บทที่ 293 ผลกำไรมหาศาล

บทที่ 293 ผลกำไรมหาศาล EnjoyBook บทที่ 293 ผลกำไรมหาศาล

เรื่องนมผงเป็นเรื่องหนึ่งในอีกหลาย ๆ เรื่อง

มีหลายเรื่องเลยทีเดียวที่แม่ของพวกเขารักพ่อมากกว่า ได้แก่ เรื่องเสื้อผ้า

แม่ของพวกเขาไม่ได้ตัดชุดใหม่ให้ตัวเอง แต่พ่อของพวกเขากลับมีเสื้อผ้าจำนวนมาก มีเสื้อกั๊กดี ๆ จำนวนหนึ่งและเสื้อผ้าอื่น ๆ อีกหลายชุด

ต่อให้ตอนอยู่ในชนบทพวกเขาจะยากจนกว่านี้ แต่พ่อของพวกเขากลับมีเสื้อผ้าชุดใหม่ทุกปี เสื้อผ้าชุดหนึ่งจัดว่าหรูหราขนาดไหนกันล่ะ?

กลับกัน พ่อของพวกเขากลับอยู่อย่างเรียบง่ายกว่าแม่ของพวกเขามาก

เรื่องนี้สามารถสรุปได้หนึ่งประโยคก็คือ

ภรรยาของเขามีอำนาจสูงสุด

ดูจากผิวเผินแล้วจะเป็นผู้ชายจัดการอะไรต่าง ๆ ภายนอกโดยมีผู้หญิงบงการอยู่ภายใน แต่ความจริงแล้ว ทันทีที่ภรรยาพูดขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางแย้งได้

ไม่รู้ว่าความรักแสนประเสริฐนี้คืออะไร

หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ไม่รู้เลยว่าลูกชายทั้งสามได้เปิดโปงความสัมพันธ์ของพวกเขากับคุณป้าหม่าและคุณตาทูนหัวเสียแล้ว

ตอนนี้พวกเขาอยู่บนรถไฟ

ทั้งคู่ถือถุงใบหนึ่งเป็นการบังหน้า จากนั้นก็หยิบอาหารทุกชนิดออกมาจากถุง และยังอ่านหนังสือเป็นการฆ่าเวลา

หลินชิงเหอเคี้ยวมะเขือเทศสดก่อนอ่านหนังสือภาษาอังกฤษของเธอ ขณะที่โจวชิงไป๋อ่านหนังสือพิมพ์ เขาไม่ได้รังเกียจหนังสือพิมพ์ที่รายงานสถานการณ์ส่วนต่าง ๆ ของประเทศแต่อย่างใด เพราะรู้สึกติดใจไปแล้ว

โจวชิงไป๋เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งต่าง ๆ เริ่มมีการปฏิรูปเมื่อใด

เขาอยากหาเงิน แม้ว่าจะไม่ได้สนใจคุณค่าของเงินมากนัก แต่ก็รู้ว่าเขาต้องหาเงินให้มากกว่านี้หากอยากให้ภรรยาของเขามีความเป็นอยู่ที่ดีในอนาคต

ดังนั้นเขาจึงต้องดูสถานการณ์ในประเทศเป็นการอ้างอิง

“ภรรยาครับ ครอบครัวของเราต้องเก็บเงินให้ได้ 10,000 หยวนแล้วล่ะ” โจวชิงไป๋พับหนังสือพิมพ์เก็บและเอ่ยกับภรรยา

หลินชิงเหออึ้งไปเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ จากนั้นเธอก็หัวเราะและจ้องมองเขา “งั้นคราวนี้คุณต้องขยันทำงานแล้วล่ะค่ะ เงินเดือนน้อยนิดของฉันเทียบไม่ได้กับร้านเกี๊ยวของคุณหรอก”

กิจการร้านเกี๊ยวของโจวชิงไป๋ดำเนินไปได้ดีมาก

ในเดือนมิถุนายน ร้านเกี๊ยวของโจวชิงไป๋ทำกำไรได้เกือบ 150 หยวน

มากกว่าสองเท่าของเงินเดือนเธออีก

ใครจะเชื่อว่าร้านเล็ก ๆ แบบนี้จะทำเงินได้มากขนาดนี้? ตอนนี้กำไรจากการทำธุรกิจกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว

โจวชิงไป๋ยิ้ม “คราวนี้ผมจะขยันทำงานหนักขึ้นนะครับ”

ในตู้ขบวนมีแค่พวกเขาสองสามีภรรยาเท่านั้น และพวกเขาลดเสียงต่ำลงเวลาคุยกัน จึงไม่กลัวว่าจะมีใครมาแอบได้ยิน

แม้ว่าจะมีพื้นที่ว่างและไม่มีใครในตู้ขบวนนี้เลย แต่การอยู่ในรถไฟก็ยังไม่สบายตัวอยู่ดี

เมื่อพวกเขาออกจากรถไฟและมาถึงหยางเฉิงได้ หลินชิงเหอก็ระบายลมหายใจอย่างโล่งอก

“เราหาที่พักกันก่อนเถอะค่ะ” หลินชิงเหอบอก

ตอนนี้เธอยังไม่อยากจะทำอะไร

เมื่อโจวชิงไป๋มาถึงหยางเฉิง เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจสำเนียงกวางตุ้งของคนที่นี่ หลินชิงเหอพูดจีนกวางตุ้งได้คล่องเหมือนกับคนท้องถิ่น หากต้องพูดภาษาอังกฤษอีกสักนิด คนอื่นก็คงจะเชื่อว่าเธอมาจากเกาะฮ่องกง

โจวชิงไป๋รู้สึกทึ่งกับภรรยาผู้มากความสามารถ เขารู้สึกว่าภรรยาช่างรู้ไปหมดทุกเรื่องจริง ๆ

“คุณมาที่นี่เป็นครั้งแรกก็ไม่แปลกหรอกค่ะที่จะไม่เข้าใจ คุณลองมาเยือนอีกหลาย ๆ รอบแล้วจะเข้าใจ ความจริงภาษาจีนกวางตุ้งก็ไม่ต่างจากจีนกลางมากนักหรอกค่ะ” หลินชิงเหอบอก

โจวชิงไป๋พยักหน้า แค่ตามภรรยาไปก็ดีแล้ว

หลังพักผ่อนแล้วหนึ่งคืน หลินชิงเหอก็มีพลังงานฟื้นคืนในเช้าวันต่อมา

จากนั้นเธอก็เริ่มเดินเตร่ไปทั่วเมืองกับโจวชิงไป๋

ต้องบอกว่าทางภาคใต้ตอนนี้พัฒนาไปไม่น้อย ทุกอย่างช่างน่าตื่นตาไปหมด