บทที่ 398 ความคิดของหวังหยวน

บทที่ 398 ความคิดของหวังหยวน EnjoyBook บทที่ 398 ความคิดของหวังหยวน

เพียงเพราะความเป็นไปได้ที่ครอบครัวตระกูลโจวจะสามารถให้ความช่วยเหลือได้ในอนาคต จ้าวจวินจึงยอมกลับมาที่นี่อีกครั้ง

พอเห็นเขากลับมา สีหน้าของสวี่เชิ่งเหม่ยก็แสดงความดีใจและรู้สึกขอบคุณออกมา จ้าวจวินรู้สึกว่าเขาต้องยอมลดทิฐิลง จึงมานั่งอยู่กับท่านพ่อโจวและท่านแม่โจวอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่ทั้งคู่จะกลับไป

“เขาคิดว่าเขาเป็นใคร? ทำอย่างกับว่าเราอยากจะให้เขามาอย่างงั้นละ!” ท่านแม่โจวอดบ่นออกมาไม่ได้

ท่านพ่อโจวผู้ซึ่งไม่เคยเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาก่อนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาเองก็รู้สึกไม่พอใจจ้าวจวินหลานเขยคนนี้เหมือนกัน

ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลม ย่อมสามารถมองออกว่าหลานสาวของเขากำลังประจบประแจงเอาใจจ้าวจวินอย่างเต็มที่ ในฐานะที่เป็นคุณตาของหล่อน เขาจะรู้สึกสบายใจกับเรื่องนี้ได้อย่างไรกันล่ะ?

แต่ตอนนี้เขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ? หล่อนแต่งออกไปแล้ว แต่ละคนต่างก็มีชะตาเป็นของตนเอง

หลินชิงเหอรู้เรื่องที่จ้าวจวินและสวี่เชิ่งเหม่ยมาเยี่ยมจากโจวเฉวี่ยน

“ต่อไปวันหน้า ถ้าพวกเขามาขอยืมเงิน อย่าได้แม้แต่จะคิด เข้าใจไหมคะ?” หลินชิงเหอพูดกับโจวชิงไป๋

“ครอบครัวจ้าวเขารวยออกครับ” โจวชิงไป๋ส่ายหน้า

ครอบครัวจ้าวนั้นร่ำรวยจริง คุณพ่อจ้าวเป็นผู้จัดการโรงงาน กล่าวได้ว่าเงินเดือนของเขามากกว่า 100 หยวน คุณแม่จ้าวก็เป็นผู้อำนวยการอยู่ที่นั่นด้วย เงินเดือนของหล่อนก็สูงมากเช่นกัน คนอื่นต่างก็มีงานทำเป็นของตนเอง สามารถพูดได้ว่าฐานะทางบ้านครอบครัวจ้าวนั้นดีมากจริง ๆ

สวี่เชิ่งเหม่ยได้แต่งงานเข้าไปอยู่ในครอบครัวที่ฐานะสูงขึ้นอย่างแท้จริง

ถึงกระนั้นหลินชิงเหอกลับคิดต่างออกไป “ครอบครัวจ้าวฐานะดีก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจ้าวจวินจะมีฐานะดีไปด้วยนี่ค่ะ ยังไงก็ตามแต่ ถ้าเขาต้องการจะขอยืมเงิน อย่าให้ยืมไปแม้แต่เฟินเดียวนะคะ”

เธอรู้สึกว่าครอบครัวของเธอแสดงท่าทีออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว แต่กระนั้น พวกเขาก็ยังกล้ามาเยี่ยมเยียนอีก นี่ไม่ได้เป็นการส่งสัญญาณว่าต้องการความช่วยเหลือหรอกหรือ?

