บทที่ 432 ทำไมหล่อนถึงไม่โชคดีอย่างนี้บ้าง?

บทที่ 432 ทำไมหล่อนถึงไม่โชคดีอย่างนี้บ้าง?

“ไม่แปลกหรอกจ้ะที่หู่จือจะไม่รู้อะไร พวกเราไม่ได้เล่าเรื่องพวกนี้ให้เขาฟังเลย” คุณป้าหม่ากล่าว

แม้ว่าจะมีการพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ แต่ก็จะเป็นเหล่ากลุ่มหญิงชราในละแวกนี้ที่คุยกัน หู่จือทำงานและไปเรียนที่โรงเรียนภาคค่ำทุกวัน เขาจะไปรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกัน?

ถึงอย่างนั้นก็สมควรแล้วที่จะเรียกบ้านตระกูลจางว่าเป็นพวกเน่าเฟะ ต้องการที่จะล่อลวงคนที่ซื่อสัตย์!

จางเหมยเหลียน ผู้ต้องการจะหลอกลวงคนใสซื่อยังไม่ยอมละความพยายาม

การที่หู่จือปฏิเสธหล่อนอย่างตรงไปตรงมานั้นทำให้จางเหมยเหลียนแทบทรุด หล่อนเป็นถึงสาวชาวปักกิ่งที่มีเกียรติ ลำพังแค่ใบทะเบียนบ้านในเมืองหลวงเพียงอย่างเดียวก็มีคนอีกตั้งเท่าไหร่ที่ใฝ่ฝันถึง?

หล่อนเป็นฝ่ายเริ่มเข้าหา แต่เขายังจะปฏิเสธอีก

จางเหมยเหลียนมาหาสวี่เชิ่งเหม่ยเพื่อขอความช่วยเหลือ หลังจากวันนั้นแล้ว พวกหล่อนก็ได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง

สวี่เชิ่งเหมยรู้ความมากกว่าหู่จืออย่างชัดเจน เพราะสวี่เชิ่งเหม่ยให้ความสำคัญกับหล่อนมาก ซึ่งนี่ทำให้จางเหมยเหลียนรู้สึกพอใจ

ดังนั้น จางเหมยเหลียนจึงมาหาหล่อนที่นี่

แม้จะต้องใช้เวลาเดินทางมาเกือบหนึ่งชั่วโมง แต่ที่อยู่บ้านตระกูลจ้าวก็สามารถหาได้ง่ายมาก

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือให้สวี่เชิ่งเหม่ยยอมช่วยหล่อน เหตุผลที่หล่อนมาหาสวี่เชิ่งเหม่ยก็เพราะต้องการให้สวี่เชิ่งเหม่ยช่วยเกลี้ยกล่อมหู่จือ

“เฮ้ คุณคือสามีของเชิ่งเหม่ยใช่ไหมคะ?” นี่ถือเป็นโชคชะตาเช่นกัน หลังลงจากรถประจำทางแล้ว ยังไม่ทันที่จะได้สอบถามเส้นทางไป หล่อนก็เห็นจ้าวจวินกำลังถือถุงตาข่ายแอปเปิลเดินกลับบ้าน

จ้าวจวินเคยไปที่ตึกอะพาร์ตเมนต์มาก่อน จางเหมยเหลียนเคยเห็นเขาจากตอนนั้น ดังนั้นหล่อนจึงจำเขาได้

“คุณคือ?” จ้าวจวินจำหล่อนไม่ได้จึงเอ่ยถาม ปฏิกิริยาแรกคือผู้หญิงคนนี้เป็นอดีตสาวคนไหนของเขาหรือเปล่านะ?

