บทที่ 216

บทที่ 216 เหลียงผี

แตรสัญญาณการเก็บเกี่ยวประจำฤดูร้อนดังขึ้นแล้ว​ แต่เจ้าใหญ่กับเด็กมัธยมชั้นปีที่สองทั้งหลายยังคงไม่มีเวลาที่จะเข้าร่วม

นั่นก็เพราะว่าพวกเขาต้องเตรียมสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายในต้นเดือนกรกฎา​คมที่จะถึง

ครั้งนี้การสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายได้จัดขึ้นในตัวอำเภอ

นักเรียนชั้นมัธยมศึกษา​ปีที่​ 1 ของหลินชิงเหอได้หยุดพักกันแล้ว​ เด็ก ๆ​ ทุกคนต่างเข้าร่วมการเก็บเกี่ยวประจำฤดูร้อน​ และเช้าวันนั้นเองหลินชิงเหอก็พาเจ้าใหญ่ไปส่งในอำเภอ ซึ่งเธอต้องออกจากบ้านก่อนเวลาปกติ

โดยไม่คาดคิด​ เมื่อเธอเดินทางมาถึง​ คุณครูประจำชั้นปีที่​ 2 ก็ได้รออยู่พร้อมกับนักเรียนในชั้นแล้ว

เมื่อเห็นหลิงชิงเหอพาเจ้าใหญ่มา คุณครูประจำห้องเรียนก็โล่งใจ​ หล่อนหวังว่าเจ้าใหญ่จะสอบได้ตำแหน่งที่ดี​ หากเขาสอบได้คะแนนสูงในอำเภอ​ หล่อนจะไม่ได้อะไรเพิ่มเติมในฐานะครูบาอาจารย์​ แต่ทางโรงเรียนจะได้ชื่อเสียงหน้าตาเป็นอย่างมาก

ในยุคนี้​ การสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายไม่ได้ใช้เวลา​ 2 วันเหมือนกับยุคต่อ ๆ​ มา​ การสอบจะสำเร็จเสร็จสิ้นภายในวันเดียว

เมื่อเจ้าใหญ่เดินออกมา​ หลินชิงเหอก็รออยู่แล้ว​ วันนี้เธอมาเป็นเพื่อนเขา​ และตอนนี้บนเบาะหลังจักรยานก็มีแตงโมลูกยักษ์เพิ่มมาลูกหนึ่ง

“แม่ครับ​ ผมสอบเสร็จแล้วล่ะ” เจ้าใหญ่เอ่ยอย่างรู้สึกดีใจ​ เขาเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่ได้รับการดูแลแบบนี้​ แม่ของเขาอยู่กับเขาตลอดทั้งวันเลย

หลินชิงเหอกลายเป็นบุคคลต้นแบบของเด็กรุ่นใหม่​ รวมถึงเด็กที่เข้าสอบในวันนั้นด้วย​ ต้องบอกว่ามันเป็นเรื่องยากเพราะไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ทำ

เธอเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วตลาดมืดและขายเนื้อหมูหลังลูกชายเข้าห้องสอบ​ หลังจากวันนั้นทั้งวันเธอก็รู้สึกเหนื่อย

เจ้าใหญ่จึงเสนอว่าจะปั่นจักรยานพาแม่กลับบ้าน

“ได้สิ”​ หลินชิงเหอตกลง​ เธอรู้ว่าเจ้าใหญ่ทำได้​ มันก็แค่การปั่นจักรยาน​เท่านั้น​ เขาขี่จักรยานเป็นตั้งแต่อายุ 8 ขวบแล้ว

ตอนนี้เขาอายุ 11 ขวบและสูงเกือบ​ 165 เซนติเมตร​ เตี้ยกว่าหลินชิงเหอนิดเดียว​ แต่อีกไม่นานเขาก็จะสูงเลยเธอไปแล้ว

เจ้าใหญ่จึงปั่นจักรยานพาแม่กลับบ้าน​ ระหว่างทางพวกเขาก็เจอกับคุณครูคนอื่น ๆ​

เมื่อเห็นทั้งแม่และลูกกลับบ้านไปแล้ว​ ครูคนอื่น ๆ​ ก็มีสีหน้าอิจฉา​ “คุณครูหลินช่างสอนเด็กได้ดีจริง ๆ”

“ใครจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ล่ะ​ หล่อนมีการศึกษา​ยอดเยี่ยมขนาดนี้แถมยังมาส่งเขาด้วยตัวเองอีก”

“แต่หล่อนเลี้ยงลูกเปลืองมากนะ​ ฉันได้ยินว่าช่วงนี้โจวข่ายดื่มนม 2 ขวดทุกวันเลย”

