บทที่ 494 โคแก่กับหญ้าอ่อน

บทที่ 494 โคแก่กับหญ้าอ่อน

หลินชิงเหอวางแผนไว้ว่าจะเปิดเตาที่ร้านเกี๊ยวหากครอบครัวเวิงมาร่วมรับประทานอาหารเย็นในวันส่งท้ายปีเก่าด้วยกัน แต่ในเมื่อพวกเขาไม่มา หลินชิงเหอจึงเรียกให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่บ้านท่านพ่อโจวและท่านแม่โจวเพื่อร่วมรับประทานอาหารและฉลองปีใหม่กันอย่างสนุกสนาน

หลัก ๆ แล้วลูกหลานของครอบครัวตระกูลโจวทั้งหมดล้วนมารวมตัวกันที่นี่

แม้แต่เฉินซานซานก็ถูกตามตัวให้มารับประทานอาหารเย็นในวันส่งท้ายปีเก่าร่วมกับพวกเขาด้วย ซึ่งทางครอบครัวเฉินก็ไม่ได้คัดค้านอะไร อย่างไรเสียพวกเขาก็กำลังคบหากันและจะแต่งงานกันอยู่แล้ว

ดังนั้นหากในปีนี้จะชวนหู่จือให้ไปรับประทานอาหารเย็นในวันส่งท้ายปีเก่าด้วยก็ไม่เป็นไร

โจวชิงไป๋ได้เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้วสำหรับคนกลุ่มใหญ่เช่นนี้ เขาสั่งทำโต๊ะกลมขนาดใหญ่ขึ้น 2 ตัว ซึ่งทั้งสองโต๊ะก็มีที่ให้นั่งได้อย่างเพียงพอ

“ปีใหม่ปีนี้มีชีวิตชีวายิ่งกว่าปีที่แล้วเสียอีกนะ” เฒ่าหวังเอ่ย

“ใช่ไหมล่ะคะ ถ้าเป็นแบบนี้ได้ทุกปีก็คงจะดีมากเลย” ท่านแม่โจวกล่าวอย่างรื่นเริง

ท่านพ่อโจวก็มีความสุขมากเช่นกัน “ครอบครัวที่อยู่กันอย่างปรองดองจะมีแต่ความเจริญรุ่งเรือง มาทุกคน มาดื่มฉลองด้วยกัน”

จากนั้นผู้ที่สามารถดื่มแอลกอฮอล์ได้ก็ลุกขึ้นยืนดื่ม และคนที่ดื่มไม่ได้ก็ดื่มเครื่องดื่มประเภทอื่นไป มีอาหารอยู่เต็มโต๊ะทั้ง 2 โต๊ะ นับว่าเป็นอาหารเฉลิมฉลองมื้อใหญ่มากทีเดียว

ทุกคนต่างกินอาหารวันส่งท้ายปีเก่ากันอย่างมีความสุข นอกจากนี้ยังมีรายการพิเศษเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลองเทศกาลตรุษจีนให้ดูทางทีวีอีกด้วย ซึ่งก็ค่อนข้างสนุกสนาน

หลังจากกินเสร็จ พวกเด็ก ๆ ก็พากันออกไปเดินเล่นข้างนอก พี่น้องโจวและคนอื่นก็ออกไปเที่ยวเล่นด้วยเหมือนกัน ไม่มีความเงียบสงบภายนอกบ้านสำหรับค่ำคืนนี้

“ปีนี้ช่างเป็นปีที่ดีจังเลยนะคะ” โจวเสี่ยวเหมยตั้งข้อสังเกตด้วยรอยยิ้ม

“ใช่จ้ะ ดีมากจริง ๆ ที่บ้านเก่าของพวกเรา พี่สะใภ้ใหญ่กับคนอื่นต่างก็สุขสบายดี” หลินชิงเหอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส

“ภรรยาอาสี่ หวังหยวนคุ้นเคยกับที่บ้านนั่นหรือยัง? เธอได้โทรกลับไปถามบ้างหรือเปล่า?” ท่านแม่โจวถาม

“ฉันเพิ่งโทรกลับไปวันนี้เองค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนมารับโทรศัพท์” หลินชิงเหอตอบ

ตั้งแต่หวังหยวนกลับไปกับเอ้อร์นี พี่สะใภ้ใหญ่และพี่ชายใหญ่ได้เห็นลูกเขยคนรองด้วยตนเอง รูปถ่ายที่เคยส่งไปตั้งแต่แรกก็ทำให้พวกเขารู้สึกพอใจแล้ว นับประสาอะไรกับตอนนี้ ทั้งคู่ไม่เคยคิดฝันเลยว่าจะมีลูกเขยเช่นนี้ได้?

