บทที่ 191

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 191 ส่วนสูงเพิ่มขึ้นพร้อมกับอาการตะคริว บทที่ 191 ส่วนสูงเพิ่มขึ้นพร้อมกับอาการตะคริว โดย EnjoyBook บทที่ 191 ส่วนสูงเพิ่มขึ้นพร้อมกับอาการตะคริว

ท่านแม่โจวรู้ดีว่านางเองก็ลำเอียงรักครอบครัวสาขาสี่มากกว่า แต่นางก็ไม่ได้ลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดนักในบรรดาลูกชายสี่คน ไม่อย่างนั้นแล้วคนอื่น ๆ จะยังยอมอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไรล่ะ?

เมื่อเห็นว่าในตอนนี้ลูกชายทั้งสี่มีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดไหน มันก็พิสูจน์ได้แล้วว่านางไม่ได้ลำเอียงจนเกินไปนัก

พี่เขยรองตอบกลับด้วยรอยยิ้มแหย หลังทิ้งเงินไว้ให้เขาก็ผละจากไป

สองวันต่อมา โจวชิงไป๋ออกไปซื้อยาฆ่าแมลงและปุ๋ยตามคำสั่งของฝ่ายผลิต จากนั้นเขาก็ส่งอิฐและกระเบื้องมาให้พี่เขยรองเป็นคันรถ

มีอิฐและกระเบื้องเท่าคันรถนี้แล้ว พี่เขยรองก็วางใจสบายได้ในที่สุด ในคืนนั้นเขาถึงกับมุ่งหน้าไปอยู่เฝ้าปักหลักที่บ้านใหม่เพราะกลัวว่าจะมีคนมาขโมยอิฐและกระเบื้อง

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง อิฐและกระเบื้องไม่ใช่ของที่จะได้มาง่าย ๆ ในยุคนี้ หากโจวชิงไป่ไม่ได้มีเส้นสายกับทางการและได้รับจดหมายรับรองมา พวกเขาจะได้อิฐและกระเบื้องมาเป็นคันรถแบบนี้ได้อย่างไรล่ะ?

มันขนาดแคลนหนักมากขนาดที่ว่าต่อให้มีเงินก็ไม่สามารถหาซื้อได้เลยทีเดียว

และต่อให้ซื้อมาได้ ก็ไม่มีใครสามารถนำกลับมาได้มากเป็นคันรถแบบนี

ถ้ามันไม่ใช่เพราะเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้จะมีปัญหาขาดแคลนบ้านงั้นเหรอ?

พี่เขยรองสามารถย้ายครอบครัวออกมาได้แบบนี้ก็ต้องขอบคุณเงินตั้งตัวไว้ใช้ในยามฉุกเฉินที่ยืมมาจากคุณลุงในตระกูล

พูดถึงจุดนี้แล้ว นับว่าเขามีมนุษยสัมพันธ์ดีทีเดียว หากพี่ชายใหญ่ของเขาเป็นคนมาขอยืมล่ะก็ไม่ต้องหวังเลย

แน่นอนว่าพี่สาวรองก็มีส่วนร่วมด้วยเหมือนกัน

ใครจะไม่รู้ล่ะว่าน้องชายสี่ของหล่อนจะเป็นคนมีความสามารถ?

ต่อให้เขาลาออกจากกองทัพแล้ว เขาก็ยังเป็นบุคคลสำคัญในหมู่บ้านอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการรายงานผลผลิตหรือการออกไปซื้อยาฆ่าแมลงกับปุ๋ยในฐานะของตัวแทนฝ่ายผลิต เขาก็มักจะเป็นคนได้ทำหน้าที่นี้เสมอ

ไม่ว่าจะมากหรือน้อย พวกเขาก็เต็มใจที่จะเชื่อมสัมพันธ์ด้วย

อย่างเช่น การได้เห็นโจวชิงไป๋ขนอิฐกับกระเบื้องมาเป็นจำนวนมากในครั้งนี้ มันก็ทำให้ทุกคนมีดวงตาเป็นประกายขึ้นมาแล้ว

อย่าว่าแต่คนอื่น ๆ เลย แม้แต่พ่อแม่ของพี่เขยรองผู้ลำเอียงก็ยังต้องคร่ำครวญกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม บ้านอิฐของพี่เขยรองกับพี่สาวรองก็ได้สร้างเสร็จในเวลาครึ่งเดือนด้วยอิฐคันรถนี้

