บทที่ 518 กรรมตามสนอง

บทที่ 518 กรรมตามสนอง

ก่อนจะมาที่ต้าเหลียน หลินชิงเหอคิดแค่ว่าจะมาหาแหล่งผลิตสินค้าที่นี่กับโจวชิงไป๋เท่านั้น โดยไม่รู้เลยว่าที่ต้าเหลียนจะมีแหล่งสินค้าอยู่จริง ๆ

แต่แหล่งผลิตของที่นี่สู้ของจากทางภาคใต้ไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็มีของหลากหลายอย่าง ถือว่าดีกว่าไม่มีสักอย่าง

หลังจากสั่งจองสินค้า 2,000 กว่าหยวน พวกเขาก็ให้เบอร์โทรศัพท์ไว้กับเถ้าแก่คนนั้น ให้รู้ว่าพวกเขาอยู่เมืองปักกิ่ง หากต้องการเท่าไหร่ให้โทรมาหา เขาจะได้จัดเตรียมและส่งไปให้

พวกเขาสั่งจองสินค้าถึง 2,000 กว่าหยวนเป็นอย่างต่ำ ซึ่งเถ้าแก่คนนี้ย่อมต้องอยากเก็บลูกค้ารายใหญ่คนนี้เอาไว้

หลินชิงเหอไม่อยากจองสินค้ากับเถ้าแก่อาหารทะเลทางภาคใต้แล้ว เพียงไม่นานนักยอดสั่งจองสินค้าก็ขึ้นไปที่ 4,000 หยวน สินค้าที่มาส่งปลายปีที่แล้วมีปริมาณพอ ๆ กับของที่เธอสั่งในตอนนี้แต่มีราคาถึง 5,000 กว่าหยวน

สองสามีภรรยาอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง หลังจากนั้นก็นั่งรถไฟไปเที่ยวยังสถานที่อื่น

หลินชิงเหออยากจะซื้ออสังหาริมทรัพย์เอาไว้ 2-3 แห่งในเส้นทางที่ไป เพราะหลังจากนี้ราคาอสังหาริมทรัพย์จะพุ่งทะยานฟ้า

อีกทั้งในตอนที่ได้พักผ่อน ก็จะได้มีบ้านเป็นของตัวเองไม่ใช่หรือ

โจวชิงไป๋พาภรรยาเดินเที่ยวอย่างสบายใจ และชื่นชมวิวทิวทัศน์ภายในชนบทไปด้วย

ปีนี้พวกเขาไม่ได้กลับบ้านเกิด ซึ่งที่บ้านเกิดของพวกเขาก็พัฒนาขึ้นมาก ไม่เพียงน้องชายของเธอเท่านั้น พี่ชายสามและสะใภ้สามก็เจริญก้าวหน้าเช่นกัน

จนกระทั่งถึงวันที่ยี่สิบในเดือนสิงหาคม พวกเขาก็เหลือช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอีกเพียงหนึ่งสัปดาห์ สองสามีภรรยาที่เที่ยวจนหนำใจจึงเดินทางกลับบ้าน

ปีนี้เธอไม่ได้ทำการเก็งกำไรเอาไว้ เพราะชิงไป๋ของเธอไม่อยากจะทำ แม้หลินชิงเหอจะรู้สึกเสียดาย แต่ในเมื่อเขาไม่ต้องการก็ต้องตามใจเขา

รายได้จากร้านทั้งหมดของหล่อนทำกำไรได้ 20,000 หยวนแล้ว เงินจำนวนนี้ไม่ถือว่าเป็นเงินที่มากมายอะไรในยุคอนาคต แต่ในปัจจุบันนี้ถือว่ามากโดยที่ไม่ต้องเอ่ย ดังนั้นถ้าเขาไม่เอาก็คือไม่เอา เวลาที่เหลืออีกมากมายเอาไว้เที่ยวบ้างก็ดีเหมือนกัน

เมื่อหลินชิงเหอกลับมาพร้อมกับโจวชิงไป๋ โจวเฉวี่ยนก็ดีใจจนเนื้อเต้น

การเป็นพ่อครัว 1 เดือนกว่าทำให้โจวเฉวี่ยนรู้สึกว่ากลิ่นผมของตัวเองกลายเป็นกลิ่นห้องครัวไปแล้ว

“เจ้าสามยังไม่กลับมาเหรอ” หลินชิงเหอถาม

“ยังไม่กลับมาเลยครับ” โจวเฉวี่ยนบอก

โจวชิงไป๋ให้เงินเขา 300 หยวน พอโจวเฉวี่ยนได้รับเงิน เขาก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับความลำบากทั้งเดือนขึ้นมาบ้าง!

ในใจเขาจ้องกีตาร์ร้านนั้นมานานแล้ว แต่เพราะราคามันสูงเกินไปจึงทำให้เขาไม่ได้ซื้อมันมา

แต่ตอนนี้พ่อของเขากลับใจดีให้เงินเขาตั้ง 300 หยวน!

“ป๊า งั้นผมคืนงานให้ป๊าแล้วนะ จริงสิ อีกเดี๋ยวพี่เอ้อร์นีจะมากินของว่าง ต้มข้าวโพดให้พี่เขากินด้วยนะป๊า” โจวเฉวี่ยนพูด จากนั้นเขาก็ขี่จักรยานออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหวเพื่อไปซื้อกีตาร์ที่เขาใฝ่ฝันถึง

“เจ้าเด็กเหม็นเอ๊ย” หลินชิงเหอว่าขำ ๆ เขาไม่ถามอย่างอื่นก็ไปเสียแล้ว

เธอไม่ได้ไปไหนเช่นกันและขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นสอง โจวชิงไป๋รับกระบวยมาแล้วเริ่มทำอาหาร และต้มข้าวโพด 2 ฝักให้กับโจวเอ้อร์นี

พอบ่ายสามโมงกว่า โจวเอ้อร์นีก็เดินมา เมื่อเห็นอาสี่เธอก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “อาสี่กับอาสะใภ้สี่กลับมาแล้วเหรอคะ”

“อืม” โจวชิงไป๋ที่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาก็มีสภาพจิตใจเปลี่ยนไป เขานำข้าวโพดต้ม 2 ฝักมาให้หลานสาว “อยากกินอะไรอีกไหม?”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ ข้าวโพดต้ม 2 ฝักก็พอแล้ว” โจวเอ้อร์นีพูดอย่างเกรงใจ

โจวชิงไป๋มองท้องของหล่อน แม้เขาจะมีลูกชาย 3 คนแล้ว แต่ความจริงเขาเพิ่งมารู้ว่าตอนที่ผู้หญิงท้อง หน้าท้องก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลง

ปกติตอนที่เขากลับมา เด็ก ๆ ก็คลอดออกมากันหมดแล้ว เขาจึงไม่มีความรู้สึกนั้น แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดที่หน้าท้องจะขยายตัวแบบนี้ในตอนที่ตั้งครรภ์

เขาปรายตามองขึ้นไปยังชั้นสอง ไม่รู้ว่าเมื่อใดภรรยาของเขาจะท้อง ถ้าเกิดท้องขึ้นมา ถึงตอนนั้นไม่ว่าเธออยากกินอะไรเขาก็จะทำให้เธอกิน

“ตอนนี้ท้องเธอโตขนาดนี้แล้ว คงไม่ต้องไปทำงานแล้วล่ะ” โจวชิงไป๋ห่อเกี๊ยวพลางพูดไปด้วย