บทที่ 357 หรูหรา

บทที่ 357 หรูหรา EnjoyBook บทที่ 357 หรูหรา

เมื่อท่านแม่โจวเข้านอนในคืนนั้น นางก็ได้พูดคุยกับท่านพ่อโจว

“สะใภ้ตระกูลจูที่อยู่ข้างบ้านเราช่างน่ารังเกียจไม่น้อย แม่เฒ่าจูกับสามีของนางอายุขนาดนี้แล้วหล่อนก็ยังไม่สนใจพวกเขา” ท่านแม่โจวพูด “แล้วยังมีตระกูลหูอีก พวกเขามีลูกสาวกัน 4 คน มีลูกชายแค่คนเดียวแต่เขาก็แต่งกับเมียที่ไม่กตัญญูกับสองผู้เฒ่าหูเลย”

ท่านพ่อโจวจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าภรรยากำลังหมายความอย่างไร เขาจึงพูดให้นางหายหมั่นไส้ “ไม่ใช่ทุกคนจะมีชีวิตได้อย่างคุณนี่”

ท่านแม่โจวเผยยิ้มออกมา “ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นล่ะ?”

เห็นชัดว่านางกำลังรอให้คู่ชีวิตเอ่ยชมนางอยู่

ท่านพ่อโจวรู้จักภรรยาของตัวเองดี เขาจึงเอ่ยขึ้นมา “เราทำงานหนักมาทั้งชีวิต ต่อให้เมื่อก่อนจะยากลำบากเพียงใดเราก็ผ่านมันมาได้ นับจากนี้เราก็ใช้ชีวิตที่นี่ให้มีความสุขเถอะ อย่าว่าแต่คนพวกนั้นในบ้านเกิดของเราเลย แม้แต่คนแก่คนเฒ่าที่นี่ก็อาจจะไม่ได้มีชีวิตที่ดีกว่าเราสักเท่าใด”

“พูดแบบนี้แล้วฉันอยากจะกลับไปพร้อมกับเชิ่งเหม่ยและหู่จือจริง ๆ” ท่านแม่โจวเอ่ยอย่างร่าเริง

กลับไปทำไมน่ะหรือ?

ก็เพื่อจะใส่เสื้อผ้าเครื่องประดับใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าทั้งภายในและภายนอกน่ะสิ ถ้านางกลับไปในสภาพนี้นางจะได้หน้ามากขนาดไหน? มันคงจะทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ทั้งหมู่บ้านอิจฉาแทบตายเลยทีเดียว

“แล้วทำไมคุณไม่กลับไปล่ะ? หู่จือกับเชิ่งเหม่ยจะไปขึ้นรถพรุ่งนี้แล้วนะ” ท่านพ่อโจวตอบ

“มันเดินทางลำบากเกินไปน่ะ” ท่านแม่โจวส่ายหน้า

นางจำการเดินทางมายังเมืองหลวงได้ขึ้นใจ มันทำให้นางรู้สึกเหนื่อยมากจนไม่อาจทนได้เลย

ดังนั้นต่อให้นางอยากกลับไปจนตัวสั่น แต่เมื่อคิดถึงสภาพถนนที่ผ่านมาตลอดทาง นางก็รู้สึกขยาดขึ้นมา

“ก็ดีแล้วที่คุณไม่กลับไป เจ้ารองบอกว่าในช่วงปีใหม่นี้เราจะไปถ่ายรูปด้วยกัน เมื่อถึงเวลานั้นก็ถ่ายรูปไว้เยอะๆ นะ” ท่านพ่อโจวบอก

“ก็ได้” ท่านแม่โจวรู้สึกยินดี จากนั้นก็เอ่ยขึ้น “แม่เจ้าใหญ่กำลังทำงานหนักอยู่ที่นั่น อากาศหนาวขนาดนี้แล้วหล่อนก็ยังต้องไปสอนนักศึกษาอีก”

