บทที่ 444 ความแตกต่างระหว่างการพึ่งพาตนเองและการพึ่งพาครอบครัว

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 444 ความแตกต่างระหว่างการพึ่งพาตนเองและการพึ่งพาครอบครัว บทที่ 444 ความแตกต่างระหว่างการพึ่งพาตนเองและการพึ่งพาครอบครัว

หลินชิงเหอไม่ได้แสดงความเห็นใด ๆ ออกมา เพราะการหวนกลับบ้านเกิดเช่นนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แต่เฉพาะกับสะใภ้สามและพี่ชายสามเท่านั้น

ชิงไป๋ของเธอเองก็เป็นเช่นกัน

เขายังคิดถึงการกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านในยามที่เขาแก่ชราลง หลินชิงเหอยินดีที่จะทำให้เขาพอใจ ดังนั้นต่อไปในอนาคตพวกเขาจะกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อสร้างอะพาร์ตเมนต์ แต่ในตอนนี้บ้านที่สร้างจากอิฐกำลังเป็นที่นิยม ฉะนั้นตอนนี้ก็จงลืมมันไปเสียก่อน

สะใภ้สามถามถึงสุขภาพของท่านพ่อโจวและท่านแม่โจว หลินชิงเหอจึงตอบไปว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ พวกท่านสบายดี”

“เชิ่งเหม่ยเป็นยังไงบ้าง? พี่เห็นหล่อนพาเชิ่งเฉียงไปที่นั่นด้วย” สะใภ้สามถามต่อ

สะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองมีความใกล้ชิดสนิทสนมดีกับพี่สาวใหญ่ ตั้งแต่ตอนที่พวกหล่อนแต่งงานเข้ามาในปีแรก ๆ ส่วนหลินชิงเหอและสะใภ้สามแต่งเข้ามาในบ้านทีหลัง ดังนั้นความสัมพันธ์ที่มีระหว่างกันจึงเป็นไปแบบธรรมดา

“ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีน่ะค่ะ พูดว่าดีมันก็ไม่ดี พูดว่าแย่มันก็ไม่ได้แย่ ส่วนสวี่เชิ่งเฉียง ฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่ไปถึงได้ไม่นาน เขาก็ไปทำร้ายร่างกายคนอื่นจนต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะคนนั้นเอาเขาไปพูดว่าเขาใช้เส้นสายทางญาติในการเข้าทำงานน่ะค่ะ” หลินชิงเหออธิบาย

“ไปทำร้ายคนอื่นตอนที่อยู่ที่นั่น แถมยังต้องเข้าโรงพยาบาลอีกอย่างนั้นเหรอ?” สะใภ้สามตาถลน

“พักใหญ่แล้วละค่ะ เรื่องจบลงไปแล้ว ตอนนี้เขากำลังเรียนภาคค่ำอยู่ที่โรงเรียนเดียวกับเอ้อร์นี หู่จือและกังจือ แต่เขาจะมีผลการเรียนดีหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองแล้วค่ะ” หลินชิงเหอพูด

“นิสัยอย่างเขา พี่หวังว่าเขาจะไม่ไปก่อเรื่องจนทำให้เอ้อร์นีและคนอื่นต้องพลอยติดร่างแหไปด้วยหรอกนะ” สะใภ้สามอดพูดขึ้นมาไม่ได้

“คุณน้าสี่ของเขาเป็นคนลงชื่อรับรองให้เข้าเรียน ถ้าเกิดอะไรขึ้น เขาจะต้องรับผิดชอบ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของบ้านตระกูลสวี่อีกแล้วล่ะค่ะ” หลินชิงเหอกล่าว

“จะว่าไปแล้วพี่สาวใหญ่ก็ไม่ได้เลวร้ายนะ แต่หล่อนสอนลูกแต่ละคนยังไงไม่รู้ถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้” สีหน้าของสะใภ้สามดูย่ำแย่ หล่อนรู้เรื่องราวลึก ๆ ที่เกิดขึ้น ซึ่งหลินชิงเหอไม่ได้ปิดบังอะไรในการเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้พี่สะใภ้ทั้งสองฟังทางโทรศัพท์

