บทที่ 547 ประวัติดีและมาตรฐานสูง

“ไม่ใช่พยาบาลทุกคนจะเป็นนางฟ้าชุดขาวหรอกนะคะ เมื่อก่อนหนูพาหย่าหย่าไปก็เจอพยาบาลแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวใส่ พูดไม่กี่ประโยคก็ทำเป็นรำคาญแล้ว” โจวเสี่ยวเหมยพูด

ท่านแม่โจวพูด “ถ้าเจ้าใหญ่คิดว่าดีอย่างไรก็ต้องดีอยู่แล้ว”

“ใช่ค่ะ ไม่อย่างนั้นพี่สะใภ้สี่คงไม่ตอบตกลง ว่าแต่ตอนนี้พวกเธอสองคนอยู่ขั้นไหนกันแล้ว ทำไมยังไม่พามาหาปู่กับย่าอีก?” โจวเสี่ยวเหมยพูด

“ยังมีปู่บุญธรรมด้วยอีกคนนะ” ท่านแม่โจวพูดเสริม

“คือว่า วันที่สามแม่ผมจะต้มไก่ในกระเพาะหมู เดี๋ยวตอนนั้นจะเรียกหล่อนมากินด้วยกัน งั้นวันนั้นผมให้หล่อนมานั่งเล่นที่นี่แล้วกันครับ” โจวข่ายเห็นปู่ย่าและปู่บุญธรรมของเขาดูมีความสุขมากจึงเอ่ยออกมา

ตอนนี้เขากับเวิงเหม่ยเจี่ยถือว่าได้สัญญาหมั้นหมายกันแล้ว ดังนั้นพามาหาก็ถือว่าเป็นเรื่องสมควร เขาเองได้เจอญาติทางนั้นของเหม่ยเจี่ยแล้ว ก็ควรจะพาเหม่ยเจี่ยมาแนะนำกับผู้หลักผู้ใหญ่ทางนี้เช่นกัน

เขาเข้าใจในสิ่งที่เวิงกั๋วเหลียงพูดกับเขา ต่อให้ถูกคุณแม่เวิงขวางไว้ แต่เขาก็ยังคงแสดงทัศนคติของตัวเองด้วยไม่ใช่หรือ?

โจวเสี่ยวเหมยพูดด้วยรอยยิ้ม “ต้มไก่ในกระเพาะเป็นอาหารที่พี่สะใภ้สี่ถนัด เธอต้องกินเยอะ ๆ พี่สะใภ้สี่เห็นเธอกลับมาหรอกนะหล่อนถึงทำ”

“คุณแม่เป็นห่วง กลัวว่าผมอยู่ข้างนอกแล้วจะหิว เลยคิดวิธีมาบำรุงน่ะครับ” โจวข่ายพูดยิ้ม ๆ

หลังพูดคุยกันอยู่สักพัก เสียงด้านนอกก็ดังลอดเข้ามา ซึ่งมันเป็นเสียงของสวี่เชิ่งเฉียง

บรรยากาศพูดคุยอันชื่นมื่นเมื่อก่อนหน้าพลันหยุดชะงักลง

ท่านแม่โจวใบหน้าดำทะมึน “เขาจะมาที่นี่ทำไม จะมาเพิ่มความอึดอัดใจให้คนอื่นหรือไง?”

“เดี๋ยวผมออกไปดูให้ครับ” โจวข่ายพูด

เขาออกมาแล้วยืนอยู่หน้าสวี่เชิ่งเฉียงที่ยืนต่อหน้าโจวข่ายแล้วรู้สึกเหมือนจะว่าง่ายขึ้นมาทันที พอเห็นแล้วเขาก็พูดออกมาตรง ๆ อย่างไม่อ้อมค้อม “ผมรู้ว่าคุณตาคุณยายไม่อยากเจอผม ผมก็จะไม่เข้าไปแล้ว นี่คือของขวัญปีใหม่ที่ผมเตรียมเอาไว้ให้คุณตากับคุณยาย”

เขาไม่อยากจะเข้าไปจริง ๆ ซึ่งที่จริงแล้วเขามากับจางเหมยเหลียนที่ตอนนี้หล่อนหลบหน้าไปบ้านตระกูลจาง และเป็นจางเหมยเหลียนที่บังคับให้เขาต้องมา อีกอย่างเขาเองก็ไม่อยากไปบ้านตระกูลจางด้วยเช่นกัน

เนื่องจากอยู่ข้างบ้านกัน เป็นไปได้หรือที่จะไม่พบเจอกันเลย?

