บทที่ 471 ข้อตกลงทางธุรกิจ

บทที่ 471 ข้อตกลงทางธุรกิจ

คุณป้าหม่ารู้เบื้องหลังลึก ๆ ดีว่าก่อนหน้านี้หลินชิงเหอปฏิบัติต่อหลานสาวคนนี้อย่างไร แถมยังต้องการจะฝึกฝนหล่อนให้ดี

ใครจะไปคิดว่าหล่อนจะทำเรื่องอย่างนั้นขึ้นมาได้?

แม้ว่าสุดท้ายครอบครัวจ้าวจะรับผิดชอบ แต่เรื่องมันจะจบลงแค่นั้นหรือ? รายละเอียดเล็กน้อยสามารถเผยให้เห็นสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย ดังเช่นเรื่องที่เกิดขึ้นก็สามารถทำให้เห็นธาตุแท้ของคนได้

คุณป้าหม่ารู้สึกว่าหลินชิงเหอก็ไม่ได้โหดร้ายอะไร นี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล เพราะเธอเป็นคนที่อยู่ในแวดวงการศึกษา หากเธอเห็นด้วยกับการกระทำดังกล่าวคงจะเป็นเรื่องที่แปลกมากทีเดียว

คุณป้าหม่าสนับสนุนหลินชิงเหออย่างมากในเรื่องนี้

นางไม่ชอบสวี่เชิ่งเหม่ยยิ่งกว่าเดิมเสียอีก เนื่องจากสวี่เชิ่งเหม่ยนั้นดูถูกนาง ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนี้ ในตอนที่คุณน้าและคุณน้าสะใภ้ของหล่อนอยู่ด้วย หล่อนจะช่วยทำความสะอาดโต๊ะหรืออะไรทำนองนั้น ราวกับว่าหล่อนเป็นคนที่ขยันขันแข็งมาก

แต่เมื่อคุณน้าและคุณน้าสะใภ้ไม่อยู่ หล่อนจะขี้เกียจมาก แม้กระทั่งซีอิ๊วหก หล่อนยังไม่ช่วยทำความสะอาดเลย

อย่างไรก็ตาม คุณป้าหม่าไม่เคยพูดอะไร เพราะนั่นเป็นงานของนางอยู่แล้ว หล่อนไม่จำเป็นต้องช่วยทำก็ได้ นางสามารถทำเองได้

ในขณะที่โจวเอ้อร์นีนั้นเป็นเด็กดีอย่างแท้จริง ตอนนี้หล่อนได้คบหาอยู่กับเถ้าแก่หนุ่มอนาคตไกลอย่างหวังหยวน ไม่มีอะไรจะสมบูรณ์แบบมากไปกว่านี้อีกแล้ว

หวังหยวนดีกับโจวเอ้อร์นีมากขนาดไหน คนช่วยงานอย่างคุณป้าหม่าสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน คนอย่างจ้าวจวินไม่มีทางเทียบได้

เวลาจ้าวจวินมาที่ร้านเกี๊ยว เขาจะคอยบ่นว่าร้านเล็กเกินไปบ้างล่ะ จากนั้นก็บอกว่าน่าจะซื้อพัดลมหรืออะไรบ้างล่ะ เมื่ออยู่ที่นี่ เขาจะทำตัวเหมือนตนเองเป็นเจ้านายที่รอให้คนมาคอยดูแล

เป็นคนที่มีจิตใจแย่จริง ๆ

หลินชิงเหอและคุณป้าหม่ามักจะมีเรื่องพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา แต่หลินชิงเหอไม่คิดจะเสียเวลาพูดถึงเรื่องของสวี่เชิ่งเหม่ยเลย

ในตอนเย็น เมื่อโจวเอ้อร์นีและโจวซื่อนีกลับมากินข้าว หลินชิงเหอจึงได้สอบถามกับโจวเอ้อร์นี

“หล่อนก็แค่ไปนั่งอยู่ที่นั่นเฉย ๆ นะคะ” โจวเอ้อร์นีตอบ

“นิสัยอย่างหนูไม่ทันคนอย่างหล่อน อย่าไปสนิทสนมกับหล่อนเด็ดขาด เข้าใจไหมจ๊ะ?” หลินชิงเหอเตือน

“อาสะใภ้สี่ไม่ต้องเป็นห่วง พี่สาวรองรู้เรื่องนี้ดีค่ะ รู้ด้วยว่าที่พี่เชิงเหม่ยมาตีสนิทกับพี่สาวรองก็เพราะมีเป้าหมายอยู่ที่โรงงานผลิตเสื้อผ้าของพี่เขยรอง” โจวซื่อนีพูด

ยัยเด็กคนนี้เปลี่ยนวิธีการเรียกได้อย่างรวดเร็วมาก แค่หวังหยวนให้นาฬิกาหล่อนมาเรือนหนึ่ง หล่อนก็เปลี่ยนไปเรียกเขาว่าพี่เขยรองทันทีเชียว

แต่ก็ไม่เป็นไร ด้วยสถานะของหวังหยวนและโจวเอ้อร์นีในตอนนี้ อีกไม่นานก็จะจัดงานแต่งขึ้นแล้ว ดังนั้นหล่อนจะเรียกเขาว่าพี่เขยก็ได้

“จำไว้ให้ดีล่ะ” หลินชิงเหอกล่าวอย่างพอใจ

ก่อนหน้านี้ตอนที่สวี่เชิ่งเหม่ยมาเยี่ยมเยียนที่นี่ หล่อนไม่เคยแวะไปหาเอ้อร์นีเลย ความรักใคร่สนิทสนมฉันญาติผู้พี่ผู้น้องมีมากขนาดไหนกันล่ะ? หล่อนเพิ่งจะเริ่มไปมาหาสู่ก็หลังจากที่ได้รู้ว่าโจวเอ้อร์นีกำลังคบหาอยู่กับแฟนหนุ่มที่ร่ำรวยและมากความสามารถอย่างหวังหยวน

ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่หล่อนมาที่นี่ หล่อนก็จะแวะไปหาโจวเอ้อร์นีเพื่อแสดงให้ดูเหมือนว่าพวกหล่อนสนิทสนมกัน

โจวเอ้อร์นียิ้มพลางตอบว่า “หนูทราบค่ะ อาสะใภ้สี่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“ถ้าอาสะใภ้สี่รู้ว่าหนูยอมให้หล่อนเอาเปรียบแล้วละก็ คอยดูว่าอาสะใภ้สี่จะให้อภัยหนูหรือเปล่า” หลินชิงเหอเอ่ย

โจวเอ้อร์นียิ้มบางออกมา หล่อนเองก็ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับสวี่เชิ่งเหม่ยญาติผู้น้องคนนี้มากนักจริง ๆ

ถ้ามีปัญหาอะไร หล่อนก็จะช่วยเท่าที่จะช่วยได้ อย่างไรพวกหล่อนก็เป็นญาติกัน ทว่าหล่อนก็มีหลักการของตนเอง ถ้าเกินเลยไปจากนั้น หล่อนก็จะไม่ยอมเช่นกัน

หลินชิงเหอไม่ได้กล่าวอะไรอีก ท้ายที่สุดแล้วบุคลิกลักษณะนิสัยของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันไป บุคลิกของเอ้อร์นีนั้นใจดีและอ่อนโยน ไม่อย่างนั้นจะทำให้หวังหยวนหลงใหลในตัวหล่อนได้อย่างไรกัน