บทที่ 345 ตกงาน

บทที่ 345 ตกงาน EnjoyBook บทที่ 345 ตกงาน

ต้องบอกว่าบุคคลนั้นเพียงคนเดียวก็สามารถทำให้ทั้งชุมชนปั่นป่วนเดือนร้อนกันไปหมด

ถึงจะเป็นแบบนี้ จางเหมยเหอก็ยังกล้าไปหาหลี่ซุ่ยเฟิ่งสะใภ้ใหญ่ของแม่เฒ่าสวี่

หล่อนบอกว่าอยากสมัครทำงานในกะกลางคืนประมาณนี้ แต่หลี่ซุ่ยเฟิ่งไม่อนุญาต เรื่องแบบนี้จะยอมกันได้อย่างไร?

เพราะคนที่ทำงานกะกลางคืนส่วนหนึ่งมีเด็กหนุ่ม ๆ อยู่ด้วย

ใครจะรู้ล่ะว่าหล่อนจะทำมิดีมิร้ายกับพวกเขาหรือเปล่า

ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องอธิบาย

หลินชิงเหอไม่ใช่แม่พระที่จะเปลี่ยนแปลงใครได้ จางเหมยเหอเป็นของหล่อนแบบนี้ เธอคงไม่มีวันเห็นใจหล่อนหรอก ดังนั้นเมื่อหลี่ซุ่ยเฟิ่งนำเรื่องนี้มาบอก เธอจึงไม่ได้ขัดอะไร

แถมยังมีจางเหมยเหลียนที่จ้องตะครุบลูกชายคนโตของเธออยู่ หล่อนอาศัยอยู่ในอีกชุมชนหนึ่งและได้งานทำแล้ว ได้ยินว่าหล่อนทำงานอยู่ในแผนกโลจิสติกส์ และแว่ว ๆ ว่าเปลี่ยนแฟนหนุ่มมาแล้วสองคน

ชายหนุ่มทั้งคู่ตามไปที่หอพักของหล่อนในตอนกลางคืน เมื่อถึงรุ่งเช้าพวกเขาก็ออกจากห้องของหล่อนไป

อย่าคิดว่าในยุคที่เทคโนโลยีข่าวสารไม่ค่อยพัฒนาอย่างในยุคนี้จะสามารถปิดบังความลับจากโลกภายนอกได้

หากไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ ดังนั้นก็ไม่ควรทำตั้งแต่แรก

ไม่อย่างนั้นแล้ว ต่อให้อยู่ห่างจากชุมชนเป็นหลายสิบลี้ก็ตาม ผู้คนก็ยังคงจับกลิ่นได้อยู่

ความจริงแล้วหลินชิงเหอไม่สนใจเรื่องพวกนี้นัก เธอไม่ชอบเข้าไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่นหรอก

แต่ก็ช่วยไม่ได้ จางเหมยเหลียนช่างไม่ระวังตัวอะไรเลย

หล่อนคิดว่าไม่มีใครรู้เรื่องราวของหล่อน เมื่อได้พบกับหลินชิงเหอเป็นบางครั้งบางคราว หล่อนจึงยิ้มหวานให้

ทำไมหล่อนถึงยังมีสีหน้าท่าทางแบบนั้นต่อหน้าเธออีกล่ะ? ไม่ใช่เพราะยังหวังจับลูกชายคนโตของเธอไม่ปล่อยหรอกหรือ?

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหลินชิงเหอถึงไม่มีความประทับใจที่ดีกับหล่อน ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่จะต้องรู้ว่าหล่อนมีแฟนหรือไม่มี มันเป็นสิทธิ์ของหล่อนที่จะรักใครก็ได้

แต่การที่ยังแสดงการกระทำที่เธอดูถูกอย่างเปิดเผยกับเธอ แถมยังมาเสนอหน้าทวงบุญคุณราวกับว่าเธอไปรังแกหล่อนแบบนี้ มันชักจะมากเกินไปแล้ว

ดังนั้นในทุกครั้งที่เห็นจางเหมยเหลียน หลินชิงเหอก็จะมีสีหน้าเรียบเฉย

ในวันนั้นหลินชิงเหอมาที่ร้านเกี๊ยว แล้วก็เห็นคุณป้าหม่ากำลังล้างจานด้วยสีหน้าทุกข์ตรม

“คุณป้าหม่า เกิดอะไรขึ้นคะ? คุณป้าสบายดีไหม?” หลินชิงเหอถาม

“จ้ะ ป้าสบายดี” คุณป้าหม่ายิ้ม

“ถ้าคุณป้ารู้สึกไม่สบาย บอกชิงไป๋ขอหยุดงานได้นะคะ” หลินชิงเหอพูด

คุณป้าหม่ายิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นนางก็ล้างจานต่อ

หลินชิงเหอหันไปทางโจวชิงไป๋ ชายหนุ่มไม่สนใจอะไรมากนักและบอกกับเธอว่า “บุรุษไปรษณีย์เพิ่งมาส่งจดหมายฉบับใหม่ให้คุณน่ะ”

หลินชิงเหอได้ยินดังนี้ก็นึกขึ้นมาได้ เธอรีบไปหยิบจดหมายอย่างรวดเร็ว “ลี่ลี่ต้องคลอดลูกแล้วแน่ ๆ เลยค่ะ”

แล้วก็เป็นดังคาด หวังลี่ให้กำเนิดบุตรแล้ว และหล่อนได้ลูกสาว

คนที่หล่อนคลอดก่อนหน้านี้เป็นลูกชาย มาคราวนี้กลายเป็นลูกสาว

หลังหลินชิงเหออ่านจดหมายจบ เธอก็ยิ้มให้โจวชิงไป๋ “คราวนี้คุณได้ลูกสาวอุปถัมภ์แล้วนะคะ”

โจวชิงไป๋ยิ้มกริ่มเมื่อได้ยินดังนั้น “เราควรส่งของขวัญอะไรไปให้ดีล่ะ?”

“ของอย่างอื่นไม่จำเป็นหรอกค่ะ แค่ส่งเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ ไปให้ 2-3 ชุดก็พอแล้ว” หลินชิงเหอตอบ

จากนั้นเธอก็ขอให้แม่เฒ่าสวี่ตัดเย็บชุดฤดูหนาวสำหรับเด็กเล็กให้บางชุด เพราะอีกไม่นานอากาศก็จะเย็นลงแล้ว ซึ่งเสื้อผ้าฤดูหนาวก็จะมีชุดข้างในตัวเล็ก ๆ กับเสื้อผ้าบุฝ้าย รวม ๆ แล้วก็เป็นหลายสิบชิ้น

ซึ่งเสื้อผ้าทั้งหมดนี้เธอส่งไปให้หวังลี่

เมื่อหลี่ป๋อชวนสามีของหวังลี่ได้รับเสื้อผ้าเหล่านี้ เขาก็ยิ้มพลางหยิบชูให้หวังลี่ดู

หวังลี่เห็นแล้วก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ชิงเหอนี่จริง ๆ เลยนะ ไม่จำเป็นต้องส่งเสื้อผ้ามาเยอะขนาดนี้ก็ได้ เด็กเล็ก ๆ น่ะเดี๋ยวไม่นานก็โตแล้ว”