“ไม่คุยถึงเรื่องนี้กันดีกว่าค่ะ ปีหน้าได้เวลาดื่มสุรามงคลของเอ้อร์นีแล้วนะคะ” หลินชิงเหอเปลี่ยนเรื่องคุย

“เอ้อร์นีหรือ?” สะใภ้สามอึ้งไป จากนั้นหล่อนก็พูดว่า “พี่สะใภ้ใหญ่หาคู่หมายให้เอ้อร์นีได้แล้วหรือ? พี่ไม่เห็นได้ยินหล่อนบอกเรื่องนี้เลย”

“เขาเป็นคนปักกิ่งน่ะค่ะ” หลินชิงเหอยิ้ม “ปีใหม่ปีนี้ เอ้อร์นีจะพาหวังหยวนกลับมาที่นี่”

“คนปักกิ่งเหรอ? เขาไว้ใจได้ใช่ไหมจ๊ะ?” สะใภ้สามประหลาดใจและถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ชิงไป๋ ฉัน คุณพ่อคุณแม่และคนอื่นได้เจอเขากันแล้วละค่ะ ฉะนั้น เขาเป็นคนที่ไว้ใจได้ไหมล่ะคะ?” หลินชิงเหอยิ้ม

สะใภ้สามลังเล “พี่แค่กลัวว่าเขาจะไม่ชอบชนบทของเราน่ะจ้ะ”

สะใภ้สามรู้เรื่องเกี่ยวกับตอนที่สวี่เชิ่งเหม่ยพาจ้าวจวินกลับมา จ้าวจวินนั้นแสดงความรังเกียจครอบครัวตระกูลสวี่มาก เล่ากันว่าเขาไม่อยากกินอาหารที่บ้านครอบครัวสวี่แม้แต่คำเดียว เพราะกลัวว่ามันจะไม่สะอาด

ต้องบอกว่าครอบครัวตระกูลสวี่ยกย่องลูกเขยจากเมืองหลวงคนนี้ไว้บนหิ้งเลยทีเดียว

“ฉันรู้มาว่าเอ้อร์นีไม่ได้ตกลงใจจะคบหาในตอนแรก แต่เป็นเพราะตัวเขาเองที่มาชอบเอ้อร์นีและตามจีบหล่อนค่ะ” หลินชิงเหออธิบาย

สะใภ้สามรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เธอก็ยังคงพูดว่า “พี่สาวใหญ่คงต้องว่าเธอลำเอียงแน่”

“ตลอดชีวิตของฉัน ตราบใดที่ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อมโนธรรมของตัวเองแล้ว ฉันก็ไม่สนใจหรอกค่ะ ฉันโดนนินทามาจนชินแล้วล่ะค่ะ” หลินชิงเหอตอบน้ำเสียงราบเรียบ

เธอเข้าใจดีว่าสะใภ้สามหมายถึงอะไร โจวเอ้อร์นีถูกแนะนำให้รู้จักกับชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมเช่นนั้น ในขณะที่สวี่เชิ่งเหม่ยทำได้เพียงแค่หาคู่ด้วยตนเอง นี่เป็นสิ่งที่แตกต่างกันมาก

หลินชิงเหอไม่ได้รู้สึกผิดหรือใส่ใจกับเรื่องนี้เลย ใครอยากจะกล่าวโทษเธอก็ปล่อยให้ทำไป

สะใภ้สามพูดขึ้นว่า “จะมาหาว่าเธอลำเอียงก็ไม่ใช่เรื่อง เธอไม่ได้พูดว่าจะไม่แนะนำใครให้เชิ่งเหม่ยเสียหน่อย แต่เป็นหล่อนเองที่ทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้และอยากจะออกไปหาคู่ด้วยตัวเอง”

หล่อนเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินชิงเหอ แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ หล่อนคิดว่าหลินชิงเหอเป็นน้องสะใภ้ที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ

เธอเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา และไม่เคยมีเล่ห์เหลี่ยมกับผู้อื่น ถ้ามีหนึ่งเธอก็จะบอกว่าหนึ่ง หากมีปัญหาอะไร ก็แค่พูดกับเธอตรง ๆ เธอจะไม่เก็บอะไรไว้ภายในใจ