บทที่ 418 แช่บ่อน้ำพุร้อน

บทที่ 418 แช่บ่อน้ำพุร้อน

ในวันที่สองนี่เอง หลินชิงเหอก็พาโจวเฉวี่ยน โจวกุยหลาย หู่จือ กังจือ และโจวเอ้อร์นีไปหาคุณแม่เวิง

เพราะว่าบ้านของครอบครัวเวิงอยู่ทางเดียวกับสถานีรถไฟพอดี

โจวชิงไป๋เป็นคนไปส่งพวกเขาตลอดทาง ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น คุณพ่อเวิงก็ยังมีท่าทางอึกอักเมื่อเห็นพวกเขามาถึงบ้านของครอบครัวเวิงด้วย

คุณแม่เวิงรู้สึกดีใจเป็นพิเศษ หล่อนยิ้มและเอ่ยออกมาเมื่อเห็นกระเป๋าสัมภาระในมือเด็ก ๆ “พวกเธอมากันหมดเลยเหรอจ๊ะ?”

“ไม่ถูกเหรอครับ เราต้องมาช่วยขนสัมภาระของคุณป้าเวิงน่ะครับ” โจวกุยหลายตอบพลางยิ้มกว้าง จากนั้นก็ไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของคุณแม่เวิง

เขาใส่ของใช้ส่วนตัวไว้ในกระเป๋าเดียวกับกังจือแล้ว มีแค่กางเกงชั้นในกับเสื้อผ้าชั้นในไม่กี่ชุด ซึ่งเขาใส่รวมไว้ในกระเป๋าใบเดียวกับพี่รองและพี่หู่จือ โดยที่หู่จือเป็นคนถือกระเป๋าใบนั้น

โจวเฉวี่ยนเป็นคนถือกระเป๋าให้หลินชิงเหอกับโจวเอ้อร์นี เมื่อรวมกระเป๋าของคุณแม่เวิงไปด้วยก็เท่ากับว่ามีกระเป๋าเดินทางทั้งหมด 3 ใบสำหรับคนมากมาย ซึ่งถือว่ามีของไม่มากเลย

“ตกลงจ้ะ เราจะขึ้นรถไฟไปกัน ส่วนพวกคุณกลับกันเองนะคะ” คุณแม่เวิงพูดเมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงสถานีรถไฟ

“คุณต้องกลับไปเปิดร้านแล้ว ดังนั้นกลับไปเถอะค่ะ” หลินชิงเหอสั่งโจวชิงไป๋

จากนั้นคนทั้งกลุ่มก็ได้ขึ้นรถไฟเดินทางไป ทิ้งให้โจวชิงไป๋กับคุณพ่อเวิงแสดงความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน

“ถ้าคุณไม่ได้ทำอาหารกินเอง คุณมากินที่ร้านผมก็ได้นะครับ” โจวชิงไป๋เอ่ยกับคุณพ่อเวิง

คุณพ่อเวิงถอนหายใจ “ในวันอากาศหนาวแบบนี้ พวกหล่อนกลับบอกว่าอยากไปเที่ยวแล้วก็ไปกันเดี๋ยวนั้นเลย แถมยังไปฮาเอ๋อร์ด้วย ไม่กลัวหนาวกันหรือไงนะ!”

โจวชิงไป๋ไม่อาจเห็นด้วยมากไปกว่านี้อีกแล้ว

“พูดถึงเรื่องนี้ ถือว่าผมลงเรือลำเดียวกับคุณแล้วนะครับ” คุณพ่อเวิงเอ่ย

เขารู้ดีว่าภรรยาไม่อยากพูดกับเขา จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมหล่อนถึงอยากไปเที่ยว เมื่อวานนี้พวกเขาเพิ่งทะเลาะกัน ส่วนสาเหตุของการทะเลาะนั้นเขาจำไม่ได้แล้ว แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ทะเลาะกันไปแล้ว

หล่อนจึงรู้สึกรำคาญเขาและตัดสินใจไปเที่ยว

โจวชิงไป๋ไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดจริงจังนัก ภรรยาของเขาเบื่อเหงามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นต่อให้คุณแม่เวิงจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ เขาไม่ถือโทษโกรธคนอื่นหรอก

