บทที่ 303 ไปเมืองหลวงในช่วงวันหยุด

บทที่ 303 ไปเมืองหลวงในช่วงวันหยุด EnjoyBook บทที่ 303 ไปเมืองหลวงในช่วงวันหยุด

สะใภ้สามตระกูลหลินเก็บของทุกอย่างเข้าที่

พี่สาวสามนำแต่ของดี ๆ มาให้เป็นจำนวนมากจริง ๆ

“ทำไมถึงมีผ้าเช็ดตัวแล้วก็ครีมบำรุงหน้าด้วยล่ะคะ?” สะใภ้สามตระกูลหลินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

“พี่ผมให้ผมใช้ตอนที่ไปหาหล่อนที่บ้านน่ะ” น้องชายสามตระกูลหลินบอก

“ช่างประจวบเหมาะเลยค่ะ ผ้าเช็ดตัวคุณขาดวิ่นอยู่พอดี” สะใภ้สามตระกูลหลินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

หลังเก็บของเข้าที่และแบ่งลูกกวาดให้เด็ก ๆ แล้ว ทั้งคู่ก็เข้าไปในห้องนอน

น้องชายสามตระกูลหลินสร้างห้องอิฐอีกห้องหนึ่งให้เด็ก ๆ แล้ว ตอนนี้ทั้งคู่จึงมีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเอง

เขาเข้าไปในห้องและบอกภรรยาในเรื่องที่พี่สาวให้เปิดร้านสะดวกซื้อ

ก่อนหน้านั้นน้องชายสามตระกูลหลินก็คิดเรื่องนี้ไว้นานแล้ว เขารู้สึกว่าเขาสามารถทำธุรกิจเล็ก ๆ แบบนี้ได้

การนำของบางอย่างมาจากตัวอำเภอเพื่อมาขายที่หมู่บ้านนับว่าเป็นเรื่องสะดวกอยู่ถูกไหม? หากทำได้มันก็จะได้เงินด้วย

“ถ้าเอามาขายที่ชนบทนี่เราจะได้เงินสักเท่าไหร่คะ?” สะใภ้สามตระกูลหลินถาม

“ได้สักหลายหยวนต่อเดือนอยู่ล่ะ” น้องชายสามตระกูลหลินตอบ “แต่ถ้าคุณไม่อยากทำก็ไม่เป็นไรนะครับ”

“หลายหยวนต่อเดือนเลยเหรอคะ?” สะใภ้สามตระกูลหลินถามอย่างประหลาดใจ

“ใช่แล้วล่ะ” น้องชายสามตระกูลหลินบอกจุดประมาณการณ์ต่ำสุด เนื่องจากเขาทำธุรกิจมานานจึงมีความรู้ความเข้าใจเรื่องผลตอบแทนค่อนข้างดี

“เอาล่ะ ฉันต้องไปที่ทุ่งนาแล้วค่ะ จะได้รวบรวมสาว ๆ มาขายของได้” สะใภ้สามตระกูลหลินบอก

หล่อนเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง ๆ เช่นกัน ยังคงต้องไปทำงานในทุ่งนาอยู่ แม้ว่าทางครอบครัวจะได้ส่วนแบ่งพื้นที่ไม่มากนักเพียงแค่ 6 ไร่ แต่นั่นก็ต้องใช้แรงงานมหาศาล

น้องชายสามตระกูลหลินพยักหน้า เขาพยายามจะลองดูในปีหน้า

“พี่สาวสามพูดอะไรเกี่ยวกับธุรกิจของคุณอีกไหมคะ?” สะใภ้สามตระกูลหลินถามรัวเร็ว

นี่คือจุดสำคัญที่สุด ต้องบอกได้ว่าเมื่อต้นปีนี้หล่อนไม่ได้จำใส่ใจกับคำพูดของพี่สาวสามนัก เมื่อฟังแล้วก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจและไม่กล้าปล่อยให้สามีของตนลองเสี่ยงดู

แต่หลังจากปีนี้ทั้งปีแล้ว สะใภ้สามตระกูลหลินก็ได้ลิ้มรสความหวาน

แค่ปีนี้ปีเดียวทั้งครอบครัวของหล่อนก็เก็บเงินได้มากเท่าใดแล้ว? ราว ๆ 600 หยวนเชียวนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงวันหยุดสองเดือนที่ผ่านมานี้ ซึ่งทุกเดือนจะมีรายได้เข้ามาราว ๆ 100 หยวน

เงินจำนวนนี้นับว่ามากขนาดไหนล่ะ?

สะใภ้สามตระกูลหลินยังหวังจะทำงานนี้อยู่ หล่อนไม่อยากให้กิจการจบลงเพียงเท่านี้

“พี่ผมบอกว่าไม่มีปัญหาหรอก ปีหน้าผมสามารถนำผักผลไม้ไปขายได้” น้องชายสามตระกูลหลินพยักหน้า จากนั้นก็หยิบถุงเท้าทั้งสองคู่ออกมา “คุณไปเติมน้ำใส่อ่างให้ผมหน่อย ผมจะล้างเท้าแล้วลองใส่ถุงเท้านี่ดู”

สะใภ้สามตระกูลหลินยิ้มก่อนไปตักน้ำร้อนมาให้สามีล้างเท้า หลังล้างเท้าจนสะอาดแล้วเขาก็สวมถุงเท้าคู่ใหม่ จากนั้นก็เผยสีหน้าพึงพอใจออกมา

“พี่สาวสามรักคุณจริง ๆ นะคะ” สะใภ้สามตระกูลหลินเอ่ยขึ้น

ทุกปีที่เธอกลับมา เธอก็ไม่ลืมส่งเป็ดย่างมาให้ ซึ่งของแบบนี้มีเฉพาะในเมืองหลวงเท่านั้น นอกจากนั้นยังมีลูกกวาด พุทราจีน และอื่น ๆ โดยเฉพาะนมผงรสมอลต์หายากโหลนั้น

น้องชายสามตระกูลหลินยิ้มรับ “ปีนี้เราไปอวยพรวันปีใหม่ที่บ้านพี่ผมกันนะ”

“นั่นต้องทำอยู่แล้วล่ะค่ะ” สะใภ้รองตระกูลหลินพยักหน้า

ส่วนทางด้านหลินชิงเหอก็ยังคงสนทนากับโจวชิงไป๋ “ปีนี้เขาหาเงินได้เยอะทีเดียว แต่เขาก็ยังดำเนินชีวิตแบบมัธยัสถ์ขนาดนั้นอยู่”

โจวชิงไป๋จึงบอกตามความเป็นจริง “เป็นแบบนี้ทุกที่แหละครับ”

นอกจากภรรยาของเขาที่มีวิถีชีวิตเป็นแบบคนรุ่นหลังแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่มีวิถีชีวิตแตกต่างกันมากนัก

เห็นชัดว่าโจวชิงไป๋ชอบวิถีชีวิตและทัศนคติของภรรยามาก บางที…อาจเป็นเพราะได้รับการอบรมจากภรรยามา