“ฉันเป็นเพื่อนบ้านในตึกอะพาร์ตเมนต์ของครอบครัวโจวค่ะ ฉันชื่อจางเหมยเหลียนนะคะ” จางเหมยเหลียนแนะนำตัวพร้อมกับส่งยิ้มให้

“คุณมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?” จ้าวจวินเห็นว่าหล่อนดูดีจึงเอ่ยถามตะกุกตะกัก

“ฉันมาหาสวี่เชิ่งเหม่ยน่ะค่ะ แต่ไม่รู้ว่าบ้านคุณอยู่ตรงไหน คุณพอจะช่วยบอกทางฉันได้ไหมคะ?” จางเหมยเหลียนบอกอย่างขัดเขิน

ท่าทางเช่นนี้ทำให้จ้าวจวินหันไปมองหล่อนเป็นครั้งที่สอง เขาพยักหน้า “ตามมาสิครับ”

จางเหม่ยเหลียนเคยได้ยินมาว่าครอบครัวจ้าวร่ำรวย ต่อเมื่อหล่อนได้มาที่นี่แล้วเท่านั้น จึงรู้ว่าครอบครัวจ้าวร่ำรวยมากอย่างแท้จริง

พวกเขามีบ้านหลังใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม ด้านในก็กว้างขวางมาก แถมยังจ้างแม่บ้านไว้อีกด้วย ทำไมสวี่เชิ่งเหม่ยที่มาจากชนบทถึงสามารถแต่งเข้ามาในครอบครัวแบบนี้ได้นะ?

แค่คนต่างถิ่นโกโรโกโสจากบ้านนอก หน้าตาก็แสนจะจืดชืด ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย!

ถึงแม้หล่อนจะคิดแบบนี้อยู่ในใจ แต่เมื่อเห็นสวี่เชิ่งเหม่ย หล่อนก็ส่งยิ้มสดใสให้

สวี่เชิ่งเหม่ยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นจางเหมยเหลียน หล่อนไม่คิดว่าจางเหมยเหลียนจะมาหาหล่อนจริง ๆ ตอนนี้หล่อนกำลังว่างอยู่พอดี ดังนั้นจึงพาจางเหม่ยเหลียนออกไปข้างนอก

“คุณเลือกแต่งงานกับครอบครัวที่ดีจริงๆ นะคะ ครอบครัวจ้าวดูเป็นครอบครัวที่รวยมาก คุณช่างโชคดีจริง ๆ” จางเหมยเหลียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอิจฉา

คนที่มาจากบ้านนอกกลับโชคดีได้มีชีวิตที่ดีแบบนี้ ทำไมหล่อนถึงไม่ได้บ้างล่ะ? หล่อนเป็นหญิงสาวจากปักกิ่งนะ!

สวี่เชิ่งเหม่ยรู้สึกภูมิใจเมื่อได้รับการยกยอ

ไม่ว่าคุณยาย คุณน้า และคนอื่น ๆ จะคิดอย่างไรก็ตาม หล่อนก็ได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย ฐานะความเป็นอยู่ของครอบครัวจ้าวนั้นถือได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุดในย่านนี้ และย่านนี้ก็เป็นที่อยู่ของคนรวยทั้งหมด

ถ้าหล่อนไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างแล้ว หล่อนจะสามารถแต่งเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ได้หรือ? จะมีชีวิตแบบที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้อย่างไรกัน?

“ทำไมวันนี้เธอถึงมาหาฉันได้ล่ะจ๊ะ?” สวี่เชิ่งเหม่ยถาม

“วันนี้ฉันหยุดงานน่ะค่ะ ก็เลยไปหาหู่จือจะชวนไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะด้วยกัน แต่ใครจะไปคิดว่าหู่จือจะร้ายกาจถึงขนาดนี้!” จางเหมยเหลียนอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาอย่างเจ็บช้ำ

คำขอร้องของหล่อนเป็นเรื่องที่เรียบง่ายถึงขนาดนั้น แต่หู่จือก็ยังปฏิเสธอีก นี่ทำให้หล่อนรู้สึกรับไม่ได้

เมื่อหล่อนพูดจบ สวี่เชิ่งเหม่ยก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยเช่นกัน