บทที่ 340 อับอาย

บทที่ 340 อับอาย EnjoyBook บทที่ 340 อับอาย

เมื่อเห็นแม่เฒ่าสวีเป็นแบบนี้ หลินชิงเหอก็ฉีกยิ้มออกมา “คุณป้าเป็นผู้จัดการ ฉันจะให้เงินเดือนคุณป้า 35 หยวน ส่วนคนอื่นจะได้ 30 หยวนต่อเดือน เงินเดือนที่ให้ไม่ได้สูงมากนัก แต่ฉันก็หวังว่าพวกลูกจ้างจะทำงานให้คุ้มค่ากับเงินเดือนที่ได้รับ ถ้าพวกเขาทำงานกันได้ดีในอนาคตฉันจะขึ้นเงินเดือนให้อย่างแน่นอนค่ะ ไม่ได้ให้เท่านี้ไปตลอด”

“ไม่ต้องเป็นกังวลไปนะจ๊ะ เงินเดือนเท่านี้ไม่ได้น้อย ๆ อาจารย์ไม่ได้ปฏิบัติต่อคนอื่นแย่หรอกจ้ะ” แม่เฒ่าสวีบอก

ในยุคนี้ค่าแรงยังไม่สูงมากนักแม้จะเป็นในเมืองหลวงก็ตาม ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนในประเทศก็ยังไม่สูงมาก อย่างเช่น งานของคุณลุงหม่าที่ยกให้กับลูกชายหม่าเฉิงหมินไปก็ได้เงินเดือนแค่ 40 หยวนเท่านั้น

ตอนแรกหลินชิงเหอวางแผนไว้ว่าจะตั้งมาตรฐานของศูนย์ตัดเย็บเสื้อผ้าแห่งนี้ให้สูง เธอจะต้องใส่ใจลูกจ้างของตนให้ดี ในปีนี้คุณป้าหม่าได้รับเงินเดือนอยู่ที่ 30 หยวนเท่านั้น

นอกจากนี้การให้เงินเดือนที่แตกต่างกันมากเกินไปสำหรับคนในชุมชนเดียวกันก็คงจะไม่เหมาะนัก

ดังนั้นจึงกำหนดไว้ที่ 30 หยวนก่อน และจะเพิ่มให้พร้อมกันทั้งหมดภายหลัง

เธอได้พูดคุยถึงเรื่องชั่วโมงในการทำงานกับคุณป้าสวีด้วย จากนั้นจึงปล่อยให้นางได้มีเวลาไปหาคน ซึ่งไม่ได้เร่งด่วนมากนัก ศูนย์ตัดเย็บเสื้อผ้าจะเปิดอย่างเป็นทางการในวันมะรืนนี้

แม่เฒ่าสวีจึงมีเวลามากพอในการไปหาคน

หลังจากเสร็จจากเรื่องนี้แล้ว หลินชิงเหอก็ไปแวะซื้อไอศกรีมแล้วเอามากินกับสวี่เชิ่งเหม่ย หู่จือและโจวเอ้อร์นีที่ร้านเสื้อผ้า

“เชิ่งเหม่ยจ้ะ หนูได้อ่านหนังสือบ้างหรือเปล่า?” หลินชิงเหอถามสวี่เชิ่งเหม่ย

สวี่เชิ่งเหม่ยตอบอย่างกระดากอาย “คุณอาสะใภ้คะ หนูอ่านไม่รู้เรื่องเลยคะ”

หลินชิงเหอไม่ได้พูดอะไรต่อ พี่สาวใหญ่ไม่ได้ให้สวี่เชิ่งเหม่ยเรียนหนังสือ หล่อนจึงรู้ตัวอักษรแค่ไม่กี่คำเท่านั้น

ดังนั้น เธอจึงบอกให้สวี่เชิ่งเหม่ยคอยทำตามเอ้อร์นีเพื่อเรียนรู้และจดจำตัวอักษร วิธีนี้จะทำให้สามารถพัฒนาขึ้นได้อีกมากในอนาคต

แต่เป็นตัวสวี่เชิ่งเหม่ยเองที่ไม่ต้องการเรียนรู้ หลินชิงเหอจึงไม่พูดอะไรต่อ เธอหันไปหาหู่จือและโจวเอ้อร์นี “เธอทั้งคู่จะต้องเริ่มเรียนในภาคเรียนนี้นะ ไปเรียนที่โรงเรียนภาคค่ำด้วยกัน”