“อืม” โจวชิงไป๋ตอบรับ

สิ่งที่น่ารำคาญ 2 สิ่งนี้ผ่านไป และทุกอย่างที่เหลือก็เป็นไปด้วยดี

วันนี้ หลินชิงเหอบอกเอ้อร์นีให้ไปโรงงานผลิตเสื้อผ้าของหวังหยวนเพื่อสั่งทำเสื้อผ้ากับเขา

เมื่อเห็นว่าวันชาติได้ผ่านพ้นไปแล้วและอากาศก็เริ่มเย็นลง ดังนั้นในเวลานี้จึงเป็นเวลาที่ควรจะเริ่มสั่งทำเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงและเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าฝ้ายได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม โจวเอ้อร์นีผู้ซึ่งปกติทำงานคล่องแคล่วมาโดยตลอด กลับมีอาการละล้าละลังขึ้นมา “คุณอาสะใภ้สี่คะ ให้คุณอาเฉิงหมินไปได้ไหมคะ?”

“เกิดอะไรขึ้นหรือจ๊ะ?” หลินชิงเหอซึ่งกำลังเตรียมบทเรียนสอนหนังสืออยู่ ถามขึ้นโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง เธอไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าหลานสาวของตนทำตัวผิดปกติไป

“หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ กลัวว่าพรุ่งนี้อาจจะไปไม่ไหว” โจวเอ้อร์นีตอบอย่างคลุมเครือ

หลินชิงเหอพยักหน้าพลางพูดว่า “ตกลงจ้ะ งั้นก็ไปหยุดพักซะนะ ถ้าพรุ่งนี้ยังรู้สึกไม่ดี ก็ให้เฉิงหมินเป็นคนไปแทน”

โจวเอ้อร์นีถอนใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นจึงพยักหน้าแล้วไปทำงานต่อ

และก็เป็นหม่าเฉิงหมินที่เป็นคนไปสั่งเสื้อผ้าในวันรุ่งขึ้น

“ทำไมเป็นคุณที่มาล่ะ? ผมคิดว่าโจวหงอิงจะเป็นคนมาเสียอีก” หวังหยวนเจ้าของโรงงานผลิตเสื้อผ้าเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาแล้วเห็นหม่าเฉินหมิน

โจวหงอิงเป็นอีกชื่อหนึ่งของโจวเอ้อร์นี

“หล่อนรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับ ผมเลยมาแทน” หม่าเฉินหมินไม่ได้คิดอะไรมากและส่งคำสั่งซื้อให้กับหวังหยวน

มีเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วง 2,000-3,000 ตัว และยังมีเสื้อผ้าบุผ้าฝ้ายเป็นจำนวนค่อนข้างมากอีกด้วย

หวังหยวนรับมาแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางสบาย ๆ ว่า “ผมได้ยินมาว่าลูกพี่ลูกน้องของโจวหงอิงแต่งงานแล้ว แถมยังเป็นการแต่งเข้ามาอยู่ที่ปักกิ่งด้วยหรือครับ?”

“ครับ” หม่าเฉิงหมินพยักหน้า เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไร เพื่อนบ้านทั้งหมดต่างก็รู้เรื่องนี้ เขารู้เรื่องภายในลึก ๆ ที่คนอื่นไม่รู้ว่า สวี่เชิ่งเหม่ยตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน ซึ่งนี่ไม่ได้เป็นเรื่องที่มีเกียรตินัก จึงได้ถูกปกปิดเอาไว้

“ไม่เลวเลยนะครับ แต่งงานมาอยู่ในปักกิ่ง เมืองกำลังรุ่งเรืองมาก ในอนาคตที่นี่จะยิ่งเจริญมากขึ้นไปเรื่อย ๆ กว่านี้อีก” หวังหยวนตั้งข้อสังเกต

ช่วงนี้หม่าเฉิงหมินงานยุ่งมาก ตอนนี้เป็นช่วงที่กำลังจะเปลี่ยนฤดู มีเรื่องที่รอให้เขาไปจัดการอีกหลายอย่าง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “นโยบายกำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ ปักกิ่งก็กำลังเฟื่องฟูขึ้นมาก การแต่งงานมาอยู่ในปักกิ่งถือว่าเป็นทางเลือกที่ดีเลยล่ะครับ”