บทที่ 225 เลี้ยงดูดีมาก

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 225 เลี้ยงดูดีมาก บทที่ 225 เลี้ยงดูดีมาก โดย EnjoyBook บทที่ 225 เลี้ยงดูดีมาก

การเก็บเกี่ยวประจำฤดูใบไม้ร่วงของปีนี้ยังคงเป็นไปด้วยดี ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาเฉพาะตอนที่ลงต้นกล้าข้าวสาลีฤดูหนาวไปแล้ว

ในยุคนี้มีการจัดสรรปันส่วนอาหารให้กับส่วนสาธารณะ อาหารของทุกคนจะถูกแจกจ่ายเช่นกัน พวกเขาล้วนลับมีดให้คมกริบเพื่อเตรียมพร้อมกับการแบ่งเนื้อ

และช่วงนี้เองก็เป็นวันที่โจวต้านีแต่งงาน

หล่อนเป็นหลานสาวคนโตของตระกูลโจวแถมช่วงนี้ยังเป็นช่วงเวลาว่าง คนทั้งหลายจึงได้เตรียมตัวเพื่อโอกาสมงคลนี้

เนื่องด้วยช่องว่างระหว่างวัย หลินชิงเหอจึงไม่ได้เตรียมผ้านวมเป็นของขวัญแต่งงานเหมือนกับตอนที่เตรียมไว้ในงานแต่งงานของโจวเสี่ยวเม่ย

หลินชิงเหอให้เงินจำนวน 5 หยวนเช่นเดียวกับสะใภ้ทั้งหลาย

เธอยังให้ผ้าพับหนึ่งกับโจวต้านีเพื่อให้หล่อนนำไปตัดเสื้อผ้าตัวใหม่ ซึ่งนี่ก็เป็นการแสดงความปรารถนาดีอย่างหนึ่ง

หลังวันแบ่งเนื้อผ่านไป โจวต้านีก็แต่งงาน

หลินชิงเหอนึกย้อนไปถึงตอนที่ทะลุมิติมา ตอนนั้นโจวต้านียังตัวแค่นั้นเอง ชั่วพริบตาเดียวหล่อนก็แต่งงานและอีกไม่นานก็ได้เป็นแม่คนแล้ว

หลินชิงเหอไม่ได้ร่วมงานเพราะต้องสอนหนังสือ โจวชิงไป๋จึงเป็นคนไปร่วมงานเลี้ยงฉลองแทน

ตอนที่โจวต้านีแต่งงาน บรรดาคุณป้าของหล่อนก็ส่งเงินมาให้คนละ 5 หยวนเช่นกัน ซึ่งถือว่าไม่มากนักแต่เงินทั้งหมดถือว่าเป็นเงินของขวัญแต่งงานสำหรับโจวต้านี ต่อให้ไม่ได้แยกตัวจากครอบครัวสามี หล่อนก็ไม่จำเป็นต้องให้เงินกับครอบครัวสามี

แน่นอนว่าหากเจอครอบครัวสามีที่ไร้คุณธรรม พวกเขาจะเรียกร้องเงินสินสอดจากลูกสะใภ้ แต่โชคดีที่สะใภ้ใหญ่ไม่คิดจะส่งลูกสาวคนโตเข้ากองไฟตั้งแต่แรก หล่อนจึงได้แสวงหาลูกเขยจากครอบครัวที่น่าเชื่อถือให้กับลูกสาว

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาว่างงาน อากาศก็เริ่มเย็นลง

โดยเฉพาะหลังจากฝนฤดูใบไม้ร่วงตกไปแล้ว อุณหภูมิก็เริ่มลด

“ทั้งสองคนต้องใส่เสื้ออุ่น ๆ เข้าไว้นะ แล้วก็ไม่ต้องลงไปเล่นน้ำอีกแล้ว เข้าใจไหม?” หลินชิงเหอตื่นแต่เช้าตรู่และเอ่ยเตือนสองพี่น้องตระกูลซู

ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่อยู่ในบ้านหลังนี้ ซึ่งสองพี่น้องชอบอยู่ที่นี่มากและไม่ค่อยไปที่บ้านตระกูลโจวบ่อยนัก

“เราเลิกเล่นน้ำกันนานแล้วครับ แต่เล่นดีดลูกแก้วแทน” ซูเฉิงตอบ

“หิว” ซูสวิ่นผู้เป็นน้องชายเอ่ยขึ้น

“นายหิวเหรอ? งั้นกินกระต่ายกันเถอะ” เจ้าสามที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเอ่ยตอบ

“ไม่นะ! ไม่กินกระต่าย” ซูสวิ่นตอบทันควัน

ลูกกระต่ายตัวน้อยที่ถูกจับมาตั้งแต่การเก็บเกี่ยวประจำฤดูใบไม้ร่วงถูกเลี้ยงจนตอนนี้ตัวใหญ่ขึ้นมาก ซูสวิ่นน้อยรักพวกมันมากจนไม่อยากฆ่าพวกมันเพื่อนำมาเป็นอาหาร

“มันถูกเลี้ยงไว้เพื่อกินนะ คราวที่แล้วนายก็ชอบกินไม่ใช่เหรอ? นายเคยเคี้ยวกินมันอย่างมีความสุขอยู่นี่?” เจ้าสามเอ่ย

“ใช่แล้ว เลี้ยงไว้กินแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เหมือนกับพวกไก่ยังไงล่ะ” ซูเฉิงเอ่ยอย่างมองตามความเป็นจริง

“อย่ากินมันนะ เลี้ยงมัน!” ซูสวิ่นแย้ง เขาเริ่มสูดหายใจคล้ายกับร่ำ ๆ จะร้องไห้

“อย่าร้องไห้นะ ถ้าหนูร้องไห้ กระต่ายพวกนี้จะถูกเชือดจริง ๆ ด้วย” หลินชิงเหอแทรก

ซูสวิ่นน้อยรีบกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลไว้ในทันที

“เก่งมากจ้ะ เราจะเลี้ยงกระต่ายถ้าหนูอยากเลี้ยงนะ” หลินชิงเหอบอก และคิดในใจ รอขุนจนกว่ามันจะอ้วนกว่านี้เถอะ แล้วตอนปีใหม่จะได้นำมันมาทำอาหาร

ซูสวิ่นน้อยมีอาการดีใจขึ้นมา

หลังกินอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ไปเลี้ยงกระต่าย ซึ่งหลินชิงเหอก็ปล่อยให้เขาทำ ตอนนี้เธอเริ่มถักเสื้อกันหนาวให้เจ้าใหญ่อยู่

เขาใส่เสื้อกันหนาวตัวก่อนหน้านี้ไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้นในปีนี้เธอจะซื้อไหมพรมอีก 2 ชั่งมาถักเสื้อตัวใหม่ให้เจ้าใหญ่ ส่วนเสื้อตัวเดิมก็ยกให้เจ้ารองใส่ จะได้ไม่สิ้นเปลือง

หลังฝนฤดูใบไม้ร่วงหยุดตก โจวชิงไป๋ก็ไปหาไม้ฟืนมาสะสมไว้ใช้ช่วงฤดูหนาว

ปีนี้อุ่นกว่าปีก่อนมาก ปีที่แล้วในช่วงนี้ช่างหนาวเย็นมากนัก นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหลินชิงเหอจึงจ่ายเงินมากขึ้นอย่างไม่ลังเลเพื่อสะสมไม้ฟืนไว้ล่วงหน้า

แต่ปีนี้ไม่หนาวขนาดนั้น หลินชิงเหอจึงปล่อยให้โจวชิงไป๋เป็นคนไปหาฟืน