นม 2 ขวดในหนึ่งวันคิดเป็นราคาเท่าไรกันล่ะ? ราคานมเดือนหนึ่ง ๆ​ เท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินเดือนครูคนหนึ่งเลยนะ​ ยิ่งกว่านั้นยังกล่าวกันว่าเด็กคนอื่น ๆ​ ในบ้านของเธอก็ได้ดื่มเหมือนกัน​ นับว่าเป็นเงินมหาศาลเลยทีเดียว

แต่พวกเขาก็พูดอะไรไม่ได้มาก​ เธอเต็มใจจะเลี้ยงดูลูกชายแบบนี้​ แล้วพวกเขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?

ตอนนี้ยังไม่มืดค่ำหลังทั้งแม่และลูกกลับมาถึงบ้าน​ หลินชิงเหอจึงแช่แตงโมไว้ให้เย็น​ ขณะที่เจ้าใหญ่ปั่นจักรยานไปที่ทุ่งนา

เวลานี้เขายังช่วยงานได้มากกว่าหนึ่งชั่วโมง​ ยิ่งทำงานได้เยอะเขาก็ยิ่งได้แต้มค่าแรงเยอะ

ยิ่งเด็กคนนี้โตขึ้นเรื่อย ๆ​ เขาก็ยิ่งรู้จักช่วยเหลือครอบครัว​มากขึ้น

เพราะเขารู้ดีว่าที่บ้านไม่มีเงินเหลือเลย​ เงินทั้งหมดถูกใช้จ่ายไปกับอาหารและเครื่องดื่มของพวกเขาสามพี่น้อง

ในตอนนี้หลินชิงเหอก็ได้เตรียมทำอาหารอยู่ที่บ้าน

วันนี้ทำอาหารง่าย ๆ​ ก็คงจะดี ดังนั้นหลังครุ่นคิด​อยู่ครู่หนึ่ง​ หลินชิงเหอก็ลงมือทำเหลียงผี​(1)

การทำเหลียงผีนั้นไม่ยากเลย​ แค่สิ้นเปลืองเวลาและพลังงานมากเท่านั้น​ แต่หลินชิงเหอก็ไม่สนใจ​ ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องทำที่บ้านแล้ว​ ดังนั้นจะมีปัญหาอะไรหากอยากให้พวกเขาได้กินของดี ๆ​ ล่ะ?

หลังทำเหลียงผีเสร็จ​ หลินชิงเหอก็ผัดไข่จำนวนหนึ่ง​ จากนั้นหยิบถั่วพุ่มมาหนึ่งกำมือล้างให้สะอาดและสับลงไปผัดรวมกับไข่คน​ จากนั้นวางช้อนไว้ข้าง ๆ​ เผื่อว่าใครอยากจะตักมันลงไปผสมกับเหลียงผี

ถ้าพบว่ารสชาติจืดเกินไป​ พวกเขาก็ตักซอสพริกมาผสมสักช้อนได้ ซึ่งที่บ้านยังมีซอสพริกของปีที่แล้วเหลืออยู่ในไหและมีรสชาติดี

หลินชิงเหออยากกินเหลือเกิน​ แต่เธอยังต้องรอให้ครอบครัวของเธอกลับมาก่อน

เมื่อเธอทำอาหารเสร็จ​และมองดูเวลา​ ก็พบว่ามันเพิ่งจะหกโมงเย็น​ เนื่องจากช่วงนี้มืดช้า​ ประกอบกับพวกเขากำลังทำงานแข่งกับเวลา​ จึงได้เลิกงานกันตอนหกโมงเย็น​ และกลับมาที่บ้านเร็วที่สุดราวหกโมงครึ่ง

หลินชิงเหอจึงไปทำความสะอาดเล้าหมูและเล้าไก่​ หลังทำความสะอาดเสร็จเธอก็อาบน้ำอีกครั้ง​จนสะอาดสดชื่นและเนื้อตัวหอมกรุ่น​ และเป็นเวลาเดียวกับที่โจวชิงไป๋ ท่านพ่อโจว​ และเด็ก ๆ​ กลับมาถึงบ้าน

“ได้เวลากินข้าวเย็นแล้ว” หลินชิงเหอกล่าว​ วันนี้เธอสระผม​ บนเรือนผมของเธอจึงยังมีน้ำหยดลงมา​ เธอคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันผมเอาไว้​ จากนั้นก็แจกจ่ายเหลียงผีให้แต่ละคน

“แม่​ นี่อะไรเหรอครับ?” เจ้าสามถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ของอร่อย!” ดวงตาของซูเฉิงเบิกกว้าง