บทที่ 207

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 207 ไม่หนาว บทที่ 207 ไม่หนาว โดย EnjoyBook บทที่ 207 ไม่หนาว

โจวชิงไป๋มีความสุขมาก วันเวลาในตอนนี้ช่างทำให้ชายที่ภาคภูมิใจในตัวเองรู้สึกมีความปิติยินดีเสียจริง พ่อแม่อยู่สุขสบายดี สายสัมพันธ์พี่น้องกลมเกลียว ภรรยาผู้อ่อนโยน ลูก ๆ ที่มีเหตุผลและแข็งแรง

สำหรับชายคนหนึ่งแล้วยังจะมีอะไรที่เติมเต็มเขาได้มากกว่านี้อีก?

ภรรยาให้ทุกอย่างที่เขามีในตอนนี้แล้ว เขารู้สึกขอบคุณเธอและอยากจะกอดเธอไว้

เป็นเรื่องยากที่หลินชิงเหอจะเห็นชายคนนี้ทำท่าเรียกร้องความสนใจตรง ๆ แบบนี้ เธอจึงคล้องคอเขาพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มีอะไรเหรอคะ? คุณติดนิสัยนี้มาจากเจ้าสามเหรอ?”

โจวชิงไป๋จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยา ภายในดวงตาของเธอมีแต่ความรักใคร่ต่อเขา มุมปากของเขาจึงโค้งขึ้นเล็กน้อย

ชายคนนี้มักเป็นคนแข็งทื่ออยู่เสมอ แต่มันก็เป็นท่าทีเพียงเปลือกนอกเท่านั้น เขาชอบความอบอุ่นภายในครอบครัวยามกลับมาถึงบ้านแล้ว

หลินชิงเหอไม่เคยใจแคบกับเรื่องพวกนี้เลย

ไม่ว่าภายนอกเขาจะเหน็ดเหนื่อยเพียงใด เธอก็สามารถทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นภายในบ้านได้เสมอ

เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องถามหาความดีความชอบกับใคร เพื่อครอบครัวแล้วเขายอมยุ่งอยู่กับการทำงานนอกบ้าน ส่วนเธอก็มีหน้าที่ให้การดูแลบ้านเป็นอย่างดี เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร

บ้านนี้สร้างจากมือเขาและเธอ ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องแบกรับทุกอย่างไว้ด้วยตัวของเขาเอง

หลินชิงเหอถูกเขาอุ้มขึ้นไปไว้บนเตียงเตา จากนั้นการกอดก็กลายเป็นการจูบที่ดำเนินไปราว 3 นาที

“กลิ่นเหมือนเหล้าเลยนะคะ”

ทันทีที่จูบกันเสร็จ หลินชิงเหอก็ทุบเขาเบา ๆ อย่างมีจริตพลางทำปากยื่นใส่

“ภรรยาครับ” โจวชิงไป๋เอ่ยเรียกเธอด้วยเสียงทุ้มพร่า

คำว่า ภรรยาครับ คำนี้แสดงถึงความรักลึกซึ้งของเขาที่มีต่อเธอ มันทำให้หลินชิงเหอถึงกับอ่อนระทวยไปทั้งกาย

จากนั้นทั้งคู่ก็แสดงความรักกันอย่างอ่อนโยน

ในตอนกลางดึก อุณหภูมิอากาศได้ลดต่ำลงอีกครั้ง

ฤดูหนาวปีนี้ช่างหนาวเหน็บอย่างมากแม้จะเป็นช่วงปีใหม่ก็ตาม โจวชิงไป๋ต้องไปตรวจดูลูกชายทั้งสามคน เมื่อเห็นว่าเตียงเตายังอุ่นอยู่เขาก็รู้สึกวางใจขึ้นมา

เขาสวมกางเกงเก่า ๆ ตัวหนึ่งให้กับเฟยอิงที่อยู่นอกบ้าน มันกระดิกหางเป็นการตอบรับ จากนั้นโจวชิงไป๋ก็กลับเข้ามาในบ้านและนอนต่อ

