บทที่ 277 ร้านค้าร้านแรก

บทที่ 277 ร้านค้าร้านแรก โดย EnjoyBook บทที่ 277 ร้านค้าร้านแรก

หลินชิงเหอคิดว่ามันจะเป็นแค่ร้านค้าธรรมดาร้านหนึ่ง

แต่เมื่อได้มาเห็นจริง ๆ เธอก็พบว่าร้านค้าแห่งนี้เป็นร้านแบบตึกแถวอเนกประสงค์

พูดอีกอย่างก็คือ มันเป็นร้านค้าแบบมีชั้นสอง

ชั้นแรกสามารถใช้ทำธุรกิจได้ ขณะที่ชั้นสองก็ใช้เป็นที่อยู่อาศัย เรื่องนี้ช่างเหนือความคาดหมายของหลินชิงเหอนัก

โจวข่ายสำรวจดูแล้วก็รู้สึกชอบแต่ก็ยังลังเลอยู่บ้าง “ร้านค้าแบบนี้ต้องแพงแน่ ๆ เลยใช่ไหมครับ”

“ราคาเปิดรวมค่าธรรมเนียมในการถ่ายโอนที่ทางฝั่งนั้นคิดมาให้อยู่ที่ 3,000 หยวนน่ะ” คุณลุงหวังเอ่ย

“ 3,000 เหรอคะ?” หลินชิงเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอยู่บ้าง

คุณลุงหวังคิดว่าเธอคงเห็นว่ามันแพงเกินไปจึงพูดต่อ “เดิมทีมันอยู่ที่ 3,200 หยวน แต่พวกเขาเห็นแก่หน้าผมก็เลยลดให้ 200 หยวน ด้วยทำเลที่ตั้งบวกกับการเป็นทั้งบ้านและร้านค้าในตัวแล้ว มันขายต่ำกว่านี้ไม่ได้หรอกครับ”

โจวข่ายรู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินดังนี้ เขาเอ่ยกับผู้เป็นแม่ “แม่ครับ เราเปลี่ยนร้านเถอะ”

เขาชอบสถานที่นี้มาก แต่มันแพงเกินไป บ้านแบบนี้ราคาตั้ง 3,000 หยวนนี่นะ

“เปลี่ยนอะไรกันล่ะ? ร้านนี้เยี่ยมยอดไปเลยต่างหาก” หลินชิงเหอแย้งอย่างไม่พอใจ

เธอรู้ว่าคุณลุงหวังเข้าใจความหมายของเธอผิดไปเลยรีบเอ่ยขึ้น “คุณลุงหวังคะ เจ้าของที่จะมีเวลาว่างเมื่อไหร่เหรอคะ? ถ้าทั้งสองฝ่ายไม่คัดค้านอะไรแล้วก็หาเวลาว่างมาเจรจาส่งต่อร้านค้ากันเถอะค่ะ!”

3,000 หยวน อ้า! เงิน 3,000 หยวนกับการซื้อตึกแถวอเนกประสงค์ในทำเลแบบนี้เชียวนะ!

หลินชิงเหอรู้สึกว่ามันเป็นการต่อรองราคาที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

หากเป็นในยุคหลังจากนั้นล่ะก็ ลืมเรื่องที่ซื้อตึกแถวได้ทั้งตึกในทำเลแบบนี้ด้วยเงิน 3,000 หยวนไปได้เลย คงซื้อได้เพียงพื้นที่อยู่อาศัยแค่ 1 ตารางเมตรในอำเภอเท่านั้นแหละ

“คุณตกลงจะซื้อเหรอครับ?” คุณลุงหวังหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินดังนี้

ในบรรดาอสังหาริมทรัพย์ทั้งหลาย เขาเองก็รู้สึกพอใจกับตึกหลังนี้เหมือนกัน ด้วยทำเลที่ตั้งที่ดีใกล้กับตลาดแล้ว หากใครต้องการทำมาค้าขายก็นับว่าสถานที่แห่งนี้เป็นทำเลที่สมบูรณ์แบบ นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงพามาดูตึกที่นี่

