บทที่ 331 กำไรจากทางใต้

บทที่ 331 กำไรจากทางใต้ EnjoyBook บทที่ 331 กำไรจากทางใต้

ในตอนที่โจวเฉวี่ยนพาโจวอู่นีกับโจวหยางเดินทางมาถึง หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ได้เตรียมสต๊อกสินค้าเสื้อผ้าฤดูร้อนสำหรับร้านเสื้อผ้าไว้ได้มากพอแล้ว

ส่วนร้านเกี๊ยวก็ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล ทั้งแป้งทั้งเนื้อหมูและส่วนผสมของไส้ต่าง ๆ มีร้านที่สั่งซื้อกันเป็นประจำอยู่แล้ว ถ้าของหมดโจวเฉวี่ยนก็สามารถแจ้งให้ร้านมาส่งของให้ได้

ดังนั้นในวันนี้หลินชิงเหอจึงประกาศว่า “พรุ่งนี้ม้ากับป๊าของลูกจะออกเดินทางไปท่องเที่ยว บางทีครั้งนี้อาจจะได้ของดี ๆ บางอย่างกลับมาให้พวกลูก ๆ ด้วย ดูแลร้านให้ดีล่ะ”

“อาสะใภ้สี่จะไปที่ไหนหรือคะ?” โจวอู่นีถามด้วยความอยากรู้

“ไปเที่ยวทางตอนใต้น่ะจ้ะ” หลินชิงเหอตอบ

“ม้าครับ ให้ผมไปด้วยไม่ได้เหรอครับ? ตอนนี้ผมโตแล้วม้าไม่ต้องมาคอยพะวงเป็นห่วงผมแล้ว ถ้าผมได้ไปด้วยจะดีมากเลยนะครับ” โจวกุยหลายพูด

แม้ว่าเจ้าเด็กตัวเหม็นคนนี้จะอายุแค่ 13 เท่านั้น แต่เขาสูงถึง 170 เซนติเมตรแถมยังเป็นลิงที่ฉลาดมาก เป็นความจริงที่ว่าเขาคงจะกล้าเดินทางไปทางใต้แล้วถ้าเขามีเงิน

แต่หลินชิงเหอไม่อนุญาต “อยู่ที่นี่นั่นละ รอจนลูกโตเท่ากับพี่ใหญ่ของลูกก่อน ถึงตอนนั้นม้าจะไม่ห้ามเลยไม่ว่าลูกอยากจะไปที่ไหนก็ตาม”

เมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กจอมซนไม่เต็มใจจะทำตาม เธอเริ่มถอนใจ “หลังจากที่ต้องเลี้ยงดูลูกมาอย่างยากลำบาก ในที่สุดม้าก็สามารถสั่งให้ลูกช่วยทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้สักที ม้าแค่อยากจะออกไปเห็นโลกภายนอกกับป๊าบ้าง หลังจากที่ต้องทำงานเหนื่อยมาครึ่งชีวิต พอตอนนี้เราได้มีชีวิตที่ดีลูกก็ไม่ยอมอีก จิตใจของแม่ที่แก่เฒ่าของลูก…”

“ก็ได้ครับ ไปเถอะครับ ม้าไปเถอะ ผมหวังเพียงแค่ให้ป๊ากับม้าได้เจอแต่สิ่งที่ดีที่สุด” โจวกุยหลายรีบพูดขึ้นทันที

“งั้นตกลงตามนี้ พวกลูกคอยเฝ้าร้านให้ดี” หลินชิงเหอกล่าวจบก็พาโจวชิงไป๋เดินออกไป

“อาสี่กับอาสะใภ้สี่ออกไปที่ไหนกันหรือคะ?” โจวอู่นีถาม

“ในเวลาตอนนี้พวกเขาต้องไปดูหนังกันแน่” โจวกุยหลายตอบ

หู่จือ โจวเอ้อร์นีและสวี่เชิ่งเหม่ยอยู่ที่นี่มานานแล้วจึงเริ่มเคยชินกับเรื่องนี้ ในขณะที่โจวหยางและโจวอู่นีรู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

