บทที่ 210

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 210 รู้สึกปวดใจ บทที่ 210 รู้สึกปวดใจ โดย EnjoyBook บทที่ 210 รู้สึกปวดใจ

“พี่โจวอย่าว่าแบบนี้เลย หากชาวบ้านคนอื่น ๆ กล้าทำเรื่องไร้ยางอายแบบนั้นขึ้นมา เราจะเป็นพยานให้พี่นะครับ!” หัวหน้าหมู่บ้านรีบก้าวมาหา

คนอื่น ๆ ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลโจวก็แสดงท่าทีเข้าข้างเช่นกัน

ตอนนี้ไม่มีใครกล้าขัดตระกูลโจวเลย ด้วยคนอย่างโจวชิงไป๋นั้นมีเส้นสายอยู่กับกรมตำรวจ

ฝ่ายผลิตหลายคนเองก็ขอความช่วยเหลือจากเขาตอนที่ต้องการยาฆ่าแมลงกับปุ๋ยด้วยไม่ใช่หรือ?

แล้วหลินชิงเหอตอนนี้ก็เป็นครูโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล ซึ่งเด็กที่เธอสอนนั้นก็มีโอกาสสูงมากที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แล้วจะมีนักเรียนที่เธอสอนอยู่กี่คนล่ะ? นับว่าเธอมีเส้นสายมากขนาดไหนกัน?

แน่นอนว่าที่สำคัญที่สุดก็คือเจ้าใหญ่เด็กวัยรุ่นคนนี้

เขาเพิ่งจะสอบเข้าปีแรกของโรงเรียนมัธยมต้นได้และกำลังจะเลื่อนชั้นไปเรียนชั้นปีที่สองเพื่อเตรียมเข้าโรงเรียนมัธยมปลาย เด็กคนนี้นับว่าอัจฉริยะขนาดไหนกันล่ะ?

ถ้าเป็นสังคมยุคเก่าในอดีต เขาอาจจะกลายเป็นบัณฑิตระดับจังหวัดได้เลย!

คนที่มีสายตากว้างไกลต่างลงความเห็นว่าครอบครัวตระกูลโจวกำลังก้าวหน้า

ยิ่งกว่านั้นครอบครัวตระกูลโจวยังเป็นมิตรกับทุกคนในหมู่บ้านมาตลอด เมื่อใครก็ตามต้องการความช่วยเหลือ พวกเขาก็จะยื่นมือช่วย

ดังนั้นต่อให้คนบางคนมีความคิดบางอย่างอยู่ในใจ ตอนนี้พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร เมื่อเห็นท่าทีของคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน

จากนั้นคนเชือดหมูในหมู่บ้านก็ทยอยเดินทางมาชำแหละหมูป่าตัวนี้

การแบ่งเนื้อหมูของคนในหมู่บ้านตอนสิ้นปีของปีที่แล้วได้สำเร็จเสร็จสิ้นในระหว่างปีใหม่นี้แล้ว หากพวกเขาไม่ได้ซื้อเนื้อหมูป่าในปีนี้ ก็จะต้องคอยจนกว่าจะถึงฤดูผ่อนปรนของปีนี้

ดังนั้นคนหลายคนจึงมาซื้อเนื้อหมูป่ากลับไปเป็นจำนวนมาก

โจวต้งเองก็พาไฉ่ปาเม่ยไปซื้อเนื้อหมูป่ากับเขาด้วย หมูป่านี้อุดมไปด้วยสารอาหาร มันจึงเป็นทางเลือกที่สมบูรณ์แบบในการนำกลับไปตุ๋นให้ภรรยากินบำรุงน้ำนม

เนื้อหมูป่าแบ่งขายเป็นชั่ง แต่ในเมื่อขายให้กับคนในหมู่บ้านเดียวกัน โจวชิงไป๋จึงให้มากกว่ามาตรฐานด้วยการที่เขาเป็นคนมีอัธยาศัยดี ซึ่งก็เพิ่มมาไม่มากนักราว 50-100 กรัมเท่านั้น ขึ้นอยู่กับความสนิท

หากพวกเขามีความสนิทชิดเชื้อกัน เขาก็ให้เพิ่ม 50-100 กรัม แต่ถ้าไม่สนิทนัก เขาก็เพิ่มให้เพียง 25 กรัมเท่านั้น

นี่เป็นการค้าขายกันในหมู่บ้าน ซึ่งก็ช่วยไม่ได้ที่พวกเขาอาศัยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

เมื่อโจวต้งมาหา หลินชิงเหอก็ให้ขาหมูสองขาและบอกให้เขานำกลับไปตุ๋นจนเปื่อยเพื่อให้ภรรยาของเขากินบำรุงน้ำนม ซึ่งโจวต้งก็รู้สึกดีใจมาก

คุณป้าไฉ่ยืนอยู่ข้างเธอพอดี นางยิ้มกริ่มเมื่อเห็นดังนี้และเอ่ยขึ้น “ภรรยาชิงไป๋ มาคุยกันที่บ้านป้าบ่อย ๆ สิ”

“งั้นฉันไม่เกรงใจคุณป้าแล้วนะคะ” หลินชิงเหอตอบด้วยรอยยิ้ม

คนอื่น ๆ มาซื้อเนื้อหมูป่าเช่นกัน แม้แต่พี่ชายใหญ่ พี่ชายรอง และพี่ชายสาม พวกเขาจ่ายเงินตามปกติ แต่ได้เนื้อไปเยอะกว่าคนอื่นมาก

โดยทั่วไปแล้ว หมูป่าตัวนี้ถือเป็นของขายดีทีเดียว ทุกคนที่ซื้อเนื้อหมูป่าไปล้วนพอใจกันถ้วนหน้า

หมูป่าตัวใหญ่นี้มีน้ำหนักเกือบ 400 ชั่ง โจวชิงไป๋ขายมันตามระดับชั้นของเนื้อคือเนื้อชั้นหนึ่ง เนื้อชั้นรอง และเนื้อชั้นสาม ได้เงินจากการขายมามากกว่า 270 หยวน

น้องชายสามตระกูลหลินได้รับไป 50 หยวนและได้เนื้อติดมันชิ้นใหญ่น้ำหนักราว 4 ชั่งมา 1 ชิ้น

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่เขย มันมากเกินไป” น้องชายสามตระกูลหลินหน้าแดงด้วยความอับอาย

บอกตามตรงว่าตอนที่เขาเห็นหมูป่าตัวใหญ่นี้ เขาก็ตกใจยืนนิ่ง เป็นเจ้าใหญ่ที่ดึงตัวเขาให้วิ่งหนี

หมูป่าตัวนี้ถูกพี่เขยไล่ล่าด้วยตัวคนเดียว ไม่อย่างนั้นแล้วร่างเล็กของเขาคงจะปลิวกระเด็นไปทางตะวันตกหากโดนมันพุ่งชนเพียงครั้งเดียว ล่าหมูป่าอะไรกันล่ะ?

มันเป็นตอนที่หมูป่าตัวนี้ถูกเคลื่อนย้ายมาที่บ้านเท่านั้นเขาถึงจะมีกำลังวังชากลับมา

“รับไว้เถอะ” โจวชิงไป๋พูด

หลินชิงเหอรับเงินและยัดใส่มือน้องชายสามตระกูลหลิน “พี่เขยบอกให้รับไว้ก็รับไว้เถอะ ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ถ้านายไม่รีบกลับไป ภรรยากับลูก ๆ ของนายจะเป็นห่วงเอานะ”