“ชิงไป๋คงดูแลหล่อนมากขึ้นน่ะ เราไม่สร้างปัญหาให้พวกเขาก็พอแล้ว นอนกันเถอะ” ท่านพ่อโจวบอก

ท่านแม่โจวไม่พูดอะไร นางพยักหน้าและล้มตัวลงนอน

ในตอนนี้หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ยังนอนไม่หลับ หู่จือกับสวี่เชิ่งเหม่ยกำลังจะกลับบ้าน เธอจึงเตรียมของบางส่วนให้พวกเขานำกลับไปด้วย

มีเป็ดย่างครอบครัวละ 1 ตัวเหมือนเช่นเคย และยังมีลูกกวาด 2 ห่อ

พี่สาวใหญ่ พี่สาวรอง และพี่ชายทั้งสามในตระกูลโจว เช่นเดียวกับน้องชายสามตระกูลหลินต่างได้รับส่วนแบ่งทั้งหมด พวกเขาคงให้โจวหยางเป็นคนไปส่งได้ ซึ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเลย

พวกเขามีของติดตัวไปไม่มากนัก เพราะเสื้อผ้าทั้งหลายสามารถสวมติดตัวได้เลย ต่อให้มันหนักไปสักหน่อยแต่ก็กันความหนาวเย็นได้

พวกเขาแบกกระเป๋าไปคนละสองใบรวมกับของพวกนี้ก็กลับไปได้แล้ว

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเรียบร้อย โจวเฉวี่ยนที่ได้หยุดเรียนก็ได้รับคำสั่งให้เป็นคนพาเด็กทั้งสองไปขึ้นรถในวันรุ่งขึ้น

หลินชิงเหอยังไม่ตื่นนอน เธอเองก็อยู่ในช่วงหยุดพักเหมือนกัน มันเป็นโอกาสหายากที่จะได้นอนตื่นสาย ดังนั้นทำไมเธอถึงจะไม่นอนให้ยาวกว่านี้ล่ะ

ในวันที่เด็กทั้งคู่กลับบ้านไป หลินชิงเหอก็เริ่มเตรียมอาหารสำหรับวันขึ้นปีใหม่

หลังนัดกับเจ้ารองและเจ้าสามได้แล้ว ทั้งแม่และลูกชายทั้งสองก็ออกไปซื้อของ

“ม้าอยากรู้จริง ๆ ว่าพี่ใหญ่ของลูกจะกลับมาในปีนี้ไหม” หลินชิงเหออดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นตอนที่ซื้อปลาจะละเม็ดทองแห้ง “พี่ใหญ่ลูกชอบกินปลาจะละเม็ดทองนี่มากเลยนะ”

“ม้า เราก็อยากกินเหมือนกันนะครับ” โจวกุยหลายบอก

“ไม่ใช่ว่าลูกได้กินตลอดทั้งปีอยู่แล้วเหรอ?” หลินชิงเหอตอบอย่างหมั่นไส้

“พี่ใหญ่แค่ไปอยู่โรงเรียนเตรียมทหาร ไม่ได้จะไปถือศีลเป็นพระสักหน่อยนี่ครับ คงไม่เลวร้ายอย่างที่ม้าพูดหรอก ผมได้ยินว่าอาหารการกินที่นั่นยอดเยี่ยมมากเลยนะ” โจวกุยหลายบอก

“ม้าอย่ากังวลไปเลย อาหารที่นั่นยอดเยี่ยมอยู่แล้ว” โจวเฉวี่ยนพูดปลอบ

พวกเขาฝึกฝนกันหนักทุกวันจึงกินพลังงานร่างกายไปมาก อาหารการกินก็ต้องมากตามไปด้วย

แต่ในสถานที่แบบนั้น พวกเขาทำได้เพียงสวาปามเข้าไปให้หมด ไม่ว่าอาหารนั้นจะดีหรือไม่ก็ตาม

หลินชิงเหอซื้อปลาจะละเม็ดทองแห้งไป 10 ตัว จากนั้นเธอก็พาพวกเขาไปซื้อไข่