บทที่ 131

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 131 ของเก่าไร้ค่า บทที่ 131 ของเก่าไร้ค่า โดย EnjoyBook บทที่ 131 ของเก่าไร้ค่า

หลินชิงเหอรู้แน่ชัดว่าโจวชิงไป๋อยากได้ลูกมากขนาดไหน คงเป็นเพราะเขาไม่เคยได้มีส่วนร่วมติดตามการเติบโตของเด็กชายสามพี่น้องเลย เขาจึงอยากมีส่วนร่วมบ้างสักครั้ง

หลินชิงเหอเข้าใจเรื่องนี้และเต็มใจที่จะมีลูกให้เขาอีกคนหนึ่ง

แต่ประเด็นก็คือ เธอให้กำเนิดบุตรไม่ได้จริง ๆ

หลังเธอบอกโจวชิงไป๋เกี่ยวกับเรื่องที่แอบไปทำหมันเงียบ ๆ แล้ว โจวชิงไป๋ก็มีท่าทางตกตะลึงไป

เขาอยากมีลูกมาก แต่ก็ไม่สามารถทำให้มีได้ และเกิดความสงสัยมาตลอดว่าคงเป็นเพราะร่างกายของเขามีปัญหา

เขาไม่คิดเลยว่าภรรยาจะแอบไปทำหมันลับหลังเขา

ต้องบอกว่าโจวชิงไป๋ถึงกับรู้สึกโมโห

โมโหเดือดดาลอย่างมากด้วย

เขาต้องการพื้นที่ส่วนตัวเพื่อขบคิดเรื่องนี้คนเดียวจึงเดินออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ซึ่งหลินชิงเหอเห็นแล้วก็ไม่กล้าเรียกเขา

“เวรกรรมจริง ๆ เล้ย!” หลินชิงเหออุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

เจ้าของร่างเดิมช่างสร้างแต่เรื่องยุ่งให้เธอจริง ๆ แต่เธอจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดีล่ะ? เธอเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

ใครจะรู้ว่าเธอจะโหดร้ายขนาดนี้

หลินชิงเหอไม่ได้อยู่ในห้องอีกต่อไป เธอออกไปเดินเล่นพร้อมกับหิ้วถุงผ้าใบหนึ่ง

ในตอนนี้ทิวทัศน์ของเมืองหลวงเก่าในปัจจุบันยังเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า หลินชิงเหอทำได้เพียงเดินด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ จากการที่เธอรู้หนังสือทั้งหมดและแต่งกายเรียบร้อยรัดกุม เธอก็ดูเหมือนเลขาธิการสาวคนหนึ่ง

ตลอดทางเธอจึงไม่เผชิญกับความยากลำบากนัก

แล้วหลินชิงเหอก็เดินมาถึงตรอกสายหนึ่ง

“แค่ก ๆ” หญิงชราร่างเล็กคนหนึ่งกำลังผิงไฟอยู่หน้าเตาและเสียงไอก็ดังออกมาจากเรือนหลังหนึ่งเบื้องหลังเธอ หลินชิงเหอเหลือบมอง และพบกับเด็กอายุราว 5 ถึง 6 ขวบคนหนึ่งที่มีร่างกายผอมแห้ง

“คุณป้าคะ เด็กคนนี้เป็นหวัดอยู่ คุณต้องพาเขาไปโรงพยาบาลนะคะ” หลินชิงเหอเอ่ยกับหญิงชรา

เธอใช้สำเนียงปักกิ่งดั้งเดิมพูดกับนาง และท่าทางของเธอก็ทำให้หญิงชราร่างเล็กไม่ได้คิดเลยว่าเธอเป็นคนต่างถิ่น

นางเหลือบมองเธอแล้วก็ถอนหายใจ “การไปโรงพยาบาลมันใช้เงินมากเลยจ้ะ”

นางจะไม่รู้สึกเดือดร้อนไปกับหลานชายได้อย่างไร? ไม่ว่านางจะเดือดร้อนขนาดไหน นางก็ต้องมีเงิน แล้วก็ต้องได้กินอิ่มท้องด้วยถึงจะดีขึ้น

“คุณยายครับ ผมกินมันได้ไหม” เด็กน้อยกวาดสายตามองหลินชิงเหอแล้วก็เอ่ยกับคุณยายของเขา

“หลานต้องรอก่อนนะ” หญิงชราร่างเล็กตอบ

หลินชิงเหอหยิบหมั่นโถวข้าวโพดลูกหนึ่งออกมาจากถุงผ้าที่เธอหิ้วมาด้วย ซึ่งที่แท้จริงแล้วหมั่นโถวนี้มันมาจากมิติในมือของเธอ

“หมั่นโถวนี้หนูซื้อมาจากภัตตาคารน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะขอแลกกับน้ำแก้วหนึ่งของคุณป้าได้ไหม” หลินชิงเหอบอก

หมั่นโถวข้าวโพดมีแป้งอยู่เป็นจำนวนมากและส่งกลิ่นหอมของแป้งสาลีขาวลอยอบอวลไปไกล

ดวงตาของหญิงชราร่างเลิกเบิกกว้างแต่นางก็ยังไม่ขยับ ได้แต่มองเธอ “นางหนู หนูไม่ต้องสุภาพมากขนาดนี้ก็ได้ น้ำแค่แก้วเดียวเอง”

“คุณป้ารับไปเถอะค่ะ” หลินชิงเหอเอ่ยเร้า เธอบิหมั่นโถวออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ และกินให้ดูว่ามันไม่มีพิษอะไร จากนั้นก็ยัดหมั่นโถวข้าวโพดลูกนั้นให้หญิงชราร่างเล็ก

ถึงตอนนี้เองหญิงชราร่างเล็กจึงรับหมั่นโถวไว้ จากนั้นนางก็พาหลินชิงเหอเข้าไปในบ้านเพื่อดื่มน้ำและบอกหลานชายให้คอยดูแลเตาไฟไว้

“คุณยาย” หลานชายของนางเอ่ยพร้อมกับทำตาอ้อนแบบลูกสุนัข

“รีบกินเร็วเข้าแล้วอย่าให้คนอื่นเห็นล่ะ” หญิงชราร่างเล็กบิหมั่นโถวออกครึ่งหนึ่งแล้วส่งให้เขาพลางกระซิบบอกขณะยัดมันลงในมือของเด็กน้อย

เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าและรีบสวาปามหมั่นโถวอย่างรวดเร็ว

จากนั้นหลินชิงเหอตามหญิงชราร่างเล็กเข้าไปในบ้าน “คุณป้าคะ คนที่อยู่แถว ๆ นี้เป็นใครเหรอคะ? ตรงนู้นมีแต่บ้านหลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้นเลย”