บทที่ 402 ความเห็นสนับสนุน

บทที่ 402 ความเห็นสนับสนุน EnjoyBook

บทที่ 402 ความเห็นสนับสนุน

เห็นหล่อนเป็นแบบนี้แล้ว หลินชิงเหอก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อย่ากลัวไปเลย อาสะใภ้สี่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อตำหนิหนูหรอกจ้ะ”

เธอรู้นิสัยของหลานสาวคนนี้ดี หล่อนไม่มีทางทำตัวแบบสวี่เชิ่งเหม่ยหรอกต่อให้มีความกล้าที่จะทำก็ตาม

หลินชิงเหอเองจึงไม่เป็นกังวลนัก เธอแค่วางแผนจะมาดูสถานการณ์เท่านั้น จะว่าไปแล้วเธอเองก็เป็นคนพาเอ้อร์นีมาที่นี่โดยที่แม่ของหล่อนไม่ได้มาอยู่ด้วย ซึ่งในฐานะที่เป็นอาสะใภ้ของหล่อนแล้วเธอจึงมีสิทธิ์ถามอะไรก็ได้

“อาสะใภ้สี่อย่ากังวลไปเลยค่ะ หนูจะไม่มีวันทำให้ตระกูลโจวของเราเสื่อมเสียแน่” เอ้อร์นีตอบ

หลินชิงเหอยิ้ม “อารู้อยู่แล้วจ้ะ หนูไม่ต้องกังวลอะไรมากนักหรอก บอกอามาเถอะ อามีเวลาอยู่แค่ครึ่งชั่วโมง”

“หนูจะไม่คบกับหวังหยวนค่ะ หนูบอกเขาไปแล้วว่าไม่คู่ควรกับเขา” โจวเอ้อร์นีเม้มปากและเอ่ยขึ้น

ซึ่งความเป็นจริงแล้วหล่อนรู้สึกหดหู่ใจนิดหน่อย

ไม่รู้ว่าหลายวันที่ผ่านมานี้มีอะไรดลใจหวังหยวนกันแน่ ก่อนหน้าเขาเคยมาหาหล่อนแบบลับ ๆ แต่ช่วงนี้เขาแทบจะมาหาอย่างเปิดเผยและถึงกับตรงดิ่งไปรับหล่อนหลังเลิกเรียนถึงที่ชั้นเรียนภาคค่ำทีเดียว

ในวันแรกที่เห็นเขา หล่อนก็รู้สึกตกใจและหวาดกลัวว่าหู่จือกับกังจือจะรู้เรื่องนี้ แต่พวกเขาทั้งสองก็ไม่มีใครรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่น้อย

โจวเอ้อร์นีบอกหวังหยวนว่าไม่ให้มาหา แต่หวังหยวนก็ไม่ฟังและยังคงมารับหล่อนกลับ

ความจริงแล้วตอนที่หลินชิงเหอมาพูดเรื่องนี้ โจวเอ้อร์นีก็เกิดความรู้สึกโล่งใจได้ในท้ายที่สุด

“อาสะใภ้สี่คะ หนูบอกเขาไปชัดเจนแล้วว่าพวกเราไม่ใช่คนที่จะเดินทางสายเดียวกัน แต่เขาเหมือนจะคิดต่างไปจากนั้นและไม่ฟังหนูเลยค่ะ” โจวเอ้อร์นีเอ่ยด้วยความรู้สึกอับจนปัญญาเล็กน้อย

“เกิดเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือจ๊ะ?” หลินชิงเหอถามด้วยรอยยิ้ม

“หลายวันก่อนหน้านี้ที่เขาบอกว่าตัวเขาขาดพนักงานบัญชีน่ะค่ะ เขาเป็นคนบอกหนูเอง” โจวเอ้อร์นีตอบพลางก้มหน้า

หลินชิงเหอฟังแล้วก็ประหลาดใจ มันผ่านมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย?

เธอเองก็สงสัยอยู่ว่าทำไมโจวเอ้อร์นีดูเหมือนมีท่าทางอิดออดยามจะต้องไปที่โรงงานผลิตเสื้อผ้า และทำไมหวังหยวนถึงได้ลากลูกชายคนรองของเธอไปเจอหน้าพ่อแม่สามีของเธอหรือไม่ก็มานั่งเล่นที่ร้านเกี๊ยวอยู่เป็นประจำ

ทุกอย่างล้วนพุ่งตรงไปที่เฒ่าหวัง ซึ่งเธอไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นเหตุผลที่แท้จริง

หลินชิงเหอนึกย้อนกลับไป ต่อให้นึกดูแล้วมันก็ยังเห็นได้ไม่ชัดเจนนักว่าหวังหยวนมาหาเอ้อร์นีโดยเฉพาะ

อ่านก่อนใคร

“พวกเธอสองคนปิดบังกันเนียนจังนะ” หลินชิงเหอส่ายหน้าพลางหัวเราะ

“อาสะใภ้สี่คะ” โจวเอ้อร์นีเม้มปาก

หลินชิงเหอมองหล่อนแล้วก็เอ่ยขึ้น “แล้วหวังหยวนตอบหนูว่าอย่างไรบ้างจ๊ะ?”

เมื่อเห็นหลานสาวมีท่าทางเอียงอายไปเธอก็ยิ้มกริ่ม “อย่าอายไปเลยจ้ะ อาเองก็เคยประสบกับอะไรแบบนี้มาแล้ว”

หญิงสาวไม่ได้จงใจจะสอบปากคำเรื่องพวกนี้กับหลานสาวของเธอหรอก แต่เพื่ออยากตรวจสอบดูว่าหวังหยวนจริงใจกับหลานสาวของเธอหรือไม่?

ความจริงแล้วหลินชิงเหอก็พอจะบอกได้อยู่เหมือนกันว่าหวังหยวนตั้งใจหรือจริงใจหรือไม่ ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงไปเยี่ยมท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวล่ะ?

ฟังจากปากลูกชายคนรองแล้ว ดูเหมือนว่าคุณปู่คุณย่าของเขาก็มีความชมชอบในตัวหวังหยวนและมีความประทับใจดี ๆ กับเขาด้วย

“เขาบอกว่าคนแซ่หวังอย่างเขาเป็นคนรักใคร่ภรรยา ซึ่งหนูจะไม่เสียใจที่ได้แต่งงานกับเขาเลยค่ะ” โจวเอ้อร์นีหน้าแดงแล้วก็ก้มหน้า

ในดวงตาของหลินชิงเหอทอประกายระยับ “แล้วยังไงอีกจ๊ะ?”

“หนูรู้สึกว่าพวกเราไม่คู่ควรต่อกันน่ะค่ะ เลยบอกเขาไปว่าครอบครัวของหนูยากจนและพ่อแม่ก็เป็นชาวไร่ชาวนา เขาบอกว่าไม่สนใจเรื่องพวกนั้นและอย่าให้หนูคิดมากนัก ในอนาคตหนูแค่ดูแลลูก ๆ อยู่กับบ้านเท่านั้น พอหนูบอกไปว่าหนูไม่อยากทำ เขาก็บอกว่างั้นเขาดูแลลูก ๆ ให้เอง” โจวเอ้อร์นีหน้าแดงซ่าน