บทที่ 541 ผู้ชายที่ซื่อตรงดั่งเหล็กกล้า

บทที่ 541 ผู้ชายที่ซื่อตรงดั่งเหล็กกล้า

“เขาบอกว่าจะมาอยู่ด้วยเหรอ?” หลินชิงเหอพูดขณะมองน้องชายสามหลิน

น้องชายสามหลินเม้มปาก และเอ่ยขึ้น “พ่อบอกว่าเขาอยู่ที่ชนบทไม่มีคนดูแล พี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองก็ดูแลไม่เป็นน่ะครับ”

“ก่อนหน้านี้คนที่คุณพ่อกับคุณแม่ให้ความสำคัญที่สุดก็คือบ้านรอง เพราะต้องการให้บ้านรองดูแลตอนแก่ บ้านสามของพวกเราแม้ว่าจะเป็นน้องเล็กสุด แต่ก็ไม่เคยได้รับประโยชน์อะไรจากพวกเขาเลยสักครึ่งเดียว พอตอนนี้แก่แล้วกลับมาให้บ้านของพวกเราเลี้ยงดูงั้นเหรอ?” สะใภ้สามหลินเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

ที่จริงสะใภ้สามหลินไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว แต่เหตุการณ์ตอนอยู่ไฟหลังคลอดยังทำให้หล่อนจำฝังใจเสมอมา

หลังจากครอบครัวของหล่อนมาเปิดร้านในอำเภอ คนที่หล่อนให้ความใส่ใจในบรรดาครอบครัวนั้นทั้งหมดก็คือหลินชิงเหอพี่สาวสามีคนนี้ ดังนั้นหล่อนจึงไม่เคยให้ในสิ่งที่ควรให้กับท่านพ่อหลินและท่านแม่หลินเลย แต่หล่อนก็ไม่ขัดขวางสามีแต่อย่างใดหากว่าเขาจะให้

หล่อนคิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

ต้องเข้าใจว่าในตอนที่อยู่ไฟหลังคลอดลูกสาวทั้งสองคน แม้แต่โจ๊กร้อน ๆ สักคำหล่อนก็ไม่เคยได้กิน ซึ่งเรื่องในครั้งนั้นหล่อนไม่มีทางลืมไปตลอดชีวิต

พอตอนนี้กลับต้องการให้กตัญญูแบบนี้ สะใภ้สามหลินจึงรู้สึกว่ามันเกินขอบเขตที่หล่อนจะรับได้ คนแบบนี้ยิ่งพวกหล่อนทำดีด้วยเขาก็ยิ่งเข้าหาไม่จบไม่สิ้น

ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะมาที่อำเภอ แต่ถูกหล่อนปฏิเสธไปแล้ว ครั้งนี้ก็พูดถึงเรื่องจะมาในอำเภออีก บอกว่าอยู่อย่างลำบากมา 2-3 ปีแล้ว อยากจะมีชีวิตดี ๆ บ้าง

คนอื่น ๆ ต่างก็พูดให้นำชายชราคนนี้มาด้วย เรื่องนี้สร้างความโกรธเคืองให้กับสะใภ้สามหลินจนหล่อนมีใบหน้าบูดเบี้ยวในตอนที่พวกเขาพูดทันที

ทุกคนคงทนดูไม่ได้ที่เห็นว่าครอบครัวหล่อนมีชีวิตที่ดี เลยคิดจะผลักภาระมาให้!

“ตอนนี้พ่ออยู่ที่บ้านคนเดียว…” น้องชายสามหลินพูด

“คุณพูดว่าอยู่คนเดียวได้ยังไง คนอื่น ๆ ตายหมดแล้วหรือไงคะ? ถ้าเขาทำตัวเรียบร้อย มีเมตตาคิดถึงลูกหลานบ้างฉันยังพออดทนได้ แต่เขาก็คือเขา คุณให้เขามาอยู่ที่นี่แสดงว่าคุณไม่อยากมีชีวิตที่ดีแล้วใช่ไหม ฉันก็อยากใช้ชีวิตอย่างที่ไม่ต้องกังวลอะไรเหมือนกันนะคะ!” สะใภ้สามหลินพูด

“น้องสาม อย่าทำให้ภรรยาของนายต้องกังวลเลย” ไม่ต้องถามก็รู้ว่าหลินชิงเหออยู่ข้างสะใภ้สามหลิน

ถ้าให้พ่อมาอยู่ที่นี่ งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ทำกิจการของที่นี่เลย คนคนนั้นไม่มีทางทำตัวเรียบร้อยได้หรอก

“พี่ครับ ผมรู้ว่าภรรยาของผมลำบาก แต่ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยนะครับ” น้องชายสามหลินถอนหายใจ

