บทที่ 212

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 212 ต่อสู้ บทที่ 212 ต่อสู้ โดย EnjoyBook บทที่ 212 ต่อสู้

หลินชิงเหอไม่รู้เรื่องนี้เลย เธอมาได้ยินจากซูเฉิงน้อยหลังเสร็จจากการทำงานแล้ว

“คุณป้าสองโดนทุบตี คุณย่าก็เลยพาคุณลุงกับคนอื่น ๆ ไปสู้กลับน่ะครับ!” ซูเฉิงน้อยอธิบาย

“แล้วตอนนี้พี่สามกับคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหนล่ะ?” หลินชิงเหอถาม

“พี่สามตามพวกเขาไปด้วย ส่วนผมอยู่ดูแลบ้านครับ” ซูเฉิงน้อยตอบ

อย่าตัดสินเด็กชายคนนี้จากพฤติกรรมสุภาพนุ่มนวลของซูต้าหลินเชียว ซูเฉิงน้อยโตมากับชนบทและมักจะต่อสู้กับเด็กคนอื่น ๆ บ่อย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาเกาะติดอยู่กับพี่สามของเขา

ดังนั้นพอเขาได้ยินว่าคุณย่ากับคนอื่น ๆ กำลังจะออกไปสู้ เขาก็ไม่รู้สึกตกใจแต่อย่างใด เขาเองก็ไม่กลัวเหมือนกัน

หลินชิงเหออยากจะหัวเราะเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ เธอลูบศีรษะของเด็กชายน้อย “การต่อสู้กันเป็นเรื่องผิดนะ แต่ถ้ามีใครตีหนูก่อน หนูก็สู้กลับได้ ไม่ต้องไปยอมหรอก”

“ผมรู้ครับ ไม่มีใครกล้าตีผมหรอก” ซูเฉิงน้อยเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

เขามีพี่ชายหลายคน คราวที่แล้วมีเด็กที่แก่กว่ามารังแกเขา แต่เขาสู้ไม่ได้ ก็เลยมาบอกพี่สามเงียบ ๆ เมื่อกลับมาถึงบ้าน แล้วพี่สามก็ออกไปสู้กับคน ๆ นั้นให้เขาโดยไม่ต้องพูดอะไร

แน่นอนว่าหลินชิงเหอไม่รู้เรื่องพวกนี้ ต่อให้เธอรู้ เธอก็ไม่พูดอะไร

การสอนลูกของเธออาจจะเป็นเรื่องที่ผิด แต่เด็กผู้ชายต้องถูกเลี้ยงอย่างรู้จักที่จะสู้บ้างเมื่อพวกเขายังเล็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนบท เมื่อเด็กผู้ชายที่ไม่เคยต่อสู้กับคนอื่น ๆ โตขึ้น พวกเขาจะอดคิดไม่ได้ว่าว่าวัยเด็กของตนเองช่างไม่สมบูรณ์นัก

แน่นอนว่าแต่ละคนต้องรู้จักประมาณตนว่าเมื่อไรควรจะพอ

หลินชิงเหอถามเรื่องนี้กับคุณป้าไฉ่ ซึ่งคุณป้าไฉ่ก็รู้เรื่องนี้ หล่อนบอกเธอว่าท่านแม่โจวเรียกหาผู้หญิงจำนวนหนึ่งในหมู่บ้านแล้ว

หลินชิงเหอรู้ดีว่าพวกหล่อนต่างเป็นผู้หญิงในหมู่บ้านที่ร้ายกาจกันทุกคน

เธอจึงหยิบเนื้อที่เหลือจากการซื้อกับเม่ยเจี่ยเมื่อวานลงไปตุ๋นกับวุ้นเส้น ท่านแม่โจวเรียกตัวคน 4 คน เธอจึงแบ่งออกเป็น 4 ชามใหญ่และมีอาหารเต็มทุกชาม

