บทที่ 368 ร้านค้าแห่งที่สี่

บทที่ 368 ร้านค้าแห่งที่สี่ EnjoyBook บทที่ 368 ร้านค้าแห่งที่สี่

สะใภ้ใหญ่รู้ดีว่าหลินชิงเหอมีนิสัยเป็นอย่างไร

ไม่ใช่เรื่องเกินไปเลยหากจะกล่าวว่าเธอไม่ยอมให้เม็ดทรายมาระคายตาแม้แต่เม็ดเดียว

โจวลิ่วนีหนีออกจากบ้านด้วยตัวเองแม้เธอจะไม่ยอมให้มา แล้วหล่อนได้อยู่ที่เมืองหลวงไหมล่ะ? คำตอบคือไม่ วันที่หล่อนเดินทางมาถึงเมืองหลวง หล่อนก็ถูกส่งตัวกลับบ้านทันทีโดยไม่ทันได้ค้างคืนแม้แต่คืนเดียว

ดังนั้นเมื่อพี่สาวใหญ่บอกว่าหล่อนอยากให้สวี่เชิ่งเฉียงไปที่เมืองหลวงพร้อมพี่สาวหลังปีใหม่นี้ สะใภ้ใหญ่ก็ไม่อนุญาต

การมีคนเพิ่มอีกคนหนึ่งนั่นหมายความว่าจะต้องเลี้ยงอาหารเพิ่มอีกคนหนึ่ง ไม่เพียงแต่พวกเขาจะต้องเลี้ยงเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่แบบไม่ได้อะไรกลับมาแล้วแต่ยังต้องให้เงินเดือนเพิ่มด้วย ในเมื่อทางฝั่งนั้นไม่ต้องการคนเพิ่ม ทางฝั่งนี้จะกล้าพยักหน้าตัดสินใจเองได้หรือ?

สะใภ้ใหญ่ไม่ได้อยากจะมายุ่งเรื่องนี้เลย หากเชิ่งเหม่ยพาเชิ่งเฉียงไป เขาก็จะถูกส่งตัวกลับมาอย่างแน่นอนหากว่าทางนั้นไม่ขาดแคลนคน

แต่ท้ายที่สุดแล้ว พี่สาวใหญ่ก็มีความสัมพันธ์อันดีกับหล่อน ดังนั้นหล่อนจึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อลูกสาวของตนโทรศัพท์มาหา

ตอนนี้หลินชิงเหอเป็นฝ่ายโทรศัพท์กลับมา เห็นชัดว่าสวี่เชิ่งเหม่ยอาจไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเมืองหลวงในปีหน้าแล้ว หลังสะใภ้ใหญ่วางสายเสร็จ หล่อนก็รีบให้พี่ชายใหญ่เดินทางไปบ้านพี่สาวใหญ่

“ให้พี่สาวใหญ่ใจเย็น ๆ คิดทบทวนดี ๆ นะคะ ไม่ใช่ว่าหล่อนไม่รู้จักนิสัยของชิงเหอ แต่กลับกล้าส่งเขาไปที่นั่นก่อนจะเอ่ยปากบอกแบบนี้ หล่อนคิดว่าชิงเหอมีสัมพันธ์อันดีกับหล่อนนักเหรอ?” สะใภ้ใหญ่บ่นพึมพำด้วยความโมโห

ความจริงแล้วเรื่องนี้ออกจะเป็นเรื่องไม่น่าพิศมัยนักในการรับมือ หากดูตั้งแต่แรกแล้วก็จะพบว่ามันเกิดจากการล้ำเส้นของพี่สาวใหญ่

จะบอกว่าพี่สาวใหญ่มีความสัมพันธ์อันดีกับหลินชิงเหอก็ไม่ถูกนัก ไม่ว่าจะเป็นพี่สาวใหญ่หรือพี่สาวรองก็ล้วนมีความสัมพันธ์แบบกลาง ๆ กับหลินชิงเหอด้วยกันทั้งนั้น

มีเพียงโจวเสี่ยวเหมยเท่านั้นที่สนิทชิดเชื้อกับหลินชิงเหอ

พี่ชายใหญ่นำเรื่องนี้ไปบอกกับพี่สาวคนโต

พี่สาวใหญ่เอ่ยอย่างยอมรับ “ก็ได้จ้ะ ในเมื่อไม่ได้รับอนุญาตให้ไป งั้นเชิ่งเฉียงก็จะไม่ไป ส่วนเชิ่งเหม่ยจะกลับไปหลังจบเทศกาลปีใหม่แล้ว”

