บทที่ 234 ที่หนึ่งทุนสาขาวิทยาศาสตร์

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 234 ที่หนึ่งทุนสาขาวิทยาศาสตร์ บทที่ 234 ที่หนึ่งทุนสาขาวิทยาศาสตร์ โดย EnjoyBook บทที่ 234 ที่หนึ่งทุนสาขาวิทยาศาสตร์

โจวชิงไป๋ทำเพียงเหลือบมองลูกชายทั้งสองด้วยสายตาเคร่งขรึมและไม่เอ่ยอะไร

ในเมื่อเขากล้ามาหยามหน้ากันถึงขนาดนี้ เขาก็ไม่ปล่อยเฉินซานไปง่าย ๆ หรอก

เรื่องนี้ไม่ต้องถึงมือลูกชายสองคนของเขาหรอก เขายังไม่แก่นะ

ทั้งพ่อและลูกกลับเข้าไปในบ้าน ซึ่งหลินชิงเหอเตรียมอาหารเสร็จแล้ว อาหารมื้อนี้ดูเรียบง่าย มีหมั่นโถวแป้งขาวเคียงกับหมูตุ๋นวุ้นเส้น ถั่วตุ๋นแห้งกับซี่โครงหมู และซุปแครอท

ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวก็อยู่ด้วย

ส่วนซูเฉิงน้อยกับซูสวิ่นน้อยกลับไปอยู่บ้านของพวกเขาแล้ว ในเมื่อคุณป้าของซูต้าหลินเต็มใจช่วยเลี้ยงดูเด็ก ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องมารบกวนทางนี้อีก

ในมื้ออาหารตอนนึ้จึงมีเพียงท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวและครอบครัวของพวกเขาเท่านั้น

“แม่ทำอาหารอร่อยจริง ๆ นะครับ” เจ้าสามเอ่ยขณะกินหมั่นโถวเคียงกับอาหารจานอื่น ๆ

เจ้ารองเหลือบมองน้องชายคนเล็กแล้วก็เอ่ยในใจ ‘เจ้าทึ่ม วันนี้เราเกือบเสียแม่ไปแล้วแต่นายยังกินอย่างใจเย็นอยู่อีก’

“หลังจากนี้ซดน้ำแกงด้วยนะ” หลินชิงเหอสั่ง

“ครับ” เจ้าสามเอ่ยอย่างสบายใจ

ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวก็กินอยู่เช่นกัน ผู้เฒ่าทั้งสองกินไม่มากนัก มีแค่หมั่นโถวสองลูกกับอาหารอื่น ๆ ก็นับว่าพอแล้ว หลินชิงเหอรู้ถึงเจตนาของผู้ใหญ่ทั้งสองดี ว่าพวกเขาอยากให้หลาน ๆ ได้กินอาหารกันมากขึ้น

ต้องบอกว่าแรงกดดันในการเลี้ยงลูกชายทั้งสามได้สำแดงผลออกมาในตอนนี้แล้ว

หมั่นโถวของหลินชิงเหอมีขนาดพอ ๆ กับกำปั้น แต่เจ้าใหญ่กินเข้าไปถึง 5 ลูก เจ้ารองกับเจ้าสามกินน้อยกว่านั้นเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าไม่น้อยไปกว่ากันเลย

หลินชิงเหอยังทำซุปงา ซุปถั่วลิสง และอื่น ๆ ตามปกติ

จนตอนนี้ไม่มีของอะไรเหลืออยู่ที่บ้านแล้ว

แต่หลินชิงเหอยังรบเร้าให้ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวกินมากกว่านี้ แม้หมั่นโถว 2 ลูกจะนับว่ามาก แต่หมั่นโถวอีกครึ่งลูกก็พอถมความอยากอาหารของพวกเขาได้

ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวจึงยอมกินต่อ

หลังกินเสร็จ เจ้าสามก็ล้างจานชามและตะเกียบ วันนี้เป็นตาของเขาล้างจาน ส่วนท่านแม่โจวก็พูดถึงการเลือกเข้ามหาวิทยาลัย

“ฉันกับเจ้าใหญ่น่าจะได้อยู่ที่เดียวกันนะคะ” หลินชิงเหอเอ่ย

เธอกับเจ้าใหญ่เข้าไปพร้อม ๆ กันและไม่รู้สึกว่าตัวเองกับลูกชายคนโตจะสอบไม่ผ่านเลย

แม้มหาวิทยาลัยที่พวกเขาเลือกต่างเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำกันทั้งหมด แต่พวกเขาก็น่าจะได้เข้าสักที่หนึ่งล่ะ

ส่วนโจวชิงไป๋ออกไปวิ่งตั้งแต่เช้าตรู่ในเช้าวันต่อมา

แม้ว่าตอนนี้จะมีหิมะตก หลินชิงเหอก็ไม่คิดมากเพราะเขามักจะออกไปวิ่งตอนเช้าเป็นประจำอยู่แล้ว เว้นแต่ว่าเมื่อคืนก่อนเขาจะลากเธอไปทำงานอย่างไม่รู้จบเท่านั้น

เธอไม่รู้เลยว่าโจวชิงไป๋ดักรอเฉินซานตรงทางแยกเข้าอำเภอ สำหรับคนอย่างเฉินซานแล้ว โจวชิงไป๋อดไม่ได้เลยที่จะหยาบคายใส่

ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรไป เฉินซานถึงกับหน้าซีดไปเล็กน้อย เขาก้มหัวลงต่ำและเดินไปที่อำเภอ

โจวชิงไป๋ไม่สนใจเขา หลังเตือนเสร็จเขาก็วิ่งกลับบ้าน เฉินซานหันไปมองหลังเดินจากไปและมองไปทางหมู่บ้านโจวเจี่ยที่อยู่ไกลออกไป ในสายตาของเขาปรากฏแววผิดหวัง

โจวชิงไป๋ถือไม่เลว แต่ไม่ว่าเขาจะดีขนาดไหน เขาก็ยังต้องทำงานในทุ่งนาเพื่อหาอาหาร หลินชิงเหอ…ผู้หญิงอย่างคุณกลับไม่ต้องการผมแต่ต้องการเขาแทน! ผมแย่กว่าเขาตรงไหนกัน?

หลังโจวชิงไป๋จัดการศัตรูหัวใจเสร็จเขาก็กลับมาที่บ้าน ภรรยาของเขายังนอนหลับอยู่ ตอนนี้ยังเป็นเวลาแค่ 6 โมงเช้าเท่านั้น เขาถอดชุดโค้ทออก ปีนขึ้นเตียงเตา และดึงภรรยาเข้ามากอด

“คุณกลับมาแล้วเหรอคะ” หลินชิงเหอเอ่ยด้วยอาการงงงวย

“อืม” โจวชิงไป๋ตอบและหอมแก้มเธอ

หลินชิงเหอหัวเราะในลำคอ โจวชิงไป๋จูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้เป็นที่ริมฝีปาก โดยที่หลินชิงเหอคล้องคอของเขาไว้

และในเช้าวันนี้ คนทั้งคู่ก็ได้ออกกำลังกายด้วยกันไปอีกหนึ่งรอบ