บทที่ 109

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 109 ชุนปิ่ง บทที่ 109 ชุนปิ่ง โดย EnjoyBook บทที่ 109 ชุนปิ่ง

มันเป็นเวลาสิบโมงเช้าเท่านั้นในตอนที่ทั้งแม่และลูกชายทั้งสองนำของกลับมาที่บ้าน

“แม่ ผมหิวแล้ว” เจ้าสามเอ่ยขณะกอดขาผู้เป็นแม่

“เจ้ารอง ไปชงนมมอลต์ให้น้องกินนะจ๊ะ” หลินชิงเหอสั่ง

“ผมอยากกินด้วย” เจ้ารองบอก

“งั้นก็ชงมาสองแก้วเลย” หลินชิงเหอพยักหน้า

เจ้ารองผละไปชงนมมอลต์ โดยมีเจ้าสามตามหลังไปอย่างร่าเริง

ส่วนหลินชิงเหอหันไปปรุงอาหารหมู

ในตอนนี้หมูสองตัวที่ถูกนำมาเลี้ยงเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้วในสวนหลังบ้านกำลังหิวพอดี

หลังปรุงอาหารหมูเสร็จ หลินชิงเหอก็ตักใส่รางให้พวกมันกิน เธอยังตักอาหารที่ปรุงเสร็จบางส่วนให้ไก่กินอีกด้วย ในเล้าไก่มีไก่เกินมาสองตัว ซึ่งไก่สองตัวนี้เป็นอาหารของโจวชิงไป๋โดยเฉพาะ หากการเก็บเกี่ยวฤดูร้อนเขาไม่ได้กินอาหารดี ๆ มันก็คงจะเป็นเรื่องที่ทนไม่ได้

หลังเลี้ยงหมูกับไก่เสร็จ หลินชิงเหอก็เริ่มนวดแป้งอย่างรวดเร็ว เธอวางแผนจะทำชุนปิ่งเป็นอาหารกลางวันนี้

การกินชุนปิ่งช่างเข้ากับวันเวลาในฤดูใบไม้ผลิเสียจริง ๆ

หลังพักแป้งไว้แล้ว เธอก็ขัดหม้ออีกครั้งจากนั้นก็เดินไปที่สวนหลังบ้านเพื่อตัดต้นกระเทียมมามาหนึ่งกำมือ หญิงสาวปอกมันฝรั่งและสับหัวหอมเตรียมไว้

เธอหยิบเนื้อหมูบางส่วนออกมาจากมิติและสับเป็นชิ้นเล็ก ๆ จากนั้นทอดไข่ห้าฟอง เมื่อเตรียมส่วนผสมทุกอย่างเสร็จแล้ว แป้งที่นวดไว้ก็ขึ้นตัวได้ที่พอดี

หลินชิงเหอลงมือนวดแป้งและรีดแป้งอีกครั้ง

ทันทีที่เธอทำอาหารของทั้งครอบครัวเสร็จ เจ้าใหญ่ก็กลับมาที่บ้านพอดี

“แม่ แม่ซื้อลูกแก้วกับหนังสือเด็กให้น้อง ๆ ใช่ไหมครับ แล้วแม่ซื้ออะไรให้ผมล่ะ?” เจ้าใหญ่วางกระเป๋านักเรียนลงและเดินมาหา

“แม่ซื้ออุปกรณ์การเรียนให้ลูก อยู่บนเตียงเตาแน่ะ ลูกไม่เห็นเหรอ?” หลินชิงเหอกลอกตาใส่เขา

“แม่ซื้ออะไรมาให้ผมอีกบ้างครับ?” แน่นอนว่าเจ้าใหญ่เห็นมัน แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้

“อย่างอื่นเหรอ? แม่อยากซื้อมาให้ลูกอยู่ล่ะ แต่ครั้งนี้แม่เอาเงินไปไม่พอ” หลินชิงเหอตอบ

“อย่าปลอบผมเลยแม่” เจ้าใหญ่ไม่เชื่อ

“ลูกคิดซะว่าแม่ปลอบก็ได้นะ” หลินชิงเหอโบกมือ

“แม่” เจ้าใหญ่เริ่มออกอาการไม่พอใจ

หลินชิงเหอหัวเราะ “ลูกอยากได้ลูกฟุตบอลเหรอ?”

“ลูกฟุตบอล?” ดวงตาของเจ้าใหญ่เบิกกว้าง

“ใช่แล้วล่ะ แต่ว่ามันไม่ถูกเลยนะ ลูกฟุตบอลลูกหนึ่งก็ใช้เงินมากกว่า 20 หยวนแล้ว” หลินชิงเหอบอก

ในยุคนี้ลูกฟุตบอลมีราคามากกว่า 20 หยวน ซึ่งถือว่าแพงมากจริง ๆ

สิ่งที่หลินชิงเหอเห็นในห้างสรรพสินค้านั้นเป็นลูกฟุตบอลใหม่เอี่ยมที่ไม่เคยวางขายมาก่อน

แต่ด้วยความที่เธอนำเงินไปไม่พอจึงซื้อมันไม่ได้ เธอเก็บเงินและคูปองทั้งหมดไว้ในมิติ แต่เพียงต้องการประวิงเวลาไว้ให้เจ้าใหญ่อยากได้มากขึ้นอีกนิด

“มากกว่า 20 หยวนเหรอครับ?” แม้เจ้าใหญ่จะรู้สึกดีใจ แต่เขาก็ต้องอึ้งไปในทันที ในสายตาของเขา เงินมากกว่า 20 หยวนนับว่ามากทีเดียว

“เงินที่ลูกเก็บกับเจ้ารองมีเท่าไหร่ล่ะ? เอามันมาให้แม่สิ แม่จะได้รวมเงินแล้วดูว่ามันพอซื้อหรือเปล่า” หลินชิงเหอเอ่ยและเริ่มรีดไถ

“เราเก็บไว้แค่หยวนเดียวเองครับ” เจ้าใหญ่บอก

“หยวนเดียวก็ถือว่าเป็นเงินเหมือนกันนั่นแหละ” หลินชิงเหอยิ้ม “ลองไปถามเจ้ารองเรื่องลูกฟุตบอลลูกนั้นสิ เขาเองก็เห็นมันเหมือนกัน”

เจ้าใหญ่เดินมาถามเรื่องนี้กับเจ้ารอง ซึ่งเจ้ารองก็ตอบไป “พี่อยากได้ลูกบอลไปทำไมน่ะ? มันเอาไว้เตะได้อย่างเดียวนะ พี่ใหญ่มาอ่านหนังสือเด็กกับผมสิ มันน่าสนใจมากเลย”

“ฉันอยากได้มันน่ะ” เจ้าใหญ่ยังคงยืนกราน

“งั้นพี่ก็ตื้อแม่ให้แม่ซื้อให้สิ” เจ้ารองเอ่ยโดยไม่มองหน้า

“แม่บอกให้มาเอาเงินที่เราเก็บไว้” เจ้าใหญ่บอก “ไปเอาเงินมาเลย”

เจ้ารองเป็นคนเก็บเงินที่ได้จากการขายหลอดยาสีฟันไว้ ยาสีฟันของพวกเขาถูกใช้หมดอย่างรวดเร็วเพราะพวกเขาแปรงฟันกันทั้งเช้าและเย็น หลอดยาสีฟันจึงเป็นแหล่งรายได้ของสองพี่น้อง