พี่ชายใหญ่ยังใจดีมากอยู่ เขาไม่ได้บอกเรื่องที่หลินชิงเหอทิ้งท้ายว่า ‘ถ้าสวี่เชิ่งเหม่ยยุ่งมากนัก หล่อนก็ไม่จำเป็นต้องมาที่เมืองหลวง’

หลังจากเขากลับไปแล้ว บรรยากาศภายในบ้านตระกูลสวี่ก็ไม่สู้ดีนัก

“แม่คะ ดูสิ หนูบอกแล้วว่าอย่าไปพูดแบบนี้ที่บ้านน้าใหญ่” สวี่เชิ่งเหม่ยบอก

“ถ้าแม่ไม่พูด แล้วแกจะพาน้องชายแกไปได้เหรอ?” พี่สาวใหญ่มองหล่อนและเอ่ยถาม

“หนูก็บอกอยู่ว่าพาเขาไปไม่ได้ วันที่โจวลิ่วนีไปถึงเมืองหลวงเป็นวันเดียวกับที่หล่อนถูกไล่กลับมาเลยนะคะ” สวี่เชิ่งเหม่ยตอบ

สวี่เชิ่งเหม่ยไม่ใช่คนที่จะประหารก่อนแล้วรายงานทีหลัง หล่อนไม่อาจรู้นิสัยของน้าสะใภ้สี่ไปได้ดีกว่านี้อีกแล้ว

เธอไม่ใช่คนที่เห็นอกเห็นใจคนอื่น คำพูดของเธอถือเป็นสิทธิ์เด็ดขาดเต็มร้อย เป็นหญิงจอมเผด็จการคนหนึ่งที่ทำอะไรตามที่ตัวเองต้องการ และกุมอำนาจเด็ดขาดภายในบ้าน

“แม่ ถ้าแม่อยากให้น้องชายหนูไปที่นั่นจริง ๆ แม่น่าจะโทรไปถามด้วยตัวเองดีไหมคะ?” สวี่เชิ่งเหม่ยมองแม่ของหล่อน

พี่สาวใหญ่ไม่เอ่ยอะไร หล่อนรู้สึกอับอายเล็กน้อยกับน้องสะใภ้คนนี้ พูดตามตรงก็คือต่อให้หล่อนเป็นพี่สาวคนโตของบ้าน หลินชิงเหอก็ไม่นับหล่อนเป็นคนสำคัญ

หลังจากนั้นทุกอย่างจึงดีขึ้นเล็กน้อย เธอดูเหมือนสุภาพมากขึ้น ในอดีตเธอไม่แม้แต่จะชายตามองหล่อนในตอนที่เห็นหน้ากัน เหมือนพวกเขาไม่รู้จักกันอย่างไรอย่างนั้น

พี่สาวใหญ่กำลังคิดว่าหากลูกชายของหล่อนได้อยู่ที่นั่น บางทีเขาอาจจะอยู่ได้ไหมนะ?

อย่างไรเขาก็เป็นหลานคนหนึ่งและเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสามารถ ไม่ใช่เด็กสาวขี้เกียจอย่างลิ่วนี

แต่หล่อนก็ไม่คิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธแบบนี้

พูดถึงแล้ว พี่สาวใหญ่ก็รู้สึกหดหู่

แต่หล่อนจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? หลินชิงเหอน้องสะใภ้คนนี้ไม่เห็นหล่อนอยู่ในสายตามาก่อน ตอนนี้เธอมีอนาคตที่รุ่งเรือง เธอยังจะวางความสำคัญกับหล่อนที่เป็นพี่สามีคนโตงั้นเหรอ

“แม่ ผมอยากไปเมืองหลวง!” สวี่เชิ่งเฉียงเอ่ยอย่างไม่พอใจ เขาอยากไปที่เมืองหลวงบ้าง โดยเฉพาะตั้งแต่ที่พี่สาวได้ไปอยู่ที่นั่น หล่อนก็บอกว่าเมืองหลวงมันวิเศษอย่างไรบ้าง ขณะที่เขาทำไร่ทำนาอยู่กับบ้าน เขาไม่อยากทำงานกสิกรรมเลย ไม่เพียงแต่มันจะเหนื่อยแล้ว แต่บางทีถ้าเขาได้ไปที่นั่นเขาอาจจะได้แต่งงานกับสาวสักคนในเมืองหลวงก็ได้!

จากนั้นเขาก็จะย้ายทะเบียนบ้านไปที่เมืองหลวงได้ในอนาคตและกลายเป็นพลเมืองของเมืองหลวง ไม่ต้องทำงานในไร่ในสวนอีกต่อไป