“พึ่งไม่ได้ได้ยังไงกัน พวกเขาเป็นผู้ชายนะ และคุณก็อายุน้อยสุด พวกเขาพึ่งไม่ได้อย่างนั้นเหรอ? แล้วหลานชายหลานสาวมากมายพวกนั้นล่ะคะ!” สะใภ้สามหลินแค่นเสียงหึ

“ก็ได้ ๆ ผมไม่เอาพ่อมาแล้วก็ได้ คุณพอใจแล้วใช่ไหม เพราะพี่สาวสามกับพี่เขยมาที่นี่ใช่ไหม คุณถึงตั้งใจชวนทะเลาะแบบนี้?” น้องชายสามหลินพูด

“ถ้าคุณตรงไปตรงมาไม่ลังเลแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันกับคุณจะมีอะไรให้ต้องทะเลาะกันคะ?” สะใภ้สามหลินส่งเสียงหึ หลังจากนั้นก็เดินตรงไปและเรียกหลินชิงเหอให้ไปด้วยกัน

ผู้หญิงสองคนตรงไปที่ห้องครัวทำนู่นทำนี่ ซึ่งสะใภ้สามหลินก็ทำอาหารไปด้วยพูดไปด้วย “พี่สาวสามอย่าเพิ่งเข้าใจฉันผิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจร้ายทอดทิ้งคนแก่นะคะ พ่อแม่สามีสองคนนั้นไม่เคยมีบุญคุณกับฉันสักนิดเดียว ฉันแค่ไม่อยากให้ตัวเองถูกเอารัดเอาเปรียบ”

“ฉันเข้าใจว่าทำไมเธอต้องทำแบบนี้ ถ้าพวกเขาดีต่อพวกเธอ การกตัญญูก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ แต่พวกเขาไม่เคยมีบุญคุณอะไรกับเธอ เธอก็ได้ทดแทนให้พวกเขาไปแล้วส่วนหนึ่ง เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” หลินชิงเหอพูด

ถ้าท่านพ่อท่านแม่โจวเป็นเหมือนกับท่านพ่อท่านแม่หลิน การที่เธอส่งเงินกลับมาให้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว แต่ถ้าให้พูดจากใจจริง เธอยอมรับว่าต่อให้บางครั้งท่านแม่โจวจะทำให้คนอื่นรำคาญใจไปบ้าง แต่นางก็ไม่ใช่แม่สามีที่เลวร้าย

ท่านพ่อโจวยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยก้าวก่ายชีวิตของลูกชายตัวเองเลย อีกทั้งไม่ลำเอียงกับลูกชายคนไหนเป็นพิเศษด้วย

ถึงแม้ลูกชายที่เขาค่อนข้างเป็นห่วงจะเป็นโจวชิงไป๋ แต่โจวชิงไป๋ก็สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้ด้วยตัวเอง

หลังจากโจวชิงไป๋กลับมา ท่านแม่โจวก็มอบเงินให้เขาเช่นกัน แต่เงินเหล่านั้นแท้จริงก็เป็นเงินเบี้ยเลี้ยงของโจวชิงไป๋เอง เพียงแต่พวกเขาไม่เอามาใช้และเก็บเอาไว้ก็เท่านั้น เพราะต้องการทดแทนบุญคุณของลูกชาย แต่ถ้าพวกเขานำเงินออกมาใช้นั่นก็เป็นความตั้งใจของพวกเขาเอง

ดังนั้นหลินชิงเหอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบพาพวกเขามาดูแลที่ปักกิ่งก็ได้

แต่บางครั้งท่านแม่โจวก็มักจะมีความน้อยอกน้อยใจอยู่บ้างในบางครั้ง ตอนได้ยินโจวเสี่ยวเหมยบอกว่าจะไปบ่อน้ำร้อนแล้วไม่พานางไปด้วย นางก็คิดไปเองว่าโดนทอดทิ้งแล้ว

ซึ่งหลินชิงเหอเป็นคนที่ทิ้งนางเอง…

นางจู้จี้ขี้บ่นเกินไป และต้องพูดไม่หยุดตลอดการเดินทางไปบ่อน้ำร้อนแน่ ดังนั้นเธอจึงไม่พานางไปด้วย

“ไม่อยากย้ายทะเบียนบ้านมาที่อำเภอเหรอจ๊ะ” หลินชิงเหอถาม

“อยากสิคะ หลังจากปีใหม่ปีหน้าฉันจะย้ายค่ะ ค่าย้ายก็ต้องเตรียมไว้เหมือนกัน” สะใภ้สามหลินพูด หล่อนคิดว่าต่อไปหล่อนคงจะไม่กลับไปแล้ว กลับไปก็ไม่มีความหมาย