“พี่เอ้อร์นีได้ไปเรียนก็ดีครับ แต่ผมต้องไปด้วยเหรอครับ?” หู่จือพูดพร้อมกับขยี้ผมของตัวเอง

“ไปด้วยกันทั้งคู่แหละจ้ะ เอ้อร์นีจะลงเรียนด้านการบัญชี เธอก็ลงเรียนเหมือนกันไปด้วยเลย” หลินชิงเหอกล่าว

ไม่ว่าจะเป็นเป็ดหนึ่งหรือสองตัวที่จะถูกปล่อยออกไป ที่สุดแล้วก็ยังต้องถูกปล่อยออกไปอยู่ดี ดังนั้นเธอจึงให้พวกเขาไปเรียนกันทั้งคู่

“ผมไม่ฉลาดเหมือนพี่เอ้อร์นี ผมกลัวว่าจะเรียนไม่รู้เรื่องน่ะครับ” หู่จือเกาหัว

“เธออยากจะมีความก้าวหน้าขึ้นหรือเปล่า? ยังอยากจะอยู่ที่ปักกิ่งต่อไปหรือเปล่า?” หลินชิงเหอถาม “เธอคิดว่าจะสามารถอยู่ในสถานที่อย่างปักกิ่งนี้ได้ต่อไปในอนาคตด้วยระดับการศึกษาที่เธอมีอยู่ในตอนนี้น่ะเหรอ? ถ้าเธอไม่ตั้งใจเรียนให้หนักและดิ้นรนเพื่อความก้าวหน้าแล้วละก็ เธอจะอยู่ที่นี่ไม่รอด สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านไป”

ชัดเจนว่าปักกิ่งในยุคถัดไปจะเป็นสถานที่ที่โหดร้าย เป็นเมืองที่น้ำตาก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าคนอื่น แต่ก็ยังต้องพัฒนาตัวเองมากขึ้นไปอีก

หู่จือถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นผมจะไปเรียนครับ”

“ถ้าเธอไปแล้วก็ต้องเรียนให้หนัก อาจะเป็นคนออกค่าเรียนให้พวกเธอเอง ต้องเรียนกันให้ดีนะ” หลินชิงเหอสอน “ตอนนี้เธออาจจะเบื่อ แต่ต่อไปเธอจะรู้ว่ามันมีประโยชน์”

แม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้ไปเป็นนักบัญชีหลังจากที่เรียนจบแล้ว แต่ก็จะกลายเป็นคนที่เฉลียวฉลาดและละเอียดรอบคอบขึ้น ซึ่งจะเป็นผลดีในอนาคต

สวี่เชิ่งเหม่ยเม้มปากเน้น “คุณอาสะใภ้คะ แล้วหนูควรจะเรียนอะไรดีคะ?”

หลินชิงเหอมองไปที่หล่อน “เธอยังไม่รู้ตัวหนังสือเลยแล้วจะไปเรียนได้ยังไงกันล่ะ?”

หู่จือกับโจวเอ้อร์นีนั้นแม้ว่าจะเรียนมาแค่ไม่กี่ปี แต่หลินชิงเหอก็ตั้งใจฝึกฝนพวกเขา ทำให้ตอนนี้พวกเขารู้ตัวหนังสือหลายคำแล้วและมีความรู้พื้นฐานอื่นๆ ด้วย เมื่อได้เข้าไปเรียนในชั้นพวกเขาก็จะไม่มึนงงหรือสับสนอะไรแล้ว

เธอจัดกลุ่มให้เรียนด้วยกันก็เพื่อให้พวกเขาสามารถเรียนได้รู้เรื่อง

แต่สวี่เชิ่งเหม่ยไม่รู้ตัวอักษรเลยสักตัว แล้วหล่อนจะไปโรงเรียนได้อย่างไรกัน?

“ถ้าเธอต้องการจะเรียนก็สามารถเรียนกับเอ้อร์นีได้ เมื่อไหร่ที่เธอสามารถอ่านและเขียนหนังสือได้แล้ว อาจะให้เรียนไปโรงเรียนด้วย” หลินชิงเหอกล่าว