“สามีภรรยาคู่นี้ใช้ชีวิตอิสระอย่างนี้ละ เดี๋ยวก็ชินไปเอง” โจวกุยหลายบอกพร้อมกับตบบ่าโจวหยาง

แม้ว่าจะมีโจวอู่นีและโจวหยางเข้ามาอยู่ด้วยอีก 2 คน แต่สถานที่ก็กว้างเพียงพอ

โจวอู่นีไปนอนกับโจวเอ้อร์นีและสวี่เชิ่งเหม่ย ส่วนโจวหยางสามารถปูที่นอนบนพื้นที่บ้านได้ ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาแต่อย่างใด

โจวเฉวี่ยนและโจวกุยหลายไปนอนในห้องของคุณพ่อคุณแม่ของพวกเขา และให้หู่จือกับโจวหยางไปนอนในห้องของพวกเขา ซึ่งมีพื้นที่อยู่อย่างเหลือเฟือ

หลินชิงเหอและโจวชิงไป๋ออกเดินทางไปทางใต้ในวันรุ่งขึ้น ปล่อยให้พวกเด็กชายหญิงวัยกำลังโตกลุ่มนี้อยู่ที่บ้านโดยไม่รู้สึกหนักใจใด ๆ

เรื่องบัญชีก็ให้โจวเฉวี่ยนนักศึกษาอนาคตไกลของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นคนรับผิดชอบ ถึงอย่างไรก็อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยปักกิ่งและตัวเขาเองก็คุ้นเคยกับมหาวิทยาลัยปักกิ่งอยู่แล้ว ดังนั้นแม้ว่ามหาวิทยาลัยจะเปิดเรียนเร็วก็ไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด

นอกจากนี้ยังมีเฒ่าหวังที่คอยช่วยดูแลพวกเขาอยู่ด้วย

หลินชิงเหอและโจวชิงไป๋มุ่งหน้าลงใต้ ระหว่างทางหลินชิงเหอสอนให้โจวชิงไป๋พูดภาษากวางตุ้ง

โจวชิงไป๋พยายามเรียนอย่างหนักแต่ก็ยังไม่สามารถจะพูดได้ เขาไม่มีพรสวรรค์ทางด้านภาษาเอาเสียเลย แม้จะเรียนไปตลอดทางแต่จะพูดสักสองสามประโยคยังไม่ได้เลย

หลินชิงเหอกล่าวว่า “นี่คุณจงใจทำหรือเปล่าคะ? หรืออยากให้ฉันเป็นคนพาคุณไปทุกที่?”

โจวชิงไป๋หัวเราะ เขาไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นแต่เขาไม่สามารถเข้าใจได้จริง ๆ

“จริงนะ ถ้าไม่มีภรรยาอย่างฉันคอยดูแลคุณ ผู้ชายตัวโตอย่างคุณจะทำยังไง?” หลินชิงเหอกล่าวขึ้นอย่างรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง

“อืม ผมอยู่โดยไม่มีภรรยาไม่ได้หรอกครับ” โจวชิงไป๋พยักหน้าตอบรับอย่างจริงจัง

หลินชิงเหอรู้สึกพอใจมาก ดังนั้นเธอจึงเอามะเขือเทศออกมาให้เขากิน ส่วนเธอก็กินของตัวเองไปด้วยระหว่างอ่านหนังสือ โจวชิงไป๋อ่านหนังสือพิมพ์ไปตลอดระยะทางที่เหลือ

โจวชิงไป๋ได้รับข้อมูลมากมายจากหนังสือพิมพ์ หลาย ๆ แห่งมีครัวเรือนที่มีรายได้มากกว่า 10,000 หยวนผุดขึ้นมามากมายราวกับหน่อไม้แตกหน่อหลังฝนตก