บทที่ 553 แพ้ท้องหนัก

บทที่ 553 แพ้ท้องหนัก

หลินชิงเหอคิดว่าเรื่องนี้มันช่างรู้สึกทรมาน ถ้าเธออายุน้อยกว่านี้หน่อย เธอก็คงไม่ต้องแพ้ท้องแบบเดี๋ยวมีเดี๋ยวหายแบบที่เป็นอยู่

นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปหลินชิงเหอจะได้รับรู้ว่าการเป็นแม่คนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เธอคล้ายกับจู่ ๆ รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาเองขณะเดินแบบนั้นเลย

ดังนั้นต่อให้หลินชิงเหอไม่เต็มใจที่จะลาออกจากงานแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงต้องลาออก

โจวเอ้อร์นีให้หวังหยวนเป็นคนเลี้ยงแฝดมังกรหงส์เอง ส่วนหล่อนกับโจวซื่อนีก็มาเยี่ยมหลินชิงเหอที่บ้านนี้

“อาสะใภ้สี่ หนูได้ยินมาว่าอาแพ้ท้องหนักเลยเหรอคะ?” พอโจวเอ้อร์นีกับโจวซื่อนีมาถึง หลินชิงเหอก็กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

“ใช่จ้ะ แพ้หนักเกินไปหน่อย” หลินชิงเหอพูด มองโจวเอ้อร์นี “ตอนเธอท้องลูกแฝด ทำไมไม่เห็นเธอเป็นอะไรเลยสักนิดเดียว?”

ไม่เพียงแค่โจวเอ้อร์นี โจวซานนีเองก็ไม่มีผลกระทบอะไรด้วยเช่นกัน พวกหล่อนพอท้องก็กินได้กินดี อยากอาหารกันทั้งวันทั้งคืน

แล้วทำไมหลินชิงเหอไม่เป็นแบบนั้นบ้าง? เธอไม่กล้ากินมากขึ้นแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นหากกินมากไปสักหน่อยหนึ่งก็จะรู้สึกอยากอาเจียนแล้ว

ยิ่งกลิ่นคาวปลายิ่งทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้

แต่จะให้เป็นแบบนี้ได้อย่างไร? อายุครรภ์ 3 เดือนแรกเป็นช่วงที่สำคัญที่สุด ต่อให้หลินชิงเหอกินไม่ลงก็ต้องกินเนื้อกับอาหารทะเลมากหน่อย และยังมีผลไม้เป็นของว่าง เดิมทีเธอก็ต้องกินอยู่แล้วในทุกวัน เพราะจำเป็นต้องเพิ่มกรดโฟลิกให้เพียงพอ

เนื่องจากเห็นว่ามันมีประโยชน์ หลินชิงเหอจึงให้โจวชิงไป๋ต้มโจ๊กปลิงทะเลให้กินมา 3 วันแล้ว

พวกเขาบำรุงโภชนาการกันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เรียกได้ว่าไม่อาจทำให้เจ้าตัวเล็กในท้องขาดอะไรได้เลย แม้ว่าหลินชิงเหอจะไม่ได้หวังให้เขามาเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เขาก็ได้มาเกิดแล้วไม่ใช่เหรอ หล่อนต้องดูแลเขาอย่างดี

แม้ว่าโจวเอ้อร์นีจะเคยคลอดลูกมาก่อน แต่ก็ไม่มีประสบการณ์พอจะพูดอะไรได้ เพราะว่าสถานการณ์ที่คุณแม่แต่ละคนต้องเผชิญย่อมไม่เหมือนกัน

“ตอนที่ท้องพวกเจ้าใหญ่ คุณอาเป็นแบบนี้ไหมคะ?” โจวซื่อนีถาม

“นานเกินไปแล้ว อาจำไม่ได้แล้วละ” หลินชิงเหอพูด

“หนูได้ยินคุณย่าบอกว่าเมื่อก่อนไม่เป็นนะคะ ตอนที่คุณอาท้องเจ้าใหญ่คุณย่าบอกว่าสบายดีมาก นี่หมายความว่าอาจจะเป็นน้องสาวก็ได้?” โจวเอ้อร์นีพูด