“ตกลงสิคะ คุณลุงหาร้านดี ๆ แบบนี้ให้ฉันแล้วฉันจะไม่ดีใจได้ยังไงล่ะคะ?” หลินชิงเหอยิ้มกริ่ม

ร้านค้านี้มีขนาดพื้นที่เกือบ 80 ตารางเมตร นับว่าไม่ได้กว้างใหญ่เป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ใช่ร้านค้าเล็ก ๆ เช่นกัน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือมันมีชั้นสอง ดังนั้นเงิน 3,000 หยวนถือว่าไม่แพงเกินไปเลย

หลังนัดหมายเวลาที่จะถ่ายโอนร้านแห่งนี้ได้ในเช้าวันรุ่งขึ้น หลินชิงเหอก็พาโจวข่ายกลับมหาวิทยาลัย

“แม่ เราจะมีเงินเยอะถึงขนาดนั้นไหมครับ?” โจวข่ายถามตลอดทางที่เดินกลับ

“ลูกไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเงินหรอก” หลินชิงเหอโบกมือ

โจวข่ายหัวเราะ เห็นเขาเป็นแบบนี้แล้วหลินชิงเหอก็ส่งสายตามองค้อน “ลูกหัวเราะทำไม? เจ้าเด็กตัวเหม็น ถ้ากล้าทำชีวิตให้มีจุดด่างพร้อยและทำลายอนาคตของตัวเองล่ะก็ คอยดูแล้วกันว่าแม่จะจัดการยังไง”

มันเป็นประโยคที่แฝงถึงการยอมรับ

“ทราบแล้วครับ” โจวข่ายบอก

“ขยันเรียนไปซะ เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องของพ่อแม่ ลูกไม่ต้องกังวล ไม่อย่างนั้นแม่จะกังวลแน่ เข้าใจไหม?” หลินชิงเหอเตือน

“รู้แล้วครับ ๆ” เห็นเธอพูดย้ำอีกรอบ โจวข่ายก็เอ่ยรัวเร็ว

หลินชิงเหอโบกมือไล่เขา

วันต่อมาเธอก็เดินทางมาที่สำนักงานจัดการทรัพย์สินพร้อมกับทะเบียนบ้านเพื่อยื่นเอกสารพร้อมกับเจ้าของบ้าน

หญิงสาวต้องจ่ายเงินเป็นจำนวน 3,000 หยวนไม่ขาดไม่เกิน เดิมทีคุณลุงหวังอยากถามว่าเธอต้องการยืมเงินหรืออะไรจากเขาหรือไม่ แต่ก็ต้องประหลาดใจที่เห็นว่าเธอมีเงินพอและสามารถหยิบออกมาได้ทันที

หลังได้รับใบรับรองอสังหาริมทรัพย์แล้ว ก็ไม่ต้องบอกเลยว่าหลินชิงเหอจะอารมณ์ดีขนาดไหน

เธอไม่อาจรู้สึกตื่นเต้นได้ยิ่งกว่านี้แล้ว

เธอถือกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์ในเมืองหลวง ในสถานที่ที่จะมีแต่คนรุ่นหลังโผทะยาน!

คุณลุงหวังมองเธอที่กำลังอยู่ในอาการปิติแล้วก็ยิ้มออกมา “คุณวางแผนจะทำธุรกิจอะไรเหรอครับ?”

“เรื่องนี้ต้องคุยกับพ่อของเจ้าข่ายก่อนน่ะค่ะ คุณลุงมีอะไรดี ๆ แนะนำไหมคะ?” หลินชิงเหอถาม

“เปิดร้านขายเกี๊ยวก็น่าจะดีนะ” คุณลุงหวังให้ความเห็น