โจวชิงไป๋กับคนอื่น ๆ ไม่ได้กลับมาจนกระทั่งถึงหนึ่งทุ่ม หลังจากที่พวกเขากลับมา หลินชิงเหอก็ได้เตรียมอาหารเสร็จแล้ว เธอกำลังให้ความรื่นเริงกับพวกเขาอยู่โดยไม่ต้องกล่าว

พวกเขาอยู่กินข้าวกัน หลังจากนั้นแต่ละคนก็ได้รับวุ้นเส้นหมูตุ๋นชามนี้ ทำให้คนที่ถูกเรียกตัวไปช่วยรู้สึกดีใจนัก

เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาสามัญในชนบท ในการที่คนในหมู่บ้านไปช่วยต่อสู้ทวงความยุติธรรมให้กับลูกสาวที่แต่งงานไปแล้วของพวกเขา เรื่องนี้มันเพียงพอแล้วที่จะให้พวกเขาอยู่กินอาหารหนึ่งมื้อ และเป็นโอกาสหายากที่จะเห็นคนอย่างหลินชิงเหอเตรียมอาหารให้พวกเขานำกลับไปกิน

ทุกคนต่างบอกว่าจะล้างชามและส่งกลับมาในภายหลัง และถ้าใครก็ตามกล้ารังแกลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้วบ้านไหน ก็สามารถมาเรียกตัวพวกเขาได้

ทันทีที่ทุกอย่างเกือบจะเรียบร้อยดีแล้ว ในที่สุดหลินชิงเหอก็มีเวลาถามท่านแม่โจวว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ท่านแม่โจวแค่นเสียงด้วยความรังเกียจทันที “บ้านตระกูลหวงนี่ทำอย่างกับว่าไม่มีบ้านตระกูลโจวของฉันอย่างนั้นล่ะ แค่แตงสามลูกกับพุทราจีนสองลูกก็เป็นเรื่องได้ พอเราไปถึงพวกมันถึงกับทำท่าสลด!”

นางเข้าใจนิสัยของลูกสาวคนรองดี การที่หล่อนถูกบีบจนกลับมาหาบ้านฝั่งแม่เพื่อฟ้องร้องแบบนี้ได้ แสดงว่าพวกเขาสุภาพต่อหล่อนไหมล่ะ?

นางจึงเรียกกำลังเสริมเช่นเดียวกับบรรดาลูกชายและมุ่งหน้าไปจัดการคนฝั่งนั้นทันที

เมื่อพวกเขาไปถึง หญิงเฒ่าบ้านหวงกับสะใภ้ใหญ่ของนางก็ถูกยึดตัวไว้กับพื้นด้วยฝีมือของหญิงชราบางคนที่ตามมาก่อนจะโดนรุมตบ โดยที่บรรดาชายหนุ่มบ้านหวงไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย!

แค่ล้างบางตระกูลหวงถือว่ายังไม่พอ พวกเขายังไปคิดบัญชีกับสะใภ้ใหญ่ฝั่งแม่ของบ้านหวงอีกด้วย การที่พวกเขามาจากหมู่บ้านเดียวกันจึงเป็นเรื่องสะดวกมากที่จะค้นตัว พวกเขามุ่งหน้าไปตบสะใภ้คนนั้นที่มีส่วนร่วมกับการทุบตีพี่สาวรองทันที

ปกติแล้วครอบครัวฝั่งแม่ของตระกูลนั้นก็ไม่ทนกับเรื่องนี้เหมือนกัน พวกเขาเองมีพี่ชายน้องชายอยู่มากที่พร้อมลุยกับเรื่องนี้ แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไรก็ถูกโจวชิงไป๋คนเดียวจัดการจนหมอบเสียก่อน

พี่ชายใหญ่กับคนอื่น ๆ ไม่ทันได้ลงมืออะไรเลย!

โจวชิงไป๋จะไม่เข้าไปยุ่งหากเป็นผู้หญิงตบตีกัน แต่เขาไม่ลังเลเลยที่จะสู้กับผู้ชายด้วยกัน