บทที่ 543 เขาเหมือนจะสนใจพี่อยู่นะ

บทที่ 543 เขาเหมือนจะสนใจพี่อยู่นะ

หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ไม่ได้มากินเลี้ยงวันส่งท้ายปีเก่าปีนี้ที่บ้านใหญ่ตระกูลโจว

เนื่องจากคุณพ่อคุณแม่เวิงจะพาเวิงกั๋วต้งกับเวิงเหม่ยเจี่ยมากินเลี้ยงที่บ้าน เธอจึงให้กังจือกับเจ้ารองไปกินเลี้ยงกับท่านพ่อท่านแม่โจว และให้เจ้าใหญ่กับเจ้าสามอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ยังเรียกโจวซื่อนีมานี่ด้วย ในขณะที่โจวซานนี หลี่อ้ายกั๋ว และคนอื่น ๆ ไปกินข้าวที่บ้านปู่กับย่า ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบรรยากาศจะคึกคักขนาดไหน

เวิงกั๋วต้งหอบของมาด้วยไม่น้อย และมาถึงในตอนบ่ายโมงนี้เอง

หลินชิงเหอยิ้มและเอ่ยขึ้น “กินเลี้ยงปีใหม่ปีนี้ดูท่าจะคึกคักแล้ว ถ้าเกิดทุกปีเป็นแบบนี้คงจะดีมากเลยนะคะ”

“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ปีหน้าพอพวกเขากลับมาแล้วเดี๋ยวพวกเราจะมารบกวนอีกนะคะ” คุณแม่เวิงพูดยิ้ม ๆ

“รังเกียจอะไรกันคะ ฉันดีใจแทบทนไม่ไหวต่างหาก” หลินชิงเหอพูด หลังจากนั้นก็ให้โจวซื่อนี โจวข่าย และโจวกุยหลายมาช่วยทำงานด้วยกัน

“ลูกดูเสี่ยวข่ายกับน้อง ๆ สิ พวกเขาทำกับข้าวเป็นหมดเลย ในขณะที่ลูกหยิบตะหลิวไม่เป็นเสียด้วยซ้ำ” คุณแม่เวิงหันมาพูดกับเวิงกั๋วต้ง

หลินชิงเหอพูด “ถ้าได้แต่งงานกับคนที่ทำกับข้าวเป็นก็คงไม่มีปัญหาแล้วล่ะค่ะ ทำกับข้าวเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย”

“เป็นเพราะคุณสอนมาดีน่ะสิคะ” คุณแม่เวิงพูด แต่สายตามองไปที่โจวข่าย โจวกุยหลาย และโจวซื่อนีที่กำลังวุ่นอยู่

โจวซื่อนีกำลังหั่นผักด้วยท่าทางดูคล่องแคล่วอย่างมาก เมื่อหั่นเสร็จหล่อนก็เรียกโจวข่าย “พี่ล้างแค่ไก่ตัวนั้นก็พอค่ะ หนูจะสับเอง”

คุณแม่เวิงแค่มองก็รู้ว่าหญิงสาวจะต้องเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขแน่ หลังจากนั้นหล่อนก็ปรายตามองลูกชายคนโตของตัวเอง

เวิงกั๋วต้งก็มองโจวซื่อนีเช่นกัน แต่ไม่ได้มองแบบมีความหมายลึกซึ้งอะไร หญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะเด็กไปหน่อย

คุณแม่เวิงเห็นขีดศีลธรรมของลูกชายคนโตแล้วก็รู้สึกอึดอัดใจ

หลินชิงเหอไม่ได้สนใจเรื่องนี้ วันนี้เธอเรียกโจวซื่อนีมาที่นี่เพื่อให้พวกเขาดู ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้มีความคิดในเชิงนั้นเช่นนั้น จากนั้นจึงถามเวิงเหม่ยเจี่ย “เหม่ยเจี่ย ที่นั่นงานเยอะไหมจ๊ะ”

