บทที่ 149

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 149 การศึกษา บทที่ 149 การศึกษา โดย EnjoyBook บทที่ 149 การศึกษา

เมื่อรู้ว่าพูดกับแม่ของเธอแล้วไม่มีประโยชน์ ซานนีจึงนำเรื่องที่น้องชายจะไปโรงเรียนไปบอกพ่อของเธอในตอนที่พี่ชายรองกลับมาถึงบ้าน

“เจ้ารองได้ไปโรงเรียน แต่ทำไมน้องชายหนูถึงไม่ได้ไปโรงเรียนล่ะคะ” ซานนีเอ่ย

ลูกสาวทั้งสามคนของสะใภ้ใหญ่ได้เรียนหนังสือกันหมด แต่ซานนีกับลิ่วนีไม่ได้เรียน

อู่นีลูกสาวของสะใภ้สามก็ได้ไปโรงเรียนเหมือนกัน

ซานนีจึงรู้สึกว่าตัวเธอเองไม่ได้เรียนหนังสือก็ไม่เป็นไร แต่น้องชายของเธอต้องได้ไปเรียน

พี่ชายรองไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้ เขาจึงมาคุยเรื่องนี้กับสะใภ้รอง

สะใภ้รองได้ยินก็โอดครวญ “คุณไม่รู้เหรอคะว่าสถานการณ์ในบ้านเรามันเป็นยังไง?”

“สถานการณ์ในบ้านเรามันเป็นยังไงน่ะเหรอ? มันไม่ได้เลวร้ายจนถึงขนาดให้ลูกชายของเราไปเรียนไม่ได้นี่ ตอนที่คุณยังไม่มีลูกชาย คุณก็อยากมีเพื่อให้เป็นแก้วตาดวงใจ พอถึงตอนนี้คุณให้เขาเกิดมา คุณกลับปฏิบัติราวกับเขาเป็นหญ้างั้นเหรอ? คุณไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสเรียนหนังสือ แล้วคุณจะเก็บเงินน้อยนิดนั่นไว้ทำอะไร?” พี่ชายรองเอ่ย

“ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องแต่งภรรยาในอนาคตเหรอคะ? เรื่องนั้นจะไม่ใช้เงินได้ยังไง?” สะใภ้รองตอบ

“คุณอย่าคิดไปไกลนักเลย ลูกเราก็ตัวแค่นี้ คุณมาพูดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกสิบปีข้างหน้าในตอนนี้เนี่ยนะ ให้เขาไปโรงเรียนเถอะ”

เจ้าใหญ่กับเจ้ารองจากบ้านสะใภ้สี่ต่างได้ไปโรงเรียน แม้แต่ลูกสาวของพี่ชายใหญ่และน้องชายสามก็ยังได้ไปโรงเรียน แล้วทำไมลูกชายของเขาถึงจะไปโรงเรียนไม่ได้?

แม้สะใภ้รองจะไม่กล้าแตะต้องเงินส่วนนั้น แต่หล่อนก็ต้องยอมกัดฟันจ่ายค่าเล่าเรียนให้เพราะสามีของหล่อนเป็นคนเอ่ยปากขอ หล่อนยื่นเงินให้พร้อมกับประกาศกร้าว “ถ้าแกเรียนแล้วได้คะแนนไม่ดี แกก็ไม่ต้องเรียน เข้าใจไหม?”

โจวเซี่ยพยักหน้าเมื่อได้ยินดังนี้

ทันทีที่เขาได้ไปโรงเรียน สองตาของโจวเซี่ยก็มีแต่ความงงงวยจากเนื้อหาบทเรียนทั้งหมดที่อัดใส่เขา

เมื่อเขาเลิกเรียนกลับมาที่บ้าน เขาก็ถูกแม่ของตนเองรั้งไว้และเค้นถาม พอเขาตอบคำถามทั้งหมดไม่ได้ก็ถูกหล่อนทุบตี

ท่านแม่โจวถึงกับตวาดลั่นเมื่อรู้เรื่อง “พอแล้ว! เธอจะตีลูกหาอะไร? เขาเพิ่งไปเรียนแค่วันแรกเธอก็คิดว่าเขาจะต้องเข้าใจทุกอย่างหมดเลยหรือยังไง? ถ้าทำอย่างนั้นได้เขาไม่เป็นปีศาจไปแล้วเหรอ?”

