บทที่ 375 ความขัดแย้งและการฝึกฝน

บทที่ 375 ความขัดแย้งและการฝึกฝน EnjoyBook บทที่ 375 ความขัดแย้งและการฝึกฝน

หลินชิงเหอมีงานสอนหนังสือจึงทำให้มีเวลาว่างน้อย

เรื่องการจัดการร้านค้าต่าง ๆ จึงตกเป็นหน้าที่ของหม่าเฉิงหมิน กระนั้นเจ้านายตัวจริงอย่างโจวชิงไป๋ก็ต้องคอยไปดูแลตรวจงาน

ทั้งที่ศูนย์ตัดเย็บและที่ร้านค้าต่าง ๆ

แม้โจวชิงไป๋จะมีลักษณะนิสัยเช่นนี้ แต่เนื่องจากธุรกิจเหล่านี้สามารถทำกำไรได้อย่างแท้จริง เขาจึงให้ความสำคัญกับมันเป็นอันมาก

ช่วงเที่ยงวันนั้น หลินชิงเหอเห็นว่าเป็นเวลาประมาณ 11:30 น. ซึ่งเป็นเวลาพักงานในทุ่งนาเพื่อกลับไปกินอาหารกลางวันที่บ้านแล้ว เธอจึงโทรศัพท์ไปหาสะใภ้ใหญ่

สะใภ้ใหญ่เพิ่งกลับมาจากทุ่งนาจึงไปล้างหน้าล้างมือก่อนจะมารับโทรศัพท์

หลินชิงเหอคุยสัพเพเหระอยู่สักครู่ก่อนจะถามถึงผลการเรียนของโจวหยางและโจวอู่นี

เดือนมิถุนายนปีนี้ ทั้งคู่จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะว่าพวกเขาเรียนเป็นยังไงกันบ้าง ทั้งพี่ใหญ่ของเธอกับพี่ไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย แต่ก็ได้ยินว่าคะแนนวิชาภาษาอังกฤษออกมาดีมาก ได้อยู่ในลำดับที่สูงของห้องเลยนะ” สะใภ้ใหญ่ดีใจเมื่อได้คุยถึงเรื่องนี้

หลินชิงเหอยิ้มเต็มหน้า

ตอนที่โจวหยางกับโจวอู่นีมาอยู่ที่นี่ พวกเขาจะต้องท่องศัพท์ให้ได้วันละ 5 คำ ลูกชายคนรองของเธอติวหนังสือให้ด้วยตัวเอง โจทย์วิชาคณิตศาสตร์ก็คิดขึ้นมาให้โดยเฉพาะ บทความภาษาจีนที่ควรท่องจำก็ให้ท่องจำ ดังนั้นคะแนนจึงไม่น่าจะได้ต่ำอยู่แล้ว

ประเด็นสำคัญจึงอยู่ที่การมุ่งเน้นไปที่เนื้อหาด้านอื่น ๆ และสื่อการเรียนรู้การสอนที่ได้รับมาด้วย

ถ้าพวกเขาตั้งใจเรียนให้หนัก ก็น่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้

พูดคุยกันไปอีกสักพัก เธอจึงบอกเรื่องน่าภูมิใจของโจวเอ้อร์นีที่ได้ไปโรงเรียนภาคค่ำ ซึ่งทำให้สะใภ้ใหญ่รู้สึกดีใจมาก พอจะวางสายสะใภ้ใหญ่ก็รู้สึกลังเลขึ้นมา หลังจากที่นิ่งเงียบไปชั่วครู่หล่อนก็ถามขึ้นมา “ชิงเหอจ๊ะ เธอคิดว่ายังไงถ้าพี่จะเลี้ยงเป็ด?”