โดยเฉพาะหวังหยวนเป็นคนที่สุขสงบอย่างแท้จริง แน่นอนว่านี่เป็นเพราะเขายินดีที่จะทำตัวสุขสงบด้วย หากไม่เต็มใจเขาก็สามารถทำตัวเย่อหยิ่งและร้ายกาจได้เช่นกัน เขาเป็นทายาทรุ่นที่ 2 ของครอบครัวที่มีอำนาจในปักกิ่งแถมยังเป็นคนที่ร่ำรวยขึ้นมาได้ด้วยความสามารถของตนเอง เขาจะไม่เย่อหยิ่งได้อย่างไร?

แต่กับพ่อตาและแม่ยายของตน เขาเป็นกันเองเข้าถึงได้ และด้วยรูปร่างหน้าตาเช่นเขา เป็นธรรมดาที่ผู้คนจะยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวเขามากขึ้น

ในตอนที่เธอคุยโทรศัพท์กับสะใภ้ใหญ่ ฝ่ายนั้นมีความสุขมากจนจะล้นปรี่ออกมาเลยทีเดียว

“หวังหยวนเด็กคนนี้เป็นของจริง ฉันสามารถวางใจมอบเอ้อร์นีให้กับเขาได้” ท่านแม่โจวมีความสุขมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ จากนั้นนางก็มองไปที่หลินชิงเหอด้วยสายตาอันอ่อนโยน “ต้องขอบใจภรรยาอาสี่ด้วยนะที่เต็มใจฝึกฝนเอ้อร์นีและเลี้ยงดูหล่อนมาเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นผู้อื่นอาจจะไม่ได้หันมามองที่หล่อนเลยก็ได้”

หลินชิงเหอไม่สามารถทนต่อสายตาเช่นนี้ของแม่สามีได้จึงกล่าวว่า “ฉันรับความดีความชอบไว้ไม่ได้หรอกค่ะ เอ้อร์นีขยันเรียนและเต็มใจที่จะเรียนรู้ ยิ่งกว่านั้นหล่อนก็ยังเชื่อฟังด้วย เพราะเรื่องนี้ฉันถึงสอนหล่อนได้ ส่วนคนที่ไม่เชื่อฟัง ถึงแม้แม่อยากให้ฉันสอน ฉันก็จะไม่สอนหรอกค่ะ”

ท่านแม่โจวรู้สึกละอายใจ นางมองตรงมาพร้อมกับยอมรับอย่างซื่อตรง “ตอนแรกฉันอยากให้เธอช่วยสั่งสอนเฉียงจือให้”

“ทั้งหมดนั่นเป็นอดีตไปหมดแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลยนะคะ” โจวเสี่ยวเหมยก้มศีรษะลงอย่างนับถือแม่ของตน

ตอนนี้หลินชิงเหอมีอายุมากขึ้นแล้ว และก็มีความคิดจิตใจที่เปลี่ยนไปด้วย อีกทั้งแม่สามีของเธอก็อายุไม่น้อยแล้วจริง ๆ ดังนั้นหลินชิงเหอย่อมไม่อยากจะจิ้มเข็มลงไปที่ปลายคมของรวงข้าวสาลี(1) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ซึ่งยังเป็นช่วงปีใหม่อยู่

“พวกเขาจะแต่งงานกันในปีหน้าและอนาคตเอ้อร์นีก็จะย้ายออกไปค่ะ” หลินชิงเหอรู้สึกไม่เต็มใจอยู่บ้าง เธอไม่มีลูกสาวจึงทุ่มเทใจสอนเอ้อร์นีจนแทบเหมือนเป็นลูกสาวของตนเอง

“บ้านที่หวังหยวนซื้อเอาไว้อยู่ตรงนั้นเองค่ะ ไม่ไกล ห่างไปประมาณ 10 นาทีเท่านั้น” โจวเสี่ยวเหมยบอก

“ในอนาคตไปอยู่ที่นั่นก็ดี พวกเขาไม่ต้องทำอาหารกันเองหรอก แค่ 2 คนมันจะยุ่งยากใช่ไหมล่ะ? มากินด้วยกันกับพวกเราที่นี่นั่นแหละ” ท่านแม่โจวตอบ

โจวเสี่ยวเหมยเองก็เต็มใจเช่นกัน “พอถึงเวลานั้นก็ค่อยถามพวกเขาดูแล้วกันนะคะว่าพวกเขาอยากจะมากินที่นี่หรือเปล่า เพิ่มอาหารขึ้นอีกนิดหน่อยเท่านั้นเองละค่ะ”