บทที่ 372 เรือนสี่ประสานหลังแรก

บทที่ 372 เรือนสี่ประสานหลังแรก EnjoyBook บทที่ 372 เรือนสี่ประสานหลังแรก

“เป็นความคิดของเมียแกใช่ไหม?” ท่านแม่โจวเอ่ยยิ้ม ๆ

“ครับ” โจวชิงไป๋พยักหน้า

ท่านแม่โจวพอจะเดาออก นางรู้นิสัยของลูกชายดี แค่จากร้านนางก็รู้แล้ว และเป็นอย่างที่คาดไว้ มีแต่ภรรยาของเขาเท่านั้นที่จะคิดได้

“พ่อกับแม่ไม่ได้ช่วยอะไรพวกแกเลย” ท่านแม่โจวเอ่ยปากอย่างกระดากใจ

“ไม่เป็นไรครับ เราแค่จ้างคนมาคอยดูแลร้านให้เท่านั้นเอง” โจวชิงไป๋กล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก

เมื่อไม่มีเรื่องอื่นอีก ท่านแม่โจวก็เดินยิ้มกว้างกลับไป

หลัง 2 ทุ่ม ซูต้าหลินก็พาโจวเสี่ยวเหมยมาหา ซึ่งครอบครัวของหลินชิงเหอกำลังนั่งดูทีวีกันอยู่

เวลานี้หู่จือและโจวเอ้อร์นียังไม่เลิกเรียน ทั้ง 2 คนยังเรียนภาคค่ำกันอยู่ และจะเลิกเรียนตอนเวลา 3 ทุ่ม

“ไปรินน้ำมาให้คุณอาเขยกับคุณอาเล็กหน่อยไป” หลินชิงเหอสั่งเจ้าสาม

โจวกุยหลายไปรินน้ำมาให้

หลังจากโจวเสี่ยวเหมยนั่งลงเรียบร้อยก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “พี่สะใภ้สี่ พี่เปิดร้านใหม่อีกแล้วหรือคะ?”

“อืม เป็นร้านขายเครื่องดื่มอยู่ตรงโรงหนังน่ะ” หลินชิงเหอบอกด้วยรอยยิ้ม

“พี่สะใภ้สี่คะ นี่เป็นร้านที่สี่ของพี่แล้ว พี่ทำไหวได้ยังไงกันคะ? เรามีแค่ร้านเดียวยังรู้สึกว่ามีเวลาไม่มากพอใน 1 วันเลยค่ะ” โจวเสี่ยวเหมยเอ่ยอย่างสะท้อนใจ

ธุรกิจที่ร้านซาลาเปานั้นดีมาก หล่อนและต้าหลินนั้นยุ่งกันตลอดทั้งวันจนแม่ของหล่อนต้องเป็นคนทำอาหารให้ ในขณะที่พ่อก็ต้องไปคนไปรับเด็ก ๆ จากที่โรงเรียนให้ พวกเขาไม่มีเวลาว่างกันเลย

“จะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ? เธอ 2 คนลงมือทำกันเอง แต่เราจ้างคนอื่น” หลินชิงเหออธิบาย

“แล้วจะขายได้ไหมคะ?” โจวเสี่ยวเหมยสงสัย

“พี่ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แค่อยากจะลองทำดูก่อนเท่านั้นเอง” หลินชิงเหอตอบ

“ตู้แช่แข็งที่พี่ซื้อมาจากที่ไห่หนานครั้งก่อนก็ซื้อมาใช้เพื่อจะขายไอติมแท่งที่ร้านนี้ใช่ไหมคะ?” โจวเสี่ยวเหมยถาม

“ใช่จ้ะ” หลินชิงเหอพยักหน้า

“เปิด…ที่โรงหนัง…ดีมากเลยครับ” ซูต้าหลินกล่าว

เขารู้สึกว่าพี่สะใภ้สี่สมกับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยและมีความสามารถที่จะสอนนักศึกษามหาวิทยาลัยได้จริง ๆ ถ้าเปิดร้านใกล้กับโรงภาพยนตร์ ธุรกิจจะต้องไปได้ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

“แต่มันก็อยู่ห่างจากโรงหนังไปประมาณ 1 ช่วงถนนนะ” หลินชิงเหอบอกยิ้ม ๆ

แม้ว่าจะอยู่คนละฟากถนน ทว่าทำเลที่ตั้งก็ยอดเยี่ยมมาก ไม่อย่างนั้นเธอจะยอมเสียเงินถึง 3,000 หยวนเพื่อซื้อร้านเล็ก ๆ สภาพโทรม ๆ แห่งนั้นหรือ?

อีกทั้งยังต้องให้หม่าเฉินหมินหาคนมาซ่อมแซมและตกแต่งร้าน ซึ่งต้องใช้เงินไปอีกเกือบ 500 หยวนในการปรับปรุงร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ขึ้นใหม่หมด

คู่สามีภรรยานั่งคุยอยู่จนถึง 3 ทุ่มจึงกลับไป

หลินชิงเหอเห็นว่าได้เวลาแล้วจึงกลับเข้าห้องไปพักผ่อนกับโจวชิงไป๋

“หากคราวหน้าจะเราเปิดร้านอีก ต้องปิดเรื่องไว้เป็นความลับนะคะ” หลินชิงเหอบอกเขา

โจวชิงไป๋ไม่เข้าใจ

หลินชิงเหออธิบาย “เดี๋ยวจะแตกตื่นกันเกินไปน่ะสิคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” โจวชิงไป๋ไม่สนใจ ตอนนี้ประชาชนได้รับอนุญาตให้ทำธุรกิจกันได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นร้านค้าแผงลอยหรือการทำธุรกิจเป็นของตัวเองก็เป็นสิ่งที่รัฐอนุญาตให้ทำได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย แล้วจะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ?

รัฐอนุญาตให้ประชาชนบางคนได้มีฐานะร่ำรวยขึ้นมาก่อน จากนั้นก็ผลักดันประชาชนคนอื่นให้มีโอกาสได้ร่ำรวยบ้าง ที่สำคัญร้านค้าทุกแห่งต่างก็จ้างคนงาน ซึ่งเท่ากับว่าประชาชนได้มีงานทำไปด้วย ทำให้การทำธุรกิจได้รับการยอมรับอย่างสูงจากรัฐ

นอกจากนั้นครัวเรือนที่มีรายได้ 10,000 หยวนได้เกิดขึ้นไปทั่วประเทศแล้ว รัฐยินดีอย่างยิ่งที่ประชาชนจะได้ร่ำรวยขึ้น

ส่วนคนรอบ ๆ ตัวคิดอย่างไร โจวชิงไป๋ไม่เคยให้ความสำคัญ

หลินชิงเหอรู้สึกขำในท่าทางที่มั่นใจของชายคนนี้ ทั้งคู่ต่างรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน คืนนี้จึงเข้านอนเร็วกว่าปกติ

และกิจการร้านขายเครื่องดื่มก็ตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว