บทที่ 317 ลูกผู้ชาย

บทที่ 317 ลูกผู้ชาย EnjoyBook บทที่ 317 ลูกผู้ชาย

ภาพร่างแบบเสื้อผ้านี้เธอไม่ได้เป็นคนคิดริเริ่มออกแบบขึ้นมา

เธอไม่ได้มีจุดแข็งด้านเสื้อผ้า แต่เธอออกแบบโดยอิงมาจากเสื้อผ้าแบบใหม่ ๆ ที่มีในเมืองทางใต้และเมืองไห่หนาน

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือถึงแม้แบบเสื้อผ้าจะดูแปลกใหม่ แต่ก็ไม่ควรเกินขีดจำกัดของมุมมองด้านความงามในยุคสมัยนี้

แต่ถ้าจะให้สอดคล้องกับมุมมองด้านความสวยงามของหลินชิงเหอแล้วละก็ แบบเสื้อผ้านี้ยังดูสวยไม่มากพอ เธอต้องการจะออกแบบชุดเกาะอกด้วยซ้ำ แต่คนในยุคนี้จะมีใครใส่มันไหมเล่า?

แม้ว่าจะอยู่ในยุคปฏิรูปแล้วก็ตาม แต่มันจะต้องถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ตายแน่

ช่างตัดเสื้อผู้นี้ถูกคนเรียกว่าแม่เฒ่าสวี หลังจากที่นางดูรายละเอียดของภาพร่างแบบแล้ว นางก็เอ่ยปากขึ้น “แบบเสื้อผ้าพวกนี้วิเศษมาก เมื่อทำเสร็จแล้วมันจะต้องออกมาดูดีมากแน่”

จากนั้นนางก็ให้สัญญาว่า “ไม่มีปัญหา เธอสามารถมารับของได้เลยในสามวันนี้”

หลินชิงเหอจึงส่งของให้นางไป

เธอฝากเรื่องการทำเสื้อผ้าไว้กับแม่เฒ่าสวี ถ้าครั้งนี้ทำออกมาได้ดีก็จะมีงานให้ทำอีกมากตามมา และหมายความว่าเธอจะให้แม่เฒ่าสวีเป็นคนทำมันทั้งหมด

หญิงชรารู้สึกดีใจที่ได้หาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ มาช่วยแบ่งเบาครอบครัวของนาง

จากนั้นหลินชิงเหอก็กลับมาที่ร้านเสื้อผ้า

โจวเอ้อร์นี หู่จือและสวี่เชิ่งเหม่ยทำงานคล่องแคล่วกันทุกคน โจวเฉวี่ยนและโจวกุยหลายมาช่วยงานที่นี่ด้วยเหมือนกัน พวกเขาทำความสะอาดเกือบจะเสร็จแล้ว จนทั้งร้านดูเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน

หลินชิงเหอบอกให้พวกเขาเริ่มทำของเล็กๆ น้อย อย่างเช่น พับนกกระดาษ และจากนั้นก็เอามาแขวนเป็นของตกแต่งร้านเก๋ ๆ

นอกจากนั้นก็จัดเตรียมดอกไม้ใส่กระถาง โดยทั่วไปคือพวกเขาจะต้องตกแต่งร้านนี้

“ม้า มันก็แค่ร้านค้า ม้าจำเป็นต้องทำอย่างนี้ด้วยเหรอครับ? นี่มันไม่เป็นการชมชอบในเรื่องความสวยงามมากเกินไปเหรอครับ?” โจวเฉวี่ยนพูดยิ้ม ๆ

“ชมชอบเรื่องสวยงามอะไร เรายังไม่ได้เปิดร้านเลย ในเมื่ออยู่ว่าง ๆ เราก็ต้องหาอะไรมาทำแก้เบื่อสิ” หลินชิงเหอตอบอย่างไม่สนใจ

นี่เป็นปี 1981 แล้ว ความชื่นชอบในสิ่งสวยงามเลิศหรูของเธอจึงเริ่มแสดงออกมาให้เห็น ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่เธอไม่กล้าเข้าไปแตะต้องมันเลย