ครอบครัวนี้ที่มีคนทั้งหมด 7 คนไม่คิดที่จะเลือกฤกษ์ย้ายบ้านและย้ายเข้ามาอยู่ทันทีอย่างไม่ลังเล

หลังย้ายเข้ามาอยู่แล้ว พวกเขาก็ยังขาดของหลายอย่าง แต่มันก็ไม่เป็นไรนักหรอก ต่อให้พวกเขาต้องหุงหาอาหารในหม้อแตก ๆ ในทันทีที่ย้ายออกมา มันก็ยังดีกว่าต้องรองรับโทสะของคนฝั่งนั้น

การแยกครอบครัวครั้งนี้นี่เอง ทำให้พี่สาวรองผู้ซื่อตรงบังเกิดความเกลียดชังอย่างหาดูได้ยากขึ้นมา

ซึ่งมันรวมถึงเรื่องบาดหมางที่มีแต่เดิมด้วย อย่างเช่นเรื่องการปฏิบัติไม่ดีต่อหล่อนในระหว่างการพักฟื้นหลังคลอดบุตรและเรื่องอื่น ๆ ทำนองนั้นก็นับ

แต่พี่สาวรองไม่ได้เอ่ยออกมาสักคำเดียว ทว่านับจากนี้เป็นต้นไป หล่อนจะถือว่าตัวเองมีแค่ครอบครัวฝั่งแม่ จะไม่นับญาติกับครอบครัวสามีแล้ว!

ผู้หญิงบางคนในหมู่บ้านอิจฉาหล่อนมาก แต่พวกหล่อนก็ไม่ได้เอ่ยอะไรที่เจ็บช้ำน้ำใจออกมา พวกหล่อนต่างพากันอวยพรว่าความยากลำบากของหล่อนสิ้นสุดลงแล้ว และจะมีแต่ความสุขในวันข้างหน้า

คนแก่คนเฒ่าบางคนในหมู่บ้านมองครอบครัวของพี่สาวรองย้ายออกมาโดยที่พ่อแม่สามีของหล่อนเลือกที่จะเชื่อลูกชายคนโต จากนั้นพวกเขาก็พากันส่ายหน้า

สองผู้เฒ่านั่นไม่ปกป้องลูกชายคนรองกับสะใภ้รองที่กตัญญูต่อพวกเขาเลย แต่กลับเลือกยืนข้างลูกชายคนโตและสะใภ้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัว

มันไม่มีปัญหาหรอกหากพวกเขายังเดินเหินไปไหนมาไหนได้ แต่ในภายภาคหน้าที่พวกเขาไม่สามารถทำงานได้แล้ว พวกเขาคิดเหรอว่าครอบครัวลูกชายจะคอยดูแลพวกเขา?

คนเหล่านั้นคิดแล้วก็ได้แต่กวาดหิมะที่หน้าประตู และไม่กล้าพูดอะไรมากนัก

พี่สาวรองเป็นคนที่สุภาพมาก หล่อนขอยืมไข่ตะกร้าหนึ่งจากในหมู่บ้านและนำมาด้วย จากนั้นก็แจกให้ครอบครัวละ 2 ชั่งเป็นสิ่งของแสดงความขอบคุณต่อญาติพี่น้องฝั่งแม่

บรรดาน้องชายฝั่งแม่ไม่เท่าไหร่ แต่หล่อนต้องแสดงความขอบคุณต่อบรรดาสะใภ้

บรรดาน้องชายมีความรักใคร่กลมเกลียวจากการเติบโตมาด้วยกันอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ถือเรื่องนี้มากนัก แต่บรรดาสะใภ้นั้นต่างออกไป เพราะระหว่างพวกหล่อนยังมีกำแพงระหว่างกันอยู่ ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่หล่อนต้องแสดงน้ำใจ

ส่วนเงินที่ยืมมา หล่อนจะค่อย ๆ จ่ายคืนให้ หล่อนเองก็มีปัญหาจ่ายอยู่

แม้แต่สะใภ้รองก็ยังยิ้มให้และเอ่ยว่าพี่สาวรองอ่อนโยนเกินไปแล้ว