บทที่ 160

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 160 บำรุงร่างกายในวันหิมะตก บทที่ 160 บำรุงร่างกายในวันหิมะตก โดย EnjoyBook บทที่ 160 บำรุงร่างกายในวันหิมะตก

หลินชิงเหอไม่ได้ล้อเล่นที่บอกว่าเธอกลัวโจวชิงไป๋จะไม่ไปทำงาน เธอกลัวจริง ๆ นะ

ชายคนนี้เคยถูกฝึกอย่างเข้มงวดกวดขันในกองทัพมา กำลังกายของเขาย่อมไม่ธรรมดา

หลังจากที่เขากลับมา เขาก็ทำงานใช้แรงงานโดยไม่หยุด

เหนือกว่านั้น หลินชิงเหอยังกลัวว่าเขาจะสูญเสียกำลังวังชาและจบลงด้วยการบาดเจ็บถาวร เธอจึงพยายามอย่างเป็นที่สุดในการทำอาหารดี ๆ มาบำรุงเขา

นั่นจึงเป็นเหตุที่ว่าต่อให้เขาทำงานมาตลอดทั้งวัน เขาก็ยังสบายดีและแข็งแรงมาก

ในระหว่างการเก็บตัวช่วงฤดูหนาว มันไม่มีทางใดที่เขาจะได้ปลดปล่อยพลังงานในร่างกาย แล้วใครจะเป็นคนที่เขาเล็งไว้ล่ะ?

หลินชิงเหอเบื่อที่จะรับศึกหนักจริง ๆ

ทุกเช้าที่เธอตื่นมาด้วยขาทั้งสองและเอวปวดระบม เธอก็หมายมั่นอยู่ในใจว่าจะให้เขากินต้าปิ่ง หรือขนมปังไม่ฟู และดื่มน้ำเย็น

แต่ทันทีที่อาหารมาตั้งบนโต๊ะ มันก็แสดงให้เห็นว่าท้ายที่สุดแล้วเธอก็ไม่ได้ใจดำนัก การที่เธอนำของดีอะไรก็แล้วแต่มาไว้บนโต๊ะ ทำให้ชายคนนี้รู้สึกได้คืบจะเอาศอก

หลังปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวไปแล้ว มันก็เป็นการแบ่งเนื้อ

ในตอนที่มีการแบ่งเนื้อกันนั้น โจวชิงไป๋ก็ออกไปเก็บฟืนเหมือนกับปีก่อน ๆ

หลินชิงเหอไม่ได้พูดเล่นเกี่ยวกับฤดูหนาวนี้เลย เธอรู้สึกหนาวมากจริง ๆ ในเดือนนี้เธอถึงกับต้องหยิบโค้ทบุฝ้ายขึ้นมาใส่

เจ้าใหญ่ เจ้ารอง และเจ้าสามเองก็ใส่เสื้อไหมพรมเหมือนกัน

แล้วหลินชิงเหอก็ถามเรื่องนี้กับท่านพ่อโจวและท่านแม่โจว “คุณพ่อคุณแม่มีเสื้อผ้าอุ่น ๆ พอใส่ไหมคะ? ถ้าไม่พอก็บอกฉันนะคะ”

“พออยู่ล่ะ คราวที่แล้วเธอเอาไหมพรมมาให้นี่ คุณพ่อกับฉันมีคนละหนึ่งตัวแล้ว มันอุ่นมากเลย” ท่านแม่โจวตอบด้วยรอยยิ้ม

ต้องบอกว่าถึงแม้สะใภ้สี่จะเป็นนักจ่ายเงิน แต่เธอก็ดูแลพวกเขาดีมาก

ไหมพรมชั่งหนึ่งราคาเท่าไหร่ล่ะ? มันมากกว่า 20 หยวนเชียวนะ

มันแพงมากจนน่าตกใจ คนส่วนใหญ่ต่างลังเลที่จะซื้อมัน แต่ในปีที่แล้วสะใภ้สี่กลับซื้อมา 3 ชั่งให้พวกเขาได้นำไปถักเป็นเสื้อกันหนาว

แม้มันจะแพง แต่ต้องบอกว่าเสื้อกันหนาวตัวนี้อุ่นสบายมากจริง ๆ ยามได้สวมใส่

“ฉันคิดว่าพวกคุณยังขาดกางเกงไหมพรมอยู่นะคะ” หลินชิงเหอบอก

ฤดูหนาวช่างหนาวทารุณนัก มีทั้งอากาศเย็นยะเยือกกับพื้นที่มีแต่หิมะ ทุกวันจะต้องจุดเตียงเตาถึงสามรอบ ไม่อย่างนั้นมันก็อุ่นไม่พอ

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรจริง ๆ” ท่านแม่โจวปฏิเสธทันควัน

“ทำสองตัวเถอะค่ะคุณแม่ อย่ากังวลไปเลย บ้านฉันยังมีเงินพอจ่ายอยู่ค่ะ” หลินชิงเหอกระซิบ

ท่านแม่โจวคลี่ยิ้ม “แม่รู้ว่าเธอกตัญญู แต่เธอยังต้องเก็บเงินไว้ให้เด็ก ๆ บ้างนะ”

“คุณแม่ยังกังวลเรื่องที่เจ้าใหญ่จะไม่มีเงินแต่งภรรยาในอนาคตอยู่เหรอคะ?” หลินชิงเหอมองนางอย่างประหลาดใจเมื่อได้ยินดังนี้

“เตรียมไว้ก่อนก็ดีน่ะ” ท่านแม่โจวตอบ

“อย่าบอกนะคะว่าคุณแม่กับคุณพ่อกำลังช่วยเก็บเงินสินสอดให้กับเด็ก ๆ อยู่?” หลินชิงเหอเอ่ย

ท่านแม่โจวทำเพียงยิ้มและไม่พูดอะไร

หลินชิงเหอรู้สึกซาบซึ้งใจแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

สะใภ้รองเอาแต่พูดว่าสองสามีภรรยาชราลำเอียงรักครอบครัวของเธอมากกว่า ซึ่งหลินชิงเหอไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ จนถึงตอนนี้

แต่ตอนนี้มันทำให้หลินชิงเหอที่ไม่ใช่คนรู้สึกอ่อนไหวอะไรนัก รู้สึกซึ้งใจขึ้นมาได้

“คุณแม่คะ ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากค่ะที่คุณแม่กับคุณพ่อเป็นห่วงเจ้าใหญ่กับน้อง ๆ แต่ฉันต้องบอกความจริงกับคุณแม่นะคะว่าฉันวางแผนส่งลูก ๆ เรียนมหาวิทยาลัย พวกเราไม่จำเป็นต้องกังวลกับการแต่งงานในอนาคตของพวกเขาหรอกค่ะ” หลินชิงเหอพูด

“เรื่องนี้ฉันได้ยินคุณพ่อพูดแล้วล่ะ แต่ฉันแค่เป็นห่วงว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมันจะยากไหมน่ะสิ” ท่านแม่โจวตอบเสียงเบา