทานอาหารที่ภัตตาคารด้วยกัน ซื้อแอปเปิลอีกครั้งแล้วก็กลับบ้าน

“เจ้าใหญ่ลองเขียนบทสรุปความคิดมาสักหน้าหนึ่งสิ” หลังกลับมาถึงบ้านแล้ว หลินชิงเหอก็บอกเจ้าใหญ่

“อะไรคือบทสรุปความคิดเหรอครับ?” เจ้าใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่ง

“มันก็คือความรู้สึกและความคิดเห็นที่ลูกมีหลังดูหนังวันนี้น่ะ” หลินชิงเหออธิบาย

เจ้าใหญ่มีความรู้สึกมากมายอยากจะแสดงออก เขาจึงลงมือเขียน ส่วนเจ้ารองก็พูดโพล่งขึ้น “แม่ครับ ผมก็มีบทสรุปความคิดหลังดูเรื่องนี้เหมือนกัน”

“ลูกยังจำศัพท์ได้ไม่เยอะนัก งั้นลองพูดให้แม่ฟังแล้วกัน” หลินชิงเหอพยักหน้า

เจ้ารองได้ฟังก็เล่าความคิดเห็นของเขาให้ฟัง “ตอนที่ลูกอ๊อดน้อยยังเล็กมาก พวกมันก็ไม่รู้หรอกครับว่าแม่ของพวกมันหน้าตาเป็นยังไง ก็เลยเข้าใจผิดว่าปลาทอง ปู เต่า ปลาดุกเป็นแม่ของพวกมัน แต่พวกมันก็ดูแตกต่างจากบรรดาแม่ของพวกมัน พอพวกมันโตขึ้นและมีรูปร่างเหมือนแม่เท่านั้นแหละ พวกมันก็ได้รู้ว่าแม่ของพวกมันเป็นตัวอะไรน่ะครับ”

“สุดยอด” หลินชิงเหอยืนยัน

เจ้ารองได้ยินก็เล่าต่อ “แต่เราแตกต่างจากกบนะครับ พวกมันดูเหมือนกันหมดเลย แต่เราโตมาแตกต่างจากพวกมัน ดังนั้นแม่ทิ้งเราไม่ได้นะครับ ไม่อย่างนั้นแม่จะจำลูกชายอย่างพวกเราตอนที่พวกเราโตแล้วไม่ได้”

หลินชิงเหออึ้งไปและมองกลับ “แม่พูดว่าจะทิ้งลูกตอนไหนน่ะ?”

“แม่ไม่ได้พูดหรอกครับ ผมแค่พูดขึ้นมาเฉย ๆ” เจ้ารองบอก

ฉันเกรงว่าเธอจะไม่ได้แค่พูดเฉย ๆ น่ะสิ ยิ่งรู้สึกเหมือนโดนค้อนทุบเลย

หลินชิงเหอคิดก่อนยิ้มเหยียด “เจ้ารอง ลูกอยากโดนตีนักใช่ไหม?”

“ฮิ ๆ ผมชอบแม่จังครับ” เจ้ารองกอดขาแม่พลางพูดไปด้วย

“ไปอยู่ในห้องเลย” หลินชิงเหอไม่หลงกลและไล่เขาไป

เจ้ารองหัวเราะคิกคักและเดินกลับเข้าไปในห้อง ส่วนหลินชิงเหอเดินมาที่สวนหลังบ้าน ซึ่งตอนนี้โจวชิงไป๋กำลังดูแลหมูในเล้าอยู่

“อะแฮ่ม ชิงไป๋ เดี๋ยวฉันช่วยคุณนะคะ” หลินชิงเหอกระแอมไอและเอ่ยเสนอ

โจวชิงไป๋กวาดสายตาเฉยเมยมองเธอจากนั้นก็ทำงานต่อ หลินชิงเหอเห็นแล้วก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาหวิว “ฉันคิดว่าคุณควรจะหายงอนได้แล้วล่ะค่ะ ถ้าคุณยังทำตัวเฉยชากับฉันแบบนี้ ฉันก็จะไม่ใจเย็นกับคุณแล้วนะคะ”

โจวชิงไป๋ยังคงเมินใส่เธอและทำงานต่อไป

หลินชิงเหอแค่นเสียงและหมุนตัวกลับ พ่อโคดื้อคิดจะหัวแข็งใส่เธองั้นเหรอ ก็คอยดูแล้วกันว่าเขาจะทนได้อีกนานแค่ไหน

โจวชิงไป๋มองแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างจนใจ

หลังเข้านอนในคืนนั้น หลินชิงเหอก็เมินใส่เขา แต่มันก็ไม่อาจห้ามไม่ให้โจวชิงไป๋ทำอะไรกับเธอได้ ทั้งคู่โรมรันพันตูกันใต้ผ้านวมอย่างดุดันในหลายกระบวนท่า

“พ่อครับ แม่ครับ ทำอะไรกันอยู่” เจ้าใหญ่เอ่ยอย่างสับสน

หลินชิงเหอตกใจ ในขณะที่โจวชิงไป๋สั่งเด็กชาย “นอนต่อซะลูก”

“งั้นพ่อกับแม่คุยกันดี ๆ นะครับ อย่าทะเลาะกัน” เจ้าใหญ่เอ่ย หลังจากนั้นเขาก็เข้านอน