บทที่ 502 กำหนดวันแต่งงาน

ตอนนี้หล่อนได้แต่งงานออกไปแล้ว ต่อให้ไม่มีความสุขก็ต้องมีความสุขได้แล้ว แต่งเข้าบ้านผู้ชายแบบนี้ไป รู้สึกเหมือนจะเป็นการทำร้ายฝ่ายหญิงไม่น้อย

หลินชิงเหอโทรศัพท์ไปหาพี่สะใภ้ใหญ่ ทว่าเธอไม่ได้ถามถึงโจวลิ่วนีเลยแม้แต่ครึ่งประโยค กลับพูดเรื่องของหวังหยวนกับโจวเอ้อร์นีแทน

“ฉันกับพ่อหล่อนก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ แค่เห็นหวังหยวนมีอนาคตที่ดีก็พอแล้วล่ะ” สะใภ้ใหญ่โจวพูดด้วยรอยยิ้ม

หากมีลูกเขยอย่างหวังหยวนแล้วพวกเขายังไม่พอใจ จะมีลูกเขยแบบไหนที่พวกเขาพอใจได้เท่านี้อีก?

ครั้งนั้นที่หวังหยวนมาหาพี่สะใภ้ใหญ่ทั้งยังปฏิบัติกับหล่อนอย่างดี นั่นก็ทำให้หล่อนรู้ว่าคนในเมืองหลวงไม่ได้ดูถูกแม่และพ่อภรรยาที่เป็นคนชนบทไปเสียทุกคน

ที่จริงสะใภ้ใหญ่ก็ไม่ได้คิดไว้ว่าจะจัดบ้านเป็นการต้อนรับหวังหยวนอย่างไรบ้าง

ดังนั้นเพื่อที่จะต้อนรับเขา หล่อนและครอบครัวจึงจัดห้องให้ดูใหม่เอี่ยมและเปิดโล่ง ฟูกที่นอนกับผ้าห่มล้วนใช้ของใหม่ทั้งหมด แม้แต่ตะเกียบถ้วยชามรวมไปถึงแก้วน้ำก็เป็นของใหม่เช่นกัน

หล่อนถึงขั้นเรียกโจวเซี่ยมาช่วยทำโต๊ะตัวใหม่ เป็นแบบนี้คงไม่มีทางที่เขาจะไม่ชอบใจแน่

สิ่งที่คนเมืองหลวงกลัวที่สุดก็คือห้องสุขาของคนชนบท(1) พี่ชายใหญ่จึงใช้เวลาทำความสะอาดมันทุกวันในหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งการใช้ดินกลบฝังคงจะแก้ปัญหาไปได้มาก

ส่วนสะใภ้ใหญ่ก็ขยันสรรค์สร้างทำอาหารทุกวัน แต่ละวันมีของกินอร่อย ๆ ไม่ซ้ำอย่าง นอกจากอาหารสามมื้อในหนึ่งวันแล้วยังมีของว่างอีกมากมายด้วย เรียกได้ว่าหล่อนงัดทุกกลเม็ดเคล็ดลับใส่ลงไปในอาหารที่ทำเลยทีเดียว

ขนาดลูกชายตัวเอง หล่อนยังไม่ใส่ใจถึงขนาดนี้

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความพยายามทั้งหมดนี้ทำให้หวังหยวนประทับใจกับทางบ้านแม่ยายของเขามาก

การกลับไปที่บ้านเกิดในครั้งนี้ไม่เพียงแต่โจวเอ้อร์นีจะดูอวบขึ้น หวังหยวนเองก็เช่นกัน กลับไปแค่ 20 กว่าวัน พวกเขาก็มีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเกือบ 5 ชั่งแล้ว

เท่านี้ก็รู้แล้วว่าอาหารการกินของที่นั่นดีมากขนาดไหน

สะใภ้ใหญ่ดีใจยกใหญ่ที่สามารถทำให้หวังหยวนลูกเขยผู้เลิศเลอจากเมืองหลวงอ้วนขึ้นได้ เหนือสิ่งอื่นใดนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลยที่หวังหยวนจะทำให้ผู้ที่เขารู้สึกดีด้วยมีอารมณ์ดีขึ้นมา

ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวเองก็ดีใจมากเหมือนกันไม่ใช่เหรอ พวกเขามองหวังหยวนไม่แตกต่างจากหลานชายแท้ ๆ แล้ว

ไม่ต้องบอกเลยว่าสะใภ้ใหญ่ดีใจมากขนาดไหนหลังจากที่เขามาเยี่ยม

หลินชิงเหอสัมผัสได้ถึงความปิติยินดีจากน้ำเสียงปลายสายของพี่สะใภ้ใหญ่ จากนั้นทั้งคู่ก็คุยเรื่องสัพเพเหระกันสักพักก่อนจะวางสายไป

ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้พูดถึงโจวลิ่วนีเลยแม้เพียงครึ่งคำ

หวังหยวนหาฤกษ์งามยามดีมาให้ท่านพ่อโจวและท่านแม่โจว นี่เป็นสิ่งที่แม่ยายของเขาบอกมาว่าให้ผู้เฒ่าทั้งสองเลือกฤกษ์ที่เห็นว่าเหมาะสม

ถึงตอนนั้นแล้วให้บอกคนทางนี้ พวกเขาจะได้มาร่วมเลี้ยงฉลองด้วย

เมื่อท่านพ่อโจวและท่านแม่โจวรู้เรื่องนี้ ทั้งคู่ก็ดีใจมากเช่นกัน

ฤกษ์แต่งงานแบ่งออกเป็น 3 เดือน มีเดือนมีนาคม เดือนเมษายน และเดือนพฤษภาคม

ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวอยากจะให้พ้นฤดูใบไม้ร่วงไปก่อน เพราะในชนบททั้งปีมีเพียงหลังฤดูเก็บเกี่ยวในช่วงฤดูใบไม้ร่วงเท่านั้นถึงจะสามารถพักผ่อนได้

แต่หวังหยวนไม่อยากรอนานถึงขนาดนั้น จึงเลือกฤกษ์มงคลเหล่านี้มา

เขารักภรรยาสาวคนนี้ แม้ครอบครัวแม่ยายของเขาจะเป็นชาวชนบท แต่คนฝ่ายนั้นก็มีเหตุมีผลดี หากในอนาคตทั้งคู่มีเวลาว่างก็คงจะไปเยี่ยมเยียนพวกเขาเป็นครั้งคราว ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้นคงไม่มีปัญหาอะไร

ที่เขารีบพาคนกลับมาแต่งงาน เป็นเพราะคงอยากจะนอนกอดภรรยาเต็มแก่แล้วไม่ใช่หรือ?

ท่านพ่อโจวและท่านแม่โจวโทรศัพท์กลับไปที่ชนบท พอสะใภ้ใหญ่ได้ยินว่าจะจัดงานเร็วขึ้นอีกก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

หวังหยวนบอกกับหล่อนหลายครั้งแล้วว่าอยากแต่งงานเร็ว ๆ

สะใภ้ใหญ่และพี่ชายใหญ่สองสามีภรรยาหารือกันแล้วก็เลือกเดือนสี่ ซึ่งถือว่าไม่ได้ดูเร็วหรือช้าไปนัก บวกกับความคิดที่ลูกเขยอยากรีบพาตัวภรรยากลับไปดูแลที่บ้าน

“แต่งเดือนเมษายนก็ถือเร็วมากแล้วนะ” หลินชิงเหอรู้แล้วก็พูดออกมา

ความคิดเห็น