บทที่ 469 ธุรกรรมครั้งใหญ่

บทที่ 469 ธุรกรรมครั้งใหญ่

เมื่อหลินชิงเหอถือแม่ไก่ตัวหนึ่งและไข่หนึ่งตะกร้ากลับไป ท่านแม่โจวก็ยังคงมีรอยยิ้มระบายเต็มหน้า

เพื่อนบ้านอย่างแม่เฒ่าหูทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงเอ่ยถามขึ้นมา “แม่สามีโจว สะใภ้ของเธอเพิ่งขับรถมาหาเหรอ? รถคันนั้นเป็นของลูกชายกับลูกสะใภ้เธอใช่ไหม?”

ท่านแม่โจวไม่อาจทนต่อการอยู่ร่วมกับแม่เฒ่าหูและแม่เฒ่าจูได้เป็นอย่างมาก นางไม่คุยกับแม่เฒ่าหูมานานมากแล้ว แถมเมื่อไม่นานมานี้นางก็เพิ่งจะได้เพื่อนใหม่จากสวนสาธารณะ ไม่จำเป็นต้องข้องเกี่ยวกับเพื่อนบ้านเหล่านี้เลยสักนิด

แต่หลังจากได้ยินดังนี้แล้ว ท่านแม่โจวก็ตอบอึกอัก “เป็นสะใภ้สี่เองน่ะ สะใภ้สี่ของฉันขับรถมาเอง หล่อนยังส่งปูตัวใหญ่พร้อมกับเป๋าฮื้อพวกนี้มาให้เราด้วย แต่หล่อนส่งมาไม่เยอะหรอก ฉันก็เลยแบ่งให้เธอไม่ได้”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านางจงใจเอ่ยแบบนี้เพื่อยั่วน้ำลายแม่เฒ่าหู

แม่เฒ่าหูไม่รู้สึกอยากเท่าใดนัก แต่แม่เฒ่าจูที่เพิ่งออกจากบ้านและได้ยินเข้าก็เกิดความละโมบขึ้นมา

ถึงอย่างนั้นแม่เฒ่าหูก็รู้สึกตกใจอยู่ในใจ สะใภ้บ้านโจวคนนี้ช่างอัศจรรย์นัก หล่อนทำได้แม้กระทั่งขับรถบรรทุกคันเบ้อเริ่มด้วยตัวเอง!

ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนักกับการขับรถเป็น ถ้านางอายุน้อยกว่านี้สักสองสามทศวรรษ นางก็จะไปเรียนขับรถเหมือนกัน แต่ประเด็นสำคัญที่สุดคือพวกเขาจะซื้อรถได้หรือเปล่า

รถบรรทุกคันใหญ่ขนาดนั้นคงมีราคาหลายหมื่นหยวนถูกไหม? ตระกูลโจวรวยขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่ใช่แค่แม่เฒ่าหูที่คิดเช่นนี้

หลังแม่เฒ่าจูกลับไปที่บ้าน นางก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเช่นกัน

นางรู้ว่าตระกูลโจวเปิดร้านค้ามากมาย มันคงจะทำกำไรได้ดีไม่น้อย ไม่อย่างนั้นทำไมพวกเขาถึงทยอยเปิดร้านเป็นว่าเล่นแบบนี้ล่ะ?

ถ้าหลานสาวของนางจับคู่สำเร็จในคราวนั้น หลานสาวนางที่แต่งงานไปแล้วจะมีชีวิตในตอนนี้ดีขนาดไหนกันนะ ในอนาคตคงจะไม่ต้องกังวลกับอะไรอีกแล้ว

เมื่อเร็ว ๆ นี้ใครบางคนก็ได้แนะนำคนให้กับหลานสาวของนาง เมื่อลองตรวจดูแล้วก็พบว่าคนพวกนั้นยังคงเป็นแตงชั้นเลวอยู่ดี ไม่มีใครเข้าตานางเลยสักคน

เหมือนมีแค่โจวข่ายเท่านั้นที่ดูดี

ด้วยความสูงขนาดนั้น คงไม่มีใครกล้ารังแกเขาแน่หากต้องออกไปไหนมาไหน แถมชายหนุ่มยังดูมีพลังเปี่ยมล้น เพียงเหลือบตามองครู่หนึ่งก็บอกได้ว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่เก่งกล้าสามารถ

แต่ตระกูลโจวไม่ชอบหลานสาวของนาง

หลานสาวของนางดีเลิศขนาดไหนกันเล่า? หล่อนเกิดมาเพื่อคู่กับโจวข่ายโดยเฉพาะ เป็นคู่สร้างคู่สมจากบัญชาสวรรค์ชัด ๆ

ยิ่งดูครอบครัวโจวในตอนนี้สิ พวกเขาเจริญก้าวหน้าด้วยดี จนซื้อรถบรรทุกขนาดใหญ่แบบนั้นมาขับได้แล้ว

แม่เฒ่าจูรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตับและหัวใจหลังคิดดังนี้ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่มีความเห็นใจแบบนั้นแล้ว นางก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก!

การซื้อรถบรรทุกคันนี้กลับมาย่อมสร้างความฮือฮาแก่คนอื่น ๆ

และโจวชิงไป๋ก็ขอให้พนักงานใต้บังคับบัญชาของเขาเรียนขับรถ

ตอนนี้พวกเขามีรถเป็นของตัวเองแล้ว ทั้งสองจึงไม่อยากให้มีแค่พวกเขาเท่านั้นที่ขับรถเป็น เพราะทั้งคู่ยุ่งมากเหลือเกิน

หู่จือจึงเป็นคนแรกที่ได้เรียนขับรถ

ตอนนี้หู่จือกับเอ้อร์นีไม่ได้ไปโรงเรียนภาคค่ำแล้ว เนื่องจากพวกเขาถือเป็นนักเรียนรุ่นใหญ่ที่สำเร็จหลักสูตร นับจากนี้ไปพวกเขาจึงได้ทำเพียงเรียนรู้ด้วยตัวเอง และเข้าชั้นเรียนบ้างในบางครั้งเพื่อพัฒนาการเรียนของตน

ขณะที่ซื่อนีและกังจือยังคงเรียนโรงเรียนภาคค่ำต่อ

“ทันทีที่หู่จือขับเป็น คุณก็ต้องขับให้เป็นด้วยนะคะคุณเฉิงหมิน” หลินชิงเหอสั่งหม่าเฉิงหมิน

หม่าเฉิงหมินส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมใช้แค่จักรยานก็พอ”

“ในอนาคตคุณยังต้องเรียนรู้ไว้นะคะแม้จะอยากหรือไม่อยากเรียนก็ตาม ยิ่งกว่านั้นฉันเป็นคนจ่ายเงินให้คุณเรียนด้วย” หลินชิงเหอบอก

หม่าเฉิงหมินลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ถ้าเขาหัดขับรถได้เขาก็อยากเรียนรู้ ต่อให้จะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้มันก็ถือเป็นทักษะอย่างหนึ่งถูกไหมล่ะ?

มีเพียงหู่จือ หม่าเฉิงหมิน และโจวเฉวี่ยนเท่านั้นที่ได้ฝึกขับรถ ส่วนคนอื่น ๆ ต้องรอให้พวกเขามีอายุครบ 18 ปีเสียก่อน ซึ่งรวมถึงกังจือด้วย