ทั้งคู่โบกมืออำลา โดยที่โจวชิงไป๋กลับมาเปิดร้านเกี๊ยว

ในตอนนี้มีลูกค้าเข้าร้านไม่มากนัก แต่ร้านก็ยังเปิดอยู่

คุณป้าหม่าเองก็เริ่มงานล้างจาน ตอนนี้อากาศกำลังหนาวเย็น พวกเขาจึงใช้น้ำอุ่นล้างจาน นอกจากนี้หลินชิงเหอยังมอบครีมบำรุงผิวให้นางได้ทามือด้วย

“ทำไมจู่ ๆ อาจารย์หลินกับคนอื่น ๆ ถึงไปเที่ยวล่ะจ๊ะ?” คุณป้าหม่ารู้เรื่องนี้เช่นกันและถามขึ้นอย่างสงสัย

“หล่อนอยู่ที่บ้านเบื่อ ๆ เลยอยากออกไปท่องโลกกว้างก่อนมหาวิทยาลัยจะเปิดน่ะครับ แล้วก็พาเด็ก ๆ ไปท่องโลกกว้างด้วยเหมือนกัน” แม้โจวชิงไป๋จะยอมห่างอย่างไม่เต็มใจ เขาก็ยังพูดด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง

คุณป้าหม่าพยักหน้าและเอ่ยกลับ “ดีแล้วจ้ะที่พาพวกเขาออกไปเห็นโลกกว้างบ้าง ป้ายังคิดอยู่เลยว่าในวันหยุดปีหน้าจะพาเสี่ยวตั้นไปที่เมืองชายแดนสักหน่อย”

นางอยากจะไปเจอครอบครัวของลูกชายคนโต แม้พวกเขาจะคุยกันผ่านโทรศัพท์และแลกจดหมายกันแล้ว แต่หลายปีมานี้พวกเขาก็ไม่ได้เจอหน้ากันเลย

“คุณป้าไปเถอะครับ ถ้าคุณป้าจะไปก็บอกผมล่วงหน้านะครับ ผมจะได้เผื่อเวลาหยุดให้คุณป้ามากขึ้น” โจวชิงไป๋เอ่ย

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แค่ช่วงวันหยุดปกติก็พอแล้ว” คุณป้าหม่ายิ้ม

“ไม่พอหรอกครับ นั่งรถไปต้องใช้เวลาหลายวัน” โจวชิงไป๋บอก “อีกอย่างก็ไม่ได้เดินทางบ่อยด้วย”

“งั้นก็ได้จ้ะ” คุณป้าหม่ายิ้ม “ถ้าฉันจะไปจริง ๆ ฉันจะขอให้ลูกสะใภ้มาทำงานแทนฉันสักขณะหนึ่ง ต่อให้หล่อนจะไม่ได้พูดจาภาษาเดียวกันแบบเราหล่อนก็ยังทำงานได้นะจ๊ะ”

“คงอีกครู่หนึ่งเลยล่ะครับ ถึงตอนนั้นแล้วเราค่อยคุยกันนะครับ” โจวชิงไป๋เอ่ย

เขามีความประทับใจที่ดีต่อหม่าเฉิงหมิน ขณะที่รู้สึกเฉย ๆ กับหวงเสี่ยวหลิ่วภรรยาของเขา ไม่ได้นึกเดียดฉันท์หล่อนแต่อย่างใด เพียงเขารู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมนักที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะมาทำงานกับผู้ชายสองต่อสองที่นี่ เมื่อถึงเวลานั้นเขาคงจะมองหาคุณป้าแก่ ๆ หรือคุณยายสักคนมาทำงานแทน

เห็นได้ว่าชายผู้ยึดมั่นในขนบให้ค่ากับการแบ่งแยกหญิงชายเพียงใด

หวังหยวนได้แวะมาเยี่ยมในตอนบ่าย

เขาคิดว่าโจวเอ้อร์นีอยู่กับคุณปู่คุณย่าของหล่อน แต่เมื่อไปถึงที่นั่นเขาก็พบว่าหล่อนไม่อยู่บ้านโดยที่ท่านแม่โจวเป็นคนบอก

“เอ้อร์นีเหรอจ๊ะ? หล่อนกับอาสะใภ้สี่ แล้วก็บรรดาหนุ่ม ๆ ทั้งหมดขึ้นรถไฟไปเที่ยวตั้งแต่เช้าตรู่วันนี้เอง ตอนนี้พวกเขาคงไปกันไกลแล้วล่ะ” ท่านแม่โจวบอก