“น้องสาวคนนี้ของเธออายุน้อยว่าแฝดของเธอเสียอีก” หลินชิงเหอพูดด้วยความรู้สึกหลากหลาย

โจวเอ้อร์นีแทบกลั้นขำไม่อยู่ “พวกเขาสมควรต้องเรียกน้าเล็กอยู่ดีค่ะ”

“คบกับกั๋วต้งเป็นยังไงบ้าง” หลินชิงเหอมองโจวซื่อนีแล้วถาม

“ช่วงนี้เขาต้องทำงาน เลยไม่ค่อยมีเวลาน่ะค่ะ” โจวซื่อนีพูด ถ้าเป็นตอนเย็นละก็เวิงกั๋วต้งยังพอมีเวลาว่าง แต่เธอเองสิที่ไม่มี เพราะเธอมีเรียนภาคค่ำ

เรียกว่าไม่ได้เจอกัน 2-3 วันแล้ว

“ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอไม่ได้ชอบเขากันนะ” หลินชิงเหอพูดออกมาตามตรง

โจวเอ้อร์นีก็พูดอย่างอดไม่ได้ “หล่อนไม่สนใจเขาเลยค่ะ หนูไม่เคยเห็นหล่อนพูดถึงเขาเลย”

ตอนที่หล่อนคบหาดูใจกับหวังหยวน ยังไม่นิ่งเงียบแบบนี้เลย ตอนที่ยุ่ง ๆ นั้นก็แล้วไปเถอะ แต่พอมีเวลาว่างหล่อนมักจะคิดถึงหวังหยวนขึ้นมา

แต่น้องสาวของหล่อน กลับให้ความรู้สึกเหมือนคนห่างคนไกลอย่างไรอย่างนั้น

โจวซื่อนีมองอาสะใภ้สี่ของหล่อน และพูดออกมาตามตรง “หนูรู้สึกว่าเขาน่าจะไม่มองหนูหรอกค่ะ” ในเมื่อเขาไม่น่าจะมองเธอแบบนี้ งั้นทำไมเธอต้องเอาใจไปชอบเขาด้วย?

หลินชิงเหอกุมขมับ กลายเป็นว่าตอนนี้เวิงกั๋วต้งชอบไม่ชอบกลับไม่ใช่ปัญหา แต่เป็นซื่อนีที่ยังไม่มีความรู้สึกอะไรกับเวิงกั๋งต้งเลยแม้แต่นิดเดียวใช่ไหมเนี่ย?

“ไม่สนพวกเธอแล้ว จัดการกันเอาเองเถอะ” หลินชิงเหอโบกไม้โบกมือ

ตอนนี้ตัวเธอเองก็ยังจะไม่รอดแล้ว ไหนเลยจะไปยุ่งเรื่องอื่นให้มากความได้?

“เมื่อวานหนูโทรศัพท์คุยกับแม่หนู แม่บอกว่าถ้าอาสะใภ้สี่ว่างให้โทรไปหาหล่อนหน่อยน่ะค่ะ” โจวเอ้อร์นีพูดยิ้ม ๆ

“ได้จ้ะ ถ้าฉันมีเวลาจะโทรกลับไปนะ” หลินชิงเหอพยักหน้า “เจ้าแฝดสองคนล่ะ”

“อยู่ที่โรงงานเสื้อผ้างานกับพ่อของพวกเขาน่ะค่ะ” โจวเอ้อร์นีพูด

“หวังหยวนงานยุ่งเหมือนกันนะ เธอกลับไปก่อนเถอะ” หลินชิงเหอพูด “ซื่อนีเธอก็กลับไปด้วยเถอะ ฉันว่าฉันจะไปนอนแล้ว”

เธอง่วงง่ายเกินไปแล้ว ขนาดกิน ๆ อยู่ยังรู้อยากนอนได้เลย โดยเฉพาะตอนนี้ที่อากาศยังคงหนาวเย็นอยู่ พอได้ขึ้นเตียงแล้วก็ไม่รู้สึกอยากลงมาอีก