“แม่อยากจะได้ตู้ปลาไหมครับ?” โจวกุยหลายถามด้วยสายตาที่คาดหวัง

“ลืมเรื่องตู้ปลาไปซะเถอะ” หลินชิงเหอกล่าวขณะปฏิญาณอยู่ในใจว่ารอต่อไปอีกสักพักเธอจะจัดการหาตู้ปลามาไว้ที่บ้านให้ได้

“ถ้าอย่างนั้นตัดกระดาษสำหรับติดหน้าต่างเพิ่มไหมคะ?” โจวเอ้อร์นีเสนอ

“กระดาษติดหน้าต่างจำเป็นต้องใช้ด้วย เจ้าสาม ลูกมีปากกาสีไม่ใช่เหรอ? กลับไปเอามาใช้วาดรูปพวกกระต่าย ยีราฟ แพนด้าและอย่างอื่นด้วย แล้วเอามาทากาวติดที่ผนังร้านซะ” หลินชิงเหอสั่ง

ร้านของเธอไม่ได้ขายเสื้อผ้าของผู้ชาย ขายแต่เสื้อผ้าของผู้หญิงเท่านั้น จึงเป็นธรรมดาที่เธอต้องการจะตกแต่งร้านให้สวยงามขึ้น ช่วยไม่ได้นี่นะ ใครใช้ให้พวกผู้หญิงเป็นสัตว์โลกที่ใช้ประสาทสัมผัสทางการมองเป็นหลักกันละ?

สิ้นคำสั่งการจากหลินชิงเหอ พวกเขาจึงเริ่มงานกัน

หลินชิงเหอให้พวกเขาหยุดงานในช่วงเวลาที่เหลือตอนบ่าย เธอให้โจวเฉวี่ยนและโจวกุยหลายพาญาติผู้พี่ของพวกเขาไปเที่ยวเล่นรอบ ๆ เพราะอย่างไรเสียโรงเรียนก็จะเปิดในวันพรุ่งนี้แล้ว

ในส่วนของเจ้าใหญ่ หลังจากที่พ่อของเขากลับมาและไปทำงานที่ร้านเกี๊ยวแล้ว เขาก็ไปหาเพื่อนร่วมชั้นของเขาที่ชื่อเวิงกั๋วเหลียงและไปเล่นบาสเกตบอลด้วยกัน จากนั้นก็ไปกินอาหารกลางวันกับเพื่อนข้างนอกบ้านและไม่ได้กลับมา

หลินชิงเหอไม่ได้ห้ามปรามเขาเช่นกัน ลูกคนนี้จะต้องไปเข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหารในวันหยุดฤดูร้อนที่จะถึงแล้ว มันคงจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะได้มีเวลาพักผ่อนหย่อนใจแบบนี้ในอนาคต

ดังนั้นในภาคการศึกษานี้เธอจึงไม่ห้ามเขา เขาอายุ 17 ยังอยู่ในวัยกำลังโตอยู่เลย

เขาสูงมากกว่า 180 เซนติเมตรแล้ว สูงกว่าพ่อของเขา 2 ถึง 3 เซนติเมตร

โจวเฉวี่ยนและโจวกุยหลายพาญาติผู้พี่ของเขาไปเที่ยวรอบ ๆ จนกระทั่งถึงเวลาประมาณ 5 โมงเย็นจึงกลับมา

แววตาของหู่จือเป็นประกาย แม้แต่โจวเอ้อร์นีและสวี่เชิ่งเหม่ย พวกเขาต่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกันเลย

“เร็วเข้า ไปล้างมือแล้วเตรียมตัวกินข้าว” หลินชิงเหอบอก

“ตอนนี้คุณอาสี่เป็นคนทำอาหารแล้วหรือคะ?” โจวเอ้อร์นีเม้มปากยิ้ม

“ใช่แล้ว” โจวชิงไป๋ตอบรับและวางกับข้าวจานสุดท้ายลงบนโต๊ะ

เฒ่าหวังมากินข้าวที่นี่ด้วย โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนทำให้บรรยากาศดูคึกคักมาก

“คุณปู่ครับ เดี๋ยวผมจะไปโรงอาบน้ำ คุณปู่อยากไปด้วยกันไหมครับ?” โจวข่ายหันไปถามคุณปู่ทูนหัวของเขา