“พอมีเวลาว่างบ้างค่ะ แต่มีหลายครั้งเลยที่งานค่อนข้างจะเยอะ” เวิงเหม่ยเจี่ยพูด

“ออกไปทำงานข้างนอกต้องกินข้าวให้ตรงเวลา ในบ้านน้ามีกระเพาะหมูอยู่สองอัน น้ากะว่าจะเอาไปทำซุปไก่กระเพาะหมู ถ้าถึงเวลาที่พวกหนูจะไปแล้วน้าจะให้เจ้าใหญ่ห่อให้หนูเอาไปด้วยนะจ๊ะ” หลินชิงเหอพูด

“ให้พี่เขาเอามาให้หนูไกลขนาดนั้นได้อย่างไรกันคะ หนูกินที่นี่ก็ได้ค่ะ หรือไม่คุณน้านัดหนูมาก่อนหน้า หนูจะมากินที่นี่ด้วยตัวเองให้หนำใจไปเลย” เวิงเหม่ยเจี่ยพูดพลางหัวเราะ

“ไม่มีปัญหาจ๊ะ วันที่สามน้าจะทำครั้งหนึ่ง วันที่หกก็จะทำอีกครั้งหนึ่ง พวกหนูกลับกันวันที่เจ็ดใช่ไหมจ๊ะ?” หลินชิงเหอพูด

“ค่ะ” เวิงเหม่ยเจี่ยพยักหน้า

“ไม่ใช่ว่าพวกเธอหยุดถึงวันที่สิบเหรอ?” เวิงกั๋วต้งถาม

“ถ้าลูกหยุดได้ถึงวันที่สิบ ลูกก็กลับเองแล้วกัน ให้กลับไปล่วงหน้ากับเสี่ยวข่ายก็ดีแล้วนี่” คุณแม่เวิงพูด

ในตอนนี้หล่อนรู้สึกขัดหูขัดตาลูกชายตัวเองมากเป็นพิเศษ หลานสาวของชิงเหอคนนี้ดีมากเลยไม่ใช่หรือไง? อายุก็อยู่ในวัยขบเผาะ งานบ้านงานเรือนก็คล่องแคล่ว ตัวคนก็ดูจะมีความก้าวหน้า ไม่ใช่คนที่พูดจาไม่รู้เรื่องแบบนั้นด้วย

หลักการเลือกสะใภ้ของคุณแม่เวิงนั้นง่ายมาก จะเป็นคนจากที่ไหนก็ได้ ขอเพียงไม่เรื่องมาก เป็นหญิงสาวรู้ความเข้าอกเข้าใจคนในครอบครัวก็พอแล้ว อย่างอื่นเช่นจนไม่จน เป็นคนปักกิ่งหรือไม่ คุณแม่เวิงไม่สนใจเลยสักนิด

เนื่องจากลูกชายของหล่อนสามารถหาเงินเองได้ เดือนหนึ่งได้ประมาณร้อยกว่าหยวน ได้ยินว่าปีต่อไปเงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นอีก ซึ่งนั่นก็พอแล้ว

ตัวของหล่อนไม่มีปัญหา ปัญหาอยู่ตัวของเขาเองมากกว่า

นี้ก็ไม่ได้นั่นก็ไม่เอา คุณแม่เวิงรำคาญลูกชายคนโตคนนี้จนตายอยู่แล้ว นี่ลูกหล่อนต้องการเป็นโสดจนแก่ตายเลยหรือไง

“ซื่อนี เดี๋ยวพวกเราทอดลูกชิ้นหมูนั่นอีกรอบนะ ลูกชิ้นปลาก็ด้วย” หลินชิงเหอพูด

“หนูรู้แล้วค่ะ” โจวซื่อนีที่กำลังทำกับข้าวอยู่นั้นตอบกลับไป

เวิงกั๋วต่งมองไปที่หล่อน เห็นหญิงสาวทำอาหารได้อย่างคล่องแคล่วยิ่ง เขารู้ความหมายของแม่ตัวเอง แต่เขาไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

“ปีหน้าวางแผนไว้ดีแล้วหรือคะ” หลินชิงเหอถามคุณแม่เวิง

คุณแม่เวิงหัวเราะ ก่อนตอบกลับ “ฉันให้เหล่าเวิงไปดูหน้าร้านให้แล้วค่ะ ถึงตอนนั้นฉันจะเช่าไว้ก่อน ลองดูว่ากิจการจะเป็นอย่างไร”