เห็นการกระทำแบบนี้ของสะใภ้รองแล้ว ท่านแม่โจวก็ของขึ้น

สะใภ้รองคนนี้สู้สะใภ้สี่ไม่ได้เลยจริง ๆ ถึงบางครั้งสะใภ้สี่จะบ่นบ้าง แต่อย่างมากที่สุดเธอก็แค่บอกว่า ‘ทั้งพ่อทั้งลูกนี่เป็นเวรกรรมของฉันจริง ๆ’

ต่อให้เธอตีลูก เธอก็แค่เงื้อมือขึ้นสูงและฟาดเบา ๆ ไม่มีการดุด่าว่ากล่าวและทุบตีรุนแรงเหมือนสะใภ้รองเลย

“ฉันกำลังสั่งสอนลูกอยู่น่ะค่ะคุณแม่” สะใภ้รองบอก

“สั่งสอนลูกอะไร? เขาก็เป็นหลานชายฉันเหมือนกันนะ ขนาดฉันยังไม่ว่าเขาสักคำ ถูกไหม?” ท่านแม่โจวพูด

ต่อให้แยกครอบครัวกันแล้ว สะใภ้รองก็ไม่กล้าขัดท่านแม่โจว หล่อนจึงทำได้เพียงตวาดใส่โจวเซี่ย “ถ้าพรุ่งนี้แกตอบคำถามไม่ได้ แกไม่ต้องไปเรียน ฉันจะไปขอเงินคืนจากคุณครูใหญ่!”

โจวเซี่ยรู้สึกระทมใจนัก เขาจึงมาหาเจ้ารอง

“มานี่สิแล้วฉันจะสอนนาย” เจ้ารองบอก เขาคิดว่าเนื้อหาบทเรียนมันง่ายเกินไป แม่ของเขาสอนมาหมดแล้ว เขาไม่อยากจะเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งเลย อยากจะเลื่อนชั้นไปเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่สองแทน

แต่แม่ของเขาบอกว่าตอนนี้เขายังเด็กเกินไป เมื่อไหร่ที่เขาโตขึ้นเขาจะได้เลื่อนชั้น ส่วนตอนนี้ให้เขาเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งไปก่อน

โจวเซี่ยให้เจ้ารองสอนวิชาเรียนให้ แล้วก็ได้รับประทานมื้อเย็นที่บ้านคุณอาสี่โดยบังเอิญ

“เด็กคนนี้ตัวเล็กแต่กินจุไม่น้อยเลยนะคะ” หลินชิงเหอพึมพำกับโจวชิงไป๋ยามอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

โจวชิงไป๋กลั้วหัวเราะ พี่สะใภ้รองดำเนินชีวิตแบบเข้มงวดกวดขันเสียขนาดนั้น ที่บ้านของพวกเขาจะมีอาหารอร่อย ๆ แบบนี้ให้กินได้อย่างไรล่ะ

หลานชายของเขาก็ต้องกินมากขึ้นอยู่แล้ว

“ฉันไม่รู้ว่าเขาจะกินเยอะเกินไปหรือเปล่า ถ้าเขากินเยอะเกินไปล่ะก็ แม่ของเขาต้องมาคิดบัญชีกับฉันแน่ ๆ ค่ะ” หลินชิงเหอบอก

เธอไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยไปเองหรอก ถ้าโจวเซี่ยเกิดท้องอืดขึ้นมา สะใภ้รองจะต้องมาเอาเรื่องกับเธอแน่

โชคดีที่โจวเซี่ยมีระบบเผาผลาญที่ดี ต่อให้เขากินเข้าไปเยอะมาก เขาก็ไม่ได้อิ่มจนจุก จึงไม่มีอาการท้องอืดให้เห็น