“วันนี้หนาวจริง ๆ นะคะ” หลินชิงเหอตื่นนอนเช่นกันและเอ่ยขึ้น

“ตอนที่ผมเป็นเด็กมันก็เคยหนาวขนาดนี้ครั้งหนึ่งล่ะ” โจวชิงไป๋ตอบพลางกอดเธอไว้

“ฉันบอกได้เลยค่ะว่าคุณพ่อกับคุณแม่รักคุณมากที่สุด พวกเขาถึงไม่ปล่อยให้คุณหนาว” หลินชิงเหอยิ้มบาง

“พวกเขารักผมมากที่สุดล่ะ แต่สภาพบ้านตอนนั้นยังไม่ดีนักหรอก เราทุกคนต้องนอนกอดกันกลมเลยทีเดียว” โจวชิงไป๋บอก

ในยุคนั้นไม่มีผ้านวมฝ้ายผืนใหญ่ขนาดนี้ ทุกอย่างล้วนทำจากฟางข้าว แล้วฟางข้าวมันจะไปอุ่นได้อย่างไรล่ะ? แต่โชคดีที่มีท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวเป็นคนจัดการเรื่องภายในบ้าน พวกเขาจะกินอาหารให้อิ่มราวร้อยละ 50 ถึง 60 ดังนั้นต่อให้ปีนั้นอากาศจะหนาวแบบทารุณ พวกเขาก็ไม่แข็งตาย

ครอบครัวของพวกเขาอยู่รอดปลอดภัยดี แต่ครอบครัวอื่นบางครอบครัวไม่ได้โชคดีนัก

กล่าวโดยทั่วไปก็คือ ในฐานะพ่อแม่แล้ว ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวถือว่าเป็นพ่อแม่ที่ดีเยี่ยม นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพี่น้องทั้งชายหญิงถึงกตัญญูต่อพวกเขานัก

ยกอย่างเช่นโจวเสี่ยวเม่ยผู้เป็นลูกสาวคนเล็ก ด้วยเหตุที่ครอบครัวของพี่สาวใหญ่กับพี่สาวรองมีฐานะไม่มั่นคง ตอนนั้นที่ซูต้าหลินมาหาเพื่อพาซูเฉิงน้อยกับซูสวิ่นน้อยกลับไป เขาก็ได้นำแป้งสาลีขาวมาให้ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวเป็นจำนวน 10 ชั่ง นอกจากนั้นยังมีเงินอั่งเปาอีก 10 หยวนด้วย

พวกเขาทุกคนล้วนกตัญญูอย่างมาก

“คุณนำผ้านวมผืนใหญ่สองผืนนี้กับฟูกมาให้ครอบครัวของเราเหรอ?” โจวชิงไป๋ถามอีกครั้ง

“อืม” หลินชิงเหอยิ้มตอบ

เธอเดาว่าชายคนนี้ต้องสงสัยเธอตั้งแต่ก่อนที่เธอจะสารภาพความจริงแน่ เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้พูดออกมา

แน่นอนว่าโจวชิงไป๋เกิดความสงสัย แต่จินตนาการของเขาไม่ได้ล้ำลึกขนาดนั้น

ผ้านวมผืนใหญ่สองผืนนี้ล้วนเป็นของหายากโดยแท้ มันจะทำขึ้นมาง่ายขนาดนี้ได้อย่างไร?

และฟูกผืนนี้ก็นุ่มและอุ่นเป็นพิเศษด้วย

โจวเสี่ยวเม่ยเองก็ถามเรื่องนี้กับหลินชิงเหอเมื่อปีที่แล้ว

ลืมเรื่องผ้านวมไปได้เลย ครอบครัวของเขาขาดฟูกที่นอนอยู่ และเธอก็พบว่าฟูกขนสัตว์ผืนนี้มีคุณภาพยอดเยี่ยมไม่น้อย

แต่หลินชิงเหอก็ทำให้ความคิดนี้กระเจิงไป เธอบอกว่าเธอซื้อมันมาจากตลาดมืดและไม่รู้ว่าของชิ้นนี้มีที่มาจากที่ไหน