เขาเองก็ไม่อยากมาที่นี่เหมือนกัน แต่พี่สาวบอกเขาว่าอย่างไรก็ต้องมาให้ได้ หล่อนบอกว่าถ้าเขาไม่มาหาแล้วจู่ ๆ ทางนั้นหยุดส่งเสื้อผ้ามาให้จะทำอย่างไร?

ที่จริงสวี่เชิ่งเฉียงก็เคยไปหาแหล่งผลิตเสื้อผ้าอื่น ๆ เหมือนกัน แต่คุณภาพเสื้อผ้าจากโรงงานพวกนั้นค่อนข้างจะธรรมดา แบบเสื้อก็ไม่น่าดึงดูดใจ เขาจึงจำต้องรับเสื้อผ้าจากหวังหยวนไปขายต่อไป

และร้านขายเสื้อผ้าก็ได้กำไรดีมากเช่นกัน ไม่นานเขาก็สามารถทำกำไรได้ 2,000 หยวนแล้ว หากนับรวมกับก่อนหน้านี้ เขากับจางเหมยเหลียนก็มีเงินเก็บ 3,000 กว่าหยวน นี่เป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลย

แม้เขาไม่เต็มใจจะมา แต่เขาก็ทำได้เพียงเอาของมาให้ที่นี่แล้ว

โจวข่ายรับของมาแล้วพูดตอบ “งั้นฉันจะเอาเข้าไปให้”

สวี่เชิ่งเฉียงพยักหน้าแล้วจากไป ส่วนโจวข่ายถือของเข้ามาแล้วพูดขึ้น “เชิ่งเฉียงเอามาให้น่ะครับ”

“ยังไงฉันก็ไม่สนใจเขาหรอก แต่งงานกับผู้หญิงแบบนั้นไป ชีวิตนี้ทั้งชีวิตเขาคงไม่มีความสุขแล้วล่ะ” ท่านแม่โจวพูด

“ปีใหม่เขาอุตส่าห์เอาของมาให้ทั้งที คุณแม่อย่าพูดอย่างนี้เลยค่ะ” โจวเสี่ยวเหมยพูด

“ฉันจะไม่พูดถึงเขาแล้ว เสียอารมณ์ เจ้าใหญ่เธอพาแฟนมาที่นี่แล้วก็พามากินข้าวที่นี่เลยสิ” ท่านแม่โจวพูด

“หล่อนทำกับข้าวไม่เป็น คุณย่าอย่ารังแกหล่อนนะครับ” โจวข่ายยิ้ม

“ทำกับข้าวไม่เป็นก็ต้องหัดทำสิ ไม่งั้นจะทำเป็นได้ยังไง?” ท่านแม่โจวอึ้งไปสักพักก่อนจะพูดขึ้น

“ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลยค่ะคุณแม่ เจ้าใหญ่ทำกับข้าวเป็นนะคะ อีกอย่างหล่อนมีงานมีการต้องทำ ทำงานก็ยุ่งขนาดนั้นจะมีเวลาไปเดินตลาดซื้อของทำกับข้าวหรือคะ” โจวเสี่ยวเหมยพูดออกมาตรง ๆ

เมื่อก่อนตอนที่หล่อนอยู่ในอำเภอตอนที่ยังมีงานทำและอยู่ด้วยกันกับซูต้าหลิน ก็เป็นซูต้าหลินที่เป็นคนทำอาหาร หล่อนทำงานกลับมาก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ไม่ว่าอะไรหล่อนก็ไม่อยากจะทำทั้งสิ้นอยากจะรอกินอย่างเดียว

“แต่เจ้าใหญ่ก็งานยุ่งเหมือนกันนะ” ท่านแม่โจวพูด

“โรงอาหารของพวกเราที่นั่นไม่เลวเลยครับ ในหนึ่งสัปดาห์ก็จะเปลี่ยนรายการอาหารครั้งหนึ่ง ถ้าตอนนั้นผมมีเวลาว่างผมจะเป็นคนทำอาหารเอง ถ้าไม่มีเวลาก็กินข้าวที่โรงอาหารได้ครับ” โจวข่ายพูด

ท่านแม่โจวพูด “กินข้าวที่โรงอาหารตลอดใช้ได้ที่ไหน? ขนาดย่ายังทำกับข้าวเอง อยากกินอะไรก็ได้กิน”

ความคิดเห็น