บทที่ 325 ทำให้ผู้คนอิจฉา

บทที่ 325 ทำให้ผู้คนอิจฉา EnjoyBook บทที่ 325 ทำให้ผู้คนอิจฉา

“ในช่วงไม่กี่ปีมานี้คุณป้าสะใภ้รองของลูกตรงไปตรงมามากนะ” หลินชิงเหอยิ้มยิงฟัน

“ตอนที่ผมจะเดินทางกลับมา ป้าสะใภ้ใหญ่ทำเล่าปิ่งให้ผมมากินระหว่างทางด้วยครับ” โจวข่ายเล่าให้ฟังเพิ่ม

“อือ ป้าสะใภ้ใหญ่ดูแลพวกลูก ๆ อย่างดีมาตั้งแต่ลูกยังเล็ก ๆ เลย” หลินชิงเหอพยักหน้า

เนื่องจากไม่มีเรื่องอื่นอีก เธอจึงให้ลูกชายกลับไปเรียนตามให้ทันคนอื่น สำหรับเรื่องของโจวลิ่วนีก็ทำเหมือนว่าเรื่องนี้จบไปแล้วจะดีกว่า

“เรื่องในครอบครัวของเราต่อไปฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองนะคะ” หลินชิงเหอกระซิบบอกกับโจวชิงไป๋ในตอนกลางคืน

โจวชิงไป๋หัวเราะออกมา ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาเรื่องในครอบครัวก็เป็นหล่อนที่เป็นคนตัดสินใจมาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ?

“ครั้งนี้คุณทำตัวดีมากเลยค่ะ ถ้าคุณห้ามฉันเรื่องที่ส่งลิ่วนีกลับไปแล้วละก็ลืมเรื่องที่ครอบครัวเราจะได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขไปได้เลย” หลินชิงเหอส่งเสียงฮึ่ม ๆ ออกมา

“แล้วมีรางวัลอะไรตอบแทนให้บ้างไหมครับ?” โจวชิงไป๋มองมาที่เธอ

หลินชิงเหอเข้าใจจากท่าทางของเขาและกระแอมออกมาเสียงแหบแห้งว่า “อย่าก่อกวนนะคะ พรุ่งนี้คุณต้องตื่นแต่เช้า”

ถึงแม้ว่าเขาจะต้องตื่นเช้า แต่โจวชิงไป๋ก็ยังอยากจะก่อกวนอยู่ดี เขาก่อกวนอยู่สองรอบก่อนที่มันจะจบลง จากนั้นเขาจึงพูดอย่างใจกว้างเป็นอันมากว่าต่อไปในอนาคตให้เธอเป็นคนตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ

“คนตัวเหม็น รู้แต่วิธีที่จะทรมานคนเท่านั้น” หลินชิงเหอมองค้อนน้อย ๆ ใส่เขา จากนั้นเธอก็สวมกอดรอบเอวของโจวชิงไป๋แล้วสูดดมกลิ่นกายอันน่าหลงใหลของชายชาตรี

เธอรู้นิสัยของตนเองดี สามารถพูดได้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างแข็ง ผู้ชายธรรมดาทั่วไปไม่สามารถจะทนรับกับบุคลิกของเธอได้

อย่างไรก็ดีตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ ชายคนนี้กลับยอมรับในตัวเธอและรักเธอ

ดังนั้นหลินชิงเหอจึงรักผู้ชายคนนี้มากเช่นกัน

โจวชิงไป๋นอนหลับไปอย่างมีความสุขโดยมีภรรยาของเขาอยู่ในอ้อมกอด ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้นไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลย

สำหรับเขาแล้วตราบใดที่พ่อกับแม่ของเขามีสุขภาพที่ดีและภรรยากับลูก ๆ ของเขาอยู่อย่างปลอดภัย เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

เนื่องจากไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปกังวลในเรื่องอื่นอีกแล้ว

แม้ว่าโจวลิ่วนีจะโผล่เข้ามาในวันที่สงบสุขของพวกเขา แต่เรื่องก็ถูกจัดการให้จบลงด้วยวิธีการที่รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบของหลินชิงเหอ

ไม่มีแรงกระเพื่อมแม้แต่นิดเดียว

วันเวลาผ่านไปและเริ่มเข้าสู่เดือนพฤษภาคม

ในฤดูกาลนี้หลินชิงเหอเริ่มร่างแบบเสื้อผ้าสำหรับหน้าร้อน

พวกมันยังคงเป็นเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงและทั้งหมดก็เป็นแบบที่ทันสมัย

โจวชิงไป๋ไปเจอโรงงานที่ยอดเยี่ยมแห่งหนึ่งที่พวกเขาน่าจะสามารถร่วมงานกันได้ในระยะยาว ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าของโรงงานแห่งนี้เป็นคนหนุ่มอายุน้อย

“เป็นคนรวยในปักกิ่งที่แยกตัวออกมาจากครอบครัวและมาทำงานเป็นของตัวเองน่ะครับ” โจวชิงไป๋ตอบคำถามของหลินชิงเหอ

“ฟังดูเหมือนจะเป็นทายาทคนรวยรุ่นสองที่มีความทะเยอทะยานนะคะ” หลินชิงเหอตั้งข้อสังเกต

โรงงานของคนรุ่นที่สองนี้ส่งสินค้ามาให้ได้อย่างรวดเร็วมาก และเสื้อผ้าที่ส่งยังมีคุณภาพสูงมากอีกด้วย

หลินชิงเหอให้โจงชิงไป๋สั่งทำเสื้อผ้าหน้าร้อนมากกว่า 500 ตัว มีทั้งหมด 5 แบบและสี ปริมาณการสั่งทำค่อนข้างมากทีเดียว แต่เจ้านายหนุ่มคนนี้ยังเร่งทำงานให้กับเธอจนเสร็จภายในเวลาเพียงแค่ 7 วันเท่านั้น

และเขายังบอกอีกว่าถ้ามีงานแบบนี้อีกให้มาหาเขา เขาสามารถรับประกันคุณภาพสินค้าให้ได้เลย

หลินชิงเหอจะยังคงร่วมมือกับเขา ณ ช่วงเวลานี้ไปก่อน

อย่างไรก็ตาม ความคิดในเรื่องการเปิดศูนย์ตัดเย็บเสื้อผ้าเล็ก ๆ ของตัวเองนั้นยังไม่สั่นคลอน ถ้าพวกเขาเปิดศูนย์ตัดเย็บเป็นของตัวเองได้แล้ว ในอนาคตจะไม่มีใครสามารถมาสร้างผลกระทบให้กับพวกเขาได้อีก

เนื่องจากเสื้อผ้าพวกนี้เป็นการสั่งทำคราวละมาก ๆ นั่นหมายถึงว่ามีคนจำนวนมากที่จะใส่เสื้อผ้าในแบบเดียวกัน ในยุคนี้ยังไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับเรื่องการมีเสื้อผ้าเป็นแบบเดียวกัน มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรที่จะเป็นเจ้าของเสื้อผ้าในแบบเดียวกัน

คุณสามารถจะใส่มันได้ คนอื่นก็สามารถเช่นกัน ถูกต้องไหม?

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หลินชิงเหอยังมีแผนการอีกอย่างหนึ่งอยู่ในใจ เธอต้องการจะทำเสื้อผ้าที่มีราคาแพงกว่านี้

วิธีการได้ถูกคิดกำหนดออกมาแล้ว เสื้อผ้าในแต่ละแบบจะถูกผลิตเพียงแค่แบบละ 3 ตัวเท่านั้น ขณะที่กำไรที่ได้ในแต่ละตัวจะสูงขึ้นมาก

เสื้อผ้าสำเร็จรูปจะมีต้นทุนอยู่ที่ 7-8 หยวนต่อตัว สำหรับเสื้อผ้าเหล่านี้หลินชิงเหอตั้งใจจะขายในราคา 15 หยวนต่อตัว

แต่ค่อยพูดถึงเรื่องพวกนี้อีกทีหลังจากที่ซื้อจักรเย็บผ้ากลับมาแล้วดีกว่า สถานการณ์ในปัจจุบันถือว่าเป็นไปด้วยดี