“เลี้ยงเป็ดหรือคะ?” หลินชิงเหองุนงง

“ใช่จ้ะ บังเอิญมีลำธารเล็ก ๆ อยู่ที่อีกด้านของทุ่งนา ถ้าพี่เลี้ยงเป็ดก็สามารถไล่ต้อนพวกมันไปอยู่ตรงนั้นได้ แล้วก็ยังช่วยงานในทุ่งนาได้ด้วย พี่เห็นว่าก่อนหน้านี้คุณพ่อก็เลี้ยงเป็ดได้เป็นอย่างดี ก็เลยคิดอยากทำบ้างน่ะ” สะใภ้ใหญ่บอกอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

ก่อนหน้านี้เป็นเพราะหลินชิงเหอต้องการทำน้ำแกงเป็ด และตอนนั้นท่านพ่อโจวไม่ต้องไปทำงานที่ทุ่งนาอีกแล้วจึงเลี้ยงเป็ดเพิ่มขึ้นมากเป็นพิเศษราว ๆ 7-8 ตัว

ไม่จำเป็นต้องคอยมาให้อาหารพวกมัน แค่ต้อนไปไว้ที่แม่น้ำให้พวกมันกินปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ ทุกวันเท่านั้น นี่เป็นความคิดที่ดีมาก

“พี่สะใภ้ใหญ่ต้องการจะเลี้ยงเยอะหรือคะ?” หลินชิงเหอถาม

“พี่ตั้งใจอย่างนั้นนะ แต่พี่ใหญ่ของเธอบอกว่าพี่ทำเรื่องยุ่งวุ่นวาย” สะใภ้ใหญ่เล่า

“วุ่นวายอะไรกันคะ? ดูที่พี่สามกับพี่สะใภ้สามสิ ตอนนี้พวกเขาได้เปิดร้านอยู่ในเมืองแล้ว เมื่อปีที่แล้วพวกคนในหมู่บ้านก็พากันพูดว่าพวกเขาหาเรื่องยุ่งยากอยู่เลยไม่ใช่หรือคะ?” หลินชิงเหอกล่าว

“เธอพูดถูก ตอนนี้พวกเขากำลังไปได้ดีจริง ๆ” สะใภ้ใหญ่เห็นด้วย

ไม่ใช่เพราะอย่างนี้หรือหล่อนถึงได้อยากลองทำอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมาเหมือนกัน?

“ถ้าพี่ต้องการจะทำก็ลองทำดูสิคะ ไม่ได้ต้องใช้เงินมากมายอะไร” หลินชิงเหอบอก “ว่าแต่พี่ต้องการจะเลี้ยงสักกี่ตัวคะ?”

“วางแผนไว้ว่าประมาณ 20 ตัวจ้ะ” สะใภ้ใหญ่ตอบอย่างไม่แน่ใจ

“ถ้าอย่างนั้นยังมีเรื่องอะไรให้ต้องกังวลอีกคะ แค่ 20 ตัวเท่านั้นเอง” หลังจากได้ยินคำตอบ หลินชิงเหอก็พูดอย่างตรงไปตรงมา

สำหรับเธอ การเลี้ยงจำนวนมากคือประมาณ 100 ตัว แต่สำหรับพี่สะใภ้ใหญ่คือราว ๆ 20 ตัว…วิธีคิด 2 แบบที่แตกต่างกัน

“แล้วทางโจวต้งเป็นยังไงบ้างคะ?” หลินชิงเหอถาม

“โจวต้งกับไฉ่ปาเม่ยก็กำลังไปได้ดีมากจ้ะ น้องสามของเธอจะมารับไข่ไปวันเว้นวันเลย” พอเอ่ยถึงโจวต้งแล้วสะใภ้ใหญ่ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมานิด ๆ

เขาหาเงินได้มากเท่าไหร่นะ? หล่อนได้ยินมาว่าเขาเลี้ยงไก่มากถึง 200-300 ตัว!

“นั่นไงคะ ตราบใดที่มันไม่ได้เป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวายอะไร พี่จะต้องทำได้ดีแน่ เป็ดแค่ 20 ตัวเท่านั้น พี่สะใภ้คะ เลี้ยงไปเลยค่ะ!